Rode lijnen die massa’s demonstranten keer op keer uitbeelden voor Gaza – of liever tegen de Israëlische genocide daar – blijken niet effectiever dan toenmalig minister Veldkamps strepen in het zand (7 mei: „Israëls optreden in Gaza is voor Nederland niet langer te dragen”). Ze vervagen snel. Nee, dan het interview van de Emiraatse onderminister van Buitenlandse Zaken Lana Nusseibeh met The Times of Israel. Die trok een rode lijn ten aanzien van Israëlische annexatie van de bezette Westelijke Jordaanoever. „Annexatie zou een rode lijn zijn voor mijn regering, en dat betekent dat er geen duurzame vrede kan zijn”, zei ze. „Dat zou het idee van regionale integratie uitsluiten en de doodsklok over de tweestatenoplossing luiden.”
Premier Netanyahu haalde het onderwerp vorige week schielijk van de agenda van de kabinetszitting die eraan zou zijn gewijd. Eén Arabische onderminister en direct effect! Jammer dat Nusseibeh de genocide niet meenam achter haar rode lijn. De Verenigde Arabische Emiraten hebben hun vijf jaar oude betrekkingen met Israël tot dusverre niet voor de Palestijnen in de Gazastrook in de strijd gegooid. Overigens net zomin als andere Arabische landen, met of zonder relaties met Israël, iets voor hun Palestijnse broeders hebben betekend.
Goed, die annexatie. Er circuleerden vóór de kabinetszitting verschillende versies – annexatie van de Jordaanvallei, of van alle nederzettingen of juist maar enkele nederzettingen of 82 procent van de Westelijke Jordaanoever, zoals de extremistische minister van Financiën Smotrich eist. Dat wil zeggen het hele gebied minus zes Palestijnse bevolkingscentra; in zijn woorden „maximum gebied en minimum bevolking” want „we hebben geen zin om vijanden te annexeren” en Palestijnen kunnen wat hem betreft niets anders zijn.
Het was in zekere zin een herhaling van zetten van vijf jaar geleden, toen Netanyahu in samenspraak met president Trump-I zijn annexatieplannen opschortte in ruil voor normale betrekkingen met de Emiraten. Dit keer was annexatie mede bedoeld als straf voor belangrijke bondgenoten als Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Canada, die hebben aangekondigd deze maand in principe de staat Palestina te zullen erkennen tijdens de nieuwe zitting van de VN-assemblee. Niet dat die staat er in enigerlei fysieke vorm is of eraan zit te komen, verre van, maar Macron c.s. willen daarmee de tweestatenoplossing redden die Israël juist bij het grofvuil heeft gezet. President Trump-II gruwt eveneens van die erkenning. Hij heeft als straf de visa van de Palestijnse president Abbas en zijn afvaardiging naar de Algemene Vergadering laten intrekken.
Uitstel van annexatie of afstel? Ik weet wel zeker dat het niet meer dan uitstel is, en heel eerlijk gezegd durf ik niet eens te schrijven dat de Emiraten de betrekkingen zouden verbreken als er morgen alsnog geannexeerd zou worden. Er zijn nogal wat belangen in het geding groter dan de Palestijnen, economische voorop.
Voor de 3 miljoen Palestijnen daar maakt het hoe dan ook niet veel uit; ze zijn feitelijk allang geannexeerd. Meer dan 700.000 kolonisten leven in 141 nederzettingen en 224 buitenposten in de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem (al geannexeerd in 1980). Het Internationaal Gerechtshof sprak vorig jaar juli uit dat Israël een eind moet maken aan zijn onwettige bezetting en zijn nederzettingen moet ontmantelen. In plaats daarvan bouwt het nederzettingen bij: zie het zojuist aangenomen nederzettingenplan E1, waar 3.400 nieuwe woningen komen en waarvan de ligging een Palestijnse staat nog onmogelijker maakt dan hij al is.
Zowel het Israëlische leger als kolonisten voeren hun geweld tegen Palestijnen steeds verder op. Abbas’ Palestijnse Autoriteit wordt financieel gewurgd. Radicalisering is het resultaat, zie de aanslag van maandag in Jeruzalem, voorspelbaar beantwoord met grootscheepse intimidatie. De internationale gemeenschap laat het passeren.
Source: NRC