Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Elke ochtend, behalve op zondag, loop ik voor het ontbijt de deur uit, hofje over, poort door, naar de brievenbussen aan de straat. Soms regent het, soms voel ik me geestelijk niet in staat me aan de wereld te vertonen, maar ik ga toch. Anders heb ik geen krant. Af en toe kom ik een van mijn slaperige buren tegen, want ook die lezen de krant nog op papier.
Vraag: waarom heb ik nog een papieren krant?
Wedervraag: waar moet ik anders dit stukje uit knippen?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen woensdagochtend Russische drones het Poolse luchtruim binnenzoemden en de hele wereld gealarmeerd rechtop ging zitten, zat ik nog achter een bak cruesli bij de escalatie van dinsdag: het Israëlische bombardement op Qatarese doelen.
‘Waarom doen we niet gewoon één oorlog tegelijk? Eén giro, twee partijen en dan verder geen gezeik.’ Jeroen van Merwijk.
Hoewel er dus nieuws zat is, gaat het niet goed met de papieren krant. Al jaren. Het gaat al zo lang niet goed dat je je kunt afvragen of het destijds, bij de eerste berichten, niet eigenlijk verbluffend goed ging. Ik bedoel: hoelang kan iets niet goed gaan, en toch, ja, gáán? Maar goed: de oplagen dalen, het abonneebestand vergrijst en er is geen bezorger te vinden.
Een paar weken geleden sloot de Amsterdamse drukkerij van het Mediahuis, van onder meer De Telegraaf en NRC. Uitgedrukt. Wat er met de persen zou gebeuren, was niet duidelijk. Vroeger gingen uitgerangeerde drukpersen naar landen in Azië en Afrika, maar daar lezen ze het nieuws ook allang van een schermpje. En dan ook nog vooral Russisch en Chinees nieuws, begreep ik gisteren van de Adviesraad Internationale Vraagstukken. Komen wij aankakken met ons uitgerangeerd materieel.
En toen ik vorige week op visite was bij een bekende oud-columnist van deze krant, trof ik salontafels vol kranten, maar nergens een Volkskrant. Las-ie op een ‘device’. Kwam door de bezorging. Kortom: papier kan het schudden, de fysieke krant verdwijnt in het gat dat ook de videoband en de fax ooit verzwolg.
Een paar laatste fanatici vind je nog in mijn straat, aan de leestafel van de bibliotheek of in een recent promotiefilmpje van DPG (waartoe ook de Volkskrant behoort), waarin een vrouw zo verdiept is in de achterpagina van Trouw dat ze haar planten water geeft met de douchekop.
En toen was daar het stuk van Maarten Doorman, die in NRC deze week pleitte voor het voortbestaan van het fysieke dagblad. Een dag later verdedigde Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Klok op de radio de papieren krant met het vuur van iemand die daar in een rimpelloze jeugd menig hoedje van gevouwen heeft. Ontroerend, al stelde een terzijde in Doormans pleidooi me niet erg gerust: ‘Ik ben een nieuwsjunk en volg vier nieuwssites per dag, plus wat mij nog van sociale media toevloeit.’
Misschien is de disclaimer van een schrijver die vreest ouderwets over te komen het echte probleem. Niet het papier, dat elke ochtend weer een oorlog achterloopt, maar de lezer die vooruitholt, in een dwangmatige behoefte voortdurend op de hoogte te willen zijn van alles wat nu nu nu aan de hand is. Vier nieuwssites, plus sociale media… Russische drones, voetbaltransfers, Qatar, zeehond in Utrecht, actueel weer, prins erkent zoon, het gebeurt nu, nu, nu, geef het me nu.
Recept: steek bij het opstaan een trechter in je hoofd en duw daar de hele dag nieuws doorheen. Na een paar dagen: schedel lichten, hersens eruit lepelen en aan je gasten serveren als ‘paté die nu nu nu aan de hand is’.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant