Arthouse In het absurdistische en surrealistische ‘El jockey’ hervindt een verloederde jockey zichzelf via genderswaps den laat zien dat stoere mannelijkheid saai is.
Arthousefilm ‘El Jockey’ is een surrealistische queerfilm.
De getalenteerde jockey Remo is nog maar een schim van zijn vroegere zelf. Vroeger won hij alle paardenraces, nu heeft hij een cocktail van ketamine en drank nodig om überhaupt aan de start te verschijnen. Zijn partner en eveneens jockey Abril is zwanger van hem en ziet zijn zelfdestructieve gedrag met lede ogen aan. Iets wat hij ondanks drank- en drugsmisbruik aanvoelt. „Wat moet ik doen om je liefde terug te winnen,” vraagt hij in een helder moment aan haar, waarop Abril antwoordt: „Sterven en herboren worden.”
El jockey. Regie: Luis Ortega. Met: Nahuel Pérez Biscayart, Úrsula Corberó, Daniel Giménez Cacho. Lengte: 96 min.
Het is de sleutelzin uit El jockey van de Braziliaanse cineast Luis Ortega. Ortega mengt absurdisme met surrealisme en speelt leentjebuur bij filmmakers als David Lynch, Pedro Almodóvar en Aki Kaurismäki – van die laatste leende hij cameraman Timo Salminen. Kaurismäki’s invloed zie je ook terug in enkele droogkomische danssequenties en het treurige kleurenpalet. En net als Kaurismäki toont Ortega zich een groot liefhebben van de tango; we horen onder meer muziek van Carlos Gardel, Astor Piazzolla en Osvaldo Pugliese, naast oude opera-aria’s en EDM (Electronic Dance Music).
Door die potpourri van stijlen en invloeden kun je je afvragen of Ortega zijn eigen stilistische handtekening heeft, een eigen identiteit. Maar over precies die kwestie gaat de film. Aan het eind wordt aan een man gevraagd wie hij is. „Ik weet het niet”, is zijn antwoord.
Als Remo een ongeluk krijgt met een duur Japans paard, komt hij zwaargewond en met geheugenverlies in het ziekenhuis terecht. Na zijn ontwaken steelt hij de bontjas en handtas van een oudere vrouw die naast hem ligt. Zo loopt hij, met bovendien een tulband aan zwachtels op zijn hoofd, door nachtelijk Buenos Aires. Remo is op Lynchiaanse wijze Dolores geworden. Later in de film transformeert Dolores nog een keer en heet dan Lola. De seksualiteit van de film is al even vloeibaar als Remo’s identiteit. Zo legt partner Abril het aan met de androgyne Ana en lijkt gangsterbaas Sirena – altijd met baby op de arm – zich aangetrokken te voelen tot Remo.
Het queergehalte wordt nog opgekrikt door traditionele Braziliaanse noties van mannelijkheid uit te dagen. In een geestige scène zien we Lola het haar doen van een potige gevangene, waarbij zijn kapsel her en der piekerig uit een haarnetje steekt. Mannen moeten hun vrouwelijke kant meer ontwikkelen lijkt Ortega te willen zeggen. Dat zijn alle kanten uitschietende film interessanter wordt naarmate Remo zijn oude huid afschudt, onderstreept dat punt alleen maar. Stoere mannelijkheid is saai, je mag zijn wie je wilt zijn.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC