Mag een werkgever een hond, die zes jaar lang elke dag met zijn baasje is meegegaan naar het werk, opeens de toegang ontzeggen? Daarover buigt de Utrechtse rechter zich.
is regioverslaggever van de Volkskrant in Amsterdam en omstreken.
Zes jaar lang begon de werkdag voor Wybe Wolmerstett en zijn hond Pep op dezelfde wijze. Ze ontbeten, om vervolgens op de fiets te stappen. Pep in het houten zitje voorop, Wolmerstett op het zadel daarachter. ‘En dan fietsten we 14 kilometer van Breukelen naar Vinkeveen’, zegt Wolmerstett, die als fysiotherapeut in Maria-Oord werkt, een revalidatiecentrum voor kwetsbare ouderen.
‘Pep hoorde erbij. Bij binnenkomst begroette hij het team.’ Overdag ging de hond in de bench of liep hij, met toestemming van de patiënt, vrij rond. ‘Hij had ook een sociaal-therapeutische rol. Een hond aaien, kan hoop geven.’
Maar sinds mei heeft stichting Careyn, waar Maria-Oord onder valt, nieuw beleid: medewerkers mogen huisdieren en kinderen niet meer meenemen. ‘Pep kijkt mij sindsdien elke ochtend met vragende ogen aan’, zegt Wolmerstett. ‘Ga je weer weg?’, wil hij dan weten.’
De fysiotherapeut zit deze woensdag in de Utrechtse rechtbank. Want, vindt Wolmerstett: werkgever Careyn mag de 8-jarige Engelse staffordshire-bulterrier niet zomaar de toegang ontzeggen.
In principe mag een werkgever zelf bepalen of een huisdier welkom is op de werkvloer. Maar, stelt advocaat Eva Jongepier, dat wordt anders als je zes jaar lang elke dag de hond hebt mogen meenemen. ‘Toen Wolmerstett solliciteerde voor deze functie, heeft hij als voorwaarde gesteld dat hij zijn hond elke dag mocht meenemen.’ Daar stemde zijn toenmalige manager mondeling mee in. ‘Daardoor is Peps aanwezigheid een arbeidsvoorwaarde geworden, die mag een werkgever niet eenzijdig wijzigen.’
Maar volgens zorgorganisatie Careyn heeft de directie wel degelijk die vrijheid. ‘Zeven werknemers namen hun hond mee naar deze locatie. Er zijn signalen dat niet iedereen honden fijn vindt’, licht advocaat Debby Kolk toe.
De rechter, zelf een hondenbezitter, kijkt bedenkelijk. Hij vindt het wat ‘vaag’. ‘Van wie kwamen die klachten?’, wil hij van de werkgever weten.
‘Er slingerde soms een bot rond, iemand is over een hond gestruikeld, en er waren soms ‘ongelukjes’ van honden die niet op tijd werden uitgelaten’, somt de advocaat op. Bovendien kreeg een werknemer op een andere afdeling een allergische reactie na contact met een hond.
Rechter: ‘U zegt telkens: hond, hond, hond. Maar om welke hond gaat het? Als ik het goed begrijp, kwam die allergische klacht na contact met een hond die Bo heet.’
Dat klopt, moet de advocaat van Careyn toegeven. Maar, vervolgt ze: ‘Er is generiek beleid opgesteld. Dat geldt voor alle medewerkers. Careyn is geen kennel of hondenopvang.’
Opnieuw kijkt de rechter bedenkelijk: ‘Over Pep waren er dus geen klachten?’
Nee, erkent de werkgever.
Bovendien, benadrukken fysiotherapeut Wolmerstett en zijn advocaat, geldt er geen algeheel huisdierenverbod bij de zorginstelling. Bezoekers mogen nog wél honden meenemen.
Dat was de rechter ook niet ontgaan in het ‘interne draaiboek’ voor medewerkers. ‘Er staat dat huisdieren welkom zijn, net als de dominee overigens’, merkt hij droogjes op.
Wolmerstett hoopt dat de rechter het hondenverbod snel terugdraait. ‘Want zijn leven, en dat van Pep, is sinds mei ingrijpend veranderd’, zegt zijn advocaat.
‘Hoe heeft Pep gereageerd op de nieuwe situatie?’, wil de rechter nog weten. ‘Gefrustreerd’, antwoordt Wolmerstett. ‘Hij heeft huiduitslag gekregen.’
‘Op de 24ste krijgt u het vonnis’, belooft de rechter.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant