Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Femicide blijft een vreemde term voor de moord op vrouwen, vind ik, die de lading niet helemaal dekt. Er is geen plan om alle vrouwen stelselmatig uit te roeien, of het moet ergens diep in het mannelijke onderbewustzijn bestaan. En soms vraag ik me af of vrouwen wel worden vermoord omdat ze vrouw zijn, en niet om iets anders.
Is eerwraak niet een betere term; verklaart de gekrenkte manneneer niet iets beter waarom er elke acht dagen een vrouw wordt vermoord? De daders zijn meestal bekenden, vrienden, ex-partners, mannen met wie de slachtoffers de relatie hebben verbroken.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het is alweer een tijd geleden, maar ik herinner me nog goed dat ‘mien wichie zo opiens zee dat heur liefde veur mij over was’, om met Daniël Lohues te spreken. Ik ontdekte toen dat eer net zoiets is als het motortje van de zonnewering: je merkt pas dat je er een hebt als-ie stukgaat. In de maanden die volgden heb ik me duizend keer afgevraagd: waarom doet mijn eer zo zeer? Waar is dat voor nodig? Hoe kom ik aan die eer? Kan ik er nog van af?
In zulke gevallen is het goed dat er geweldsfantasieën bestaan, om af en toe even in te kunnen verdwijnen. De geweldsfantasie is net een educatieve film. Die stopt niet als je eenmaal hebt uitgehaald met de imaginaire ijzeren vuist van rechtvaardigheid, maar laat je ook alle gevolgen zien: schade, schande, schuld, straf, de teleurstelling van je dochter. En dan is de lol er wel van af. Dan hoef je al niet meer.
Ik vroeg me af: is de vrouweneer ook zo diep te krenken? En als vrouwen sterker waren geweest, hadden ze dan ook zoveel mannen vermoord? Volgens de vrouwen die ik ernaar vroeg, is dat toch meer iets voor mannen. Bovendien heb je geen spierkracht nodig om iemand te vermoorden. Dat kan op veel andere manieren ook.
En trouwens: als een man de eer krenkt van een andere man, gaan ze er meestal ook niet rustig over praten. Mannen slaan elkaar voortdurend in elkaar. Eigenlijk zijn mannen veel vaker slachtoffer van mannelijk geweld dan vrouwen. Ik weet ook niet hoe het zit, maar als we er eens vanuit dit frisse perspectief naar kijken, lijkt er wel een beetje vrouwenliefde uit de moordcijfers op te doemen. Althans: mannen haten vrouwen minder dan elkaar.
Vrouwen eisen de nacht op, een veilige nacht. Ook afgelopen weekend fietsten er weer demonstranten in optocht door de steden. Ik ben het hartstochtelijk met ze eens – maar wat eisen we precies?
Meisjes en vrouwen zijn roofgoed, zei een vriendin, en er zijn te veel rovers. Ik vrees dat ze gelijk heeft. Een veilige nacht voor vrouwen bestaat waarschijnlijk niet zonder een uitgaansverbod voor mannen. Of alle goedwillende mannen en vaders zouden als burgerwachten moeten gaan patrouilleren in het uitgaansleven en alle meisjes en vrouwen met de fiets naar huis gaan brengen. Al zul je zien dat ook dan weer een boel vaders niet van ze kunnen afblijven.
Misschien lijkt het recht op een veilige nacht wel op het recht om een kort rokje te dragen – eis het op, je hebt groot gelijk, maar je krijgt het niet van iedereen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant