Isaac Saul | journalist Teleurgesteld in de gevestigde journalistiek begon Isaac Saul een nieuwsbrief waarin hij dagelijks een onderwerp van alle zijden belicht. In de gepolariseerde Verenigde Staten blijken lezers daarnaar te snakken.
Isaac Saul, oprichter van Tangle News.
‘Waarom zou je ons vertrouwen? Als ik jou was, zou ik het niet doen.’ Met die weinig bemoedigende woorden begint de „over ons„-pagina van Tangle, een politieke opiniesite, nieuwsbrief en podcast. Media, schrijft journalist en oprichter Isaac Saul, maken zich aan van alles schuldig, „van openlijke vooringenomenheid en het dienen van bedrijfsbelangen tot fundamentele veronachtzaming van goede journalistieke praktijken”.
In een raamloos kantoortje, formaat diepe kast, in een arbeiderswijk in Philadelphia probeert Saul (34) dat anders te doen. Niet met diepgravende onderzoeksjournalistiek of het blootleggen van schandalen, maar in een poging wederzijds begrip tussen links en rechts te kweken. Door ze allebei serieus te nemen.
In deze tijden waarin de geopolitiek zwaar op het gemoed drukt, gaat NRC op zoek naar dromers en doeners. Deel zes in een serie over een wereld die werkt.
Elke dag stelt hij één controversieel, politiek onderwerp centraal, belicht de interessantste – niet de radicaalste – meningen aan beide kanten van het politieke spectrum en geeft vervolgens zijn eigen duiding. „De temperatuur een paar graden laten dalen. De consumptie van nieuws een beetje gezonder maken”, is zijn bedoeling.
„Ik tracht niet om iedereen in een kringetje te laten zitten, handjes vast te houden en de wereld op dezelfde manier te zien”, zegt hij. Agree to disagree is prima, als maar werkelijk geluisterd wordt naar de argumenten van de ander. „Het fundamentele uitgangspunt is dat de twee dominante politieke ‘stammen’ in dit land elkaar niet begrijpen, omdat ze alleen maar krijgen voorgeschoteld hoe extreem het andere kamp is.” Wie sommige linkse media leest, kan denken dat alle Republikeinen de democratie willen afschaffen. Wie alleen op rechtse sites verkeert, krijgt de indruk dat Democraten er op uit zijn alle kinderen transgender te ‘maken’.
Media, zowel traditionele als sociale, vormen een accelerator voor polarisatie: ze tonen vrijwel permanente verontwaardiging over, dan wel blinde adoratie voor Donald Trump. Sauls nieuwsbrief biedt Amerikanen die anders alleen nieuws consumeren uit hun eigen bubbel een schaars inkijkje in de redelijke argumenten van ‘de vijand’. „De voornaamste feedback die ik krijg is dat lezers zich na het lezen van Tangle geïnformeerd en niet ellendig voelen, in tegenstelling tot wanneer ze CNN of Fox News kijken of door hun sociale media scrollen.”
Sauls missie ontstond uit frustratie over zijn eigen vak, desillusie over de journalistieke redacties waar hij deel van uitmaakte en een vleugje nostalgie naar zijn jeugd in Bucks County. Hij groeide op in een van de swingerigste districten in swing state Pennsylvania. Een plek waar politiek belangrijk was, maar waar iemand die op de andere partij stemde niet krankzinnig werd verklaard. „Nu schetsen vrienden en familie die het met elkaar oneens zijn alleen nog maar een karikatuur van de domste ideeën van Republikeinen of Democraten.”
Het is makkelijk om cynisch te doen over Tangle (wat letterlijk vertaald kluwen, verwarring en onenigheid kan betekenen). Hoeveel media pretenderen al „onafhankelijk, onpartijdig en door abonnees ondersteund” te zijn? Hoeveel nieuwsbrieven en kletspodcasts zijn er inmiddels niet met nóg een mening van een man die het beter weet dan de mainstream media?
Maar de opzet en toon van Tangle zijn verfrissend en Sauls analyses onvoorspelbaar. Hij zet de schijnwerper op onbekende bronnen, vervalt niet in een voorspelbare groef van verbolgenheid, maar ook niet in de slappe hap van enerzijds-anderzijds. „Dat is veel te saai en leest niemand.” Als hij een fout heeft gemaakt, zet hij de correctie (tot nu toe 143 in de 316 weken dat Tangle bestaat) bovenaan de nieuwsbrief. „Ik wil zelfkritisch zijn, een beetje kwetsbaar en niet superzeker zijn dat ik gelijk heb. Het is oké om van mening te veranderen. Ik doe het zeker elke week.”
De lezersreacties onder stukken tonen dat sommige lezers Saul heel erg links vinden of juist in het kamp van Trump plaatsen. Maar er vinden ook opbeurende discussies plaats. Waar Saul zich bijna altijd in mengt – zelfs tijdens zijn vakantie. „Ik probeer wat minder defensief te zijn in antwoorden op de honderden reacties en mails die we krijgen.”
Daarnaast is hij transparant over wat zijn mening mede vormt: van zijn Democratische stemgedrag en zijn Joodse achtergrond tot zijn recente vaderschap. Soms confronteert hij Democraten met de duiding dat het best meevalt hoe het conservatieve Hooggerechtshof buigt voor Trump of dat het helemaal niet gek is om het over Amerikaanse belangen op Groenland te hebben.
Eerder overtuigde hij enkele Republikeinen ervan dat de verkiezingen van 2020 eerlijk verlopen waren. Dat bracht hem landelijke bekendheid. Kort voor de laatste presidentsverkiezingen werd Tangle geprofileerd in een specialistische podcast van de publieke omroep NPR over Amerikaanse journalistiek. Een Californisch echtpaar vertelde daarin dat Saul min of meer hun huwelijk gered had. De twee zeventigplussers waren uit elkaar gegroeid, omdat hij alleen nog uiterst rechtse nieuws- en opiniesites als Breitbart en The Epoch Times las, terwijl zij zich liet informeren door naar links hangende traditionele kranten en bladen als The New York Times, The Washington Post en The Atlantic te lezen. Twee werkelijkheden op een kussen.
Dankzij Tangle konden de twee weer normaal over het nieuws praten. Bovendien was de man tot het inzicht gekomen dat hij was voorgelogen over het „verkiezingscomplot” en erkende hij Joe Biden als rechtmatige president. Saul: „Ik heb van meer mensen gehoord dat ze pas na het lezen van mijn analyse overtuigd waren van de verkiezingsuitslag. Niet omdat die zo uniek was, maar omdat ze andere bronnen van deze informatie niet vertrouwden.”
Die aflevering werd aangekocht door This American Life, een van de belangrijkste en langstlopende radio- en podcastprogramma’s in de Verenigde Staten. Daags voor de herverkiezing van Trump bereikte die uitzending miljoenen mensen. „Wij waren druk met onze verkiezingsverslaggeving en opeens was het als zo’n film over een start-up op het moment waarop alles verandert. Onze website crashte, we moesten een nieuwe server kopen om het digitale verkeer te verwerken. Onze omzet verdubbelde binnen twaalf uur.” Tangle heeft nu vierhonderdduizend abonnees.
Trump-aanhangers protesteren tijdens een bezoek van de Democratische senator Adam Schiff in augustus 2023.
Wat er naast het plotse bereik bijzonder aan was, zegt Saul, is hoe journalistiek integer de makers het hadden aangepakt. Hij heeft „twijfels” over de progressieve NPR. „Maar ze toonden zich beter en zuiverder in het formuleren waar we voor staan dan ik me had kunnen voorstellen. Sindsdien heb ik wel te schaften met hun overwegend linkse publiek.”
Voor de uitzending helde de Tangle-achterban licht naar rechts, sindsdien heeft hij er een progressieve lezersschare bij gekregen. Zijn trots, zegt Saul in korte broek en op gympen, is dat zijn nieuwsbrief een ongeveer gelijk aantal rechtse, linkse en onafhankelijke lezers heeft en dat die hem meer vertrouwen dan traditionele media. „De linkse lezers zijn vaak nieuwsjunkies. Ze komen naar ons omdat ze niet snappen hoe iemand op het oranje monster kan stemmen. Ik hoor dat ze door de argumenten bij ons te lezen iets meer begrip en empathie voelen voor de Trump-kiezers.”
Aan de rechterkant van het spectrum is wantrouwen tegen de media en waardering voor Sauls onafhankelijkheid een drijvende kracht. „Als ik in een bar een gast met een MAGA-pet spreek zeg ik niet ‘lees ons om de linkerkant te snappen’, maar ‘ik denk dat de media-industrie totaal de mist in gaat en doe het helemaal anders’.”
Isaac Saul werd geen journalist met de illusie dat hij de wereld zou verbeteren. Hij begon zijn loopbaan als sportverslaggever voor zijn studentenkrant. „Omdat ik op de eerste rij wilde zitten bij basketbal en football”, zegt hij. „Ik ben idealistisch geworden over zuivere verslaggeving en het streven duidelijk, eerlijk en rechtvaardig te communiceren wat je waarneemt. Maar ik ben sceptisch over het zogenaamde idealisme van de bedrijfstak.”
Dat komt vooral door zijn eerste echte journalistieke baan, in 2014, bij The Huffington Post. Deze ideologisch progressieve website was vooral tijdens de regeerperiode van Barack Obama populair en had honderden medewerkers. „Het was een geweldige kans om daar aan de slag te gaan. Maar toen ik zag hoe de worst gemaakt werd, vond ik het vreselijk.”
Zijn artikelen moesten altijd linkser dan links zijn. „Het gaf me een goor gevoel dat we alles deden voor de clicks, we hadden traffic nodig om te overleven. Dus verhalen moesten zo schandalig, beangstigend en emotioneel mogelijk zijn. Koppen werden sensationeel en niet per se representatief gemaakt. Woede was het doel”, vertelt hij. „Niemand die er werkte had conservatieve of zelfs maar centristische opvattingen. Er was nul ideologische diversiteit op de redactie. Niets wat ik schreef bereikte mensen buiten de progressieve bubbel – en dat was ook niet de bedoeling.” Hij schreef later ook wel voor conservatieve publicaties, en zag daar precies dezelfde gebreken.
Zelf was Saul destijds „een populistische Bernie bro” – aanhanger van de socialistische senator Bernie Sanders die het opnam tegen Hillary Clinton in de Democratische voorverkiezingen van 2016. „Nu weet ik niet meer waar ik politiek sta. Ik ben er verwarder dan ooit over. Ik ben denk ik gematigd, maar geen centrist.”
Na HuffPo ging hij aan de slag bij A Plus, een website die streefde naar ‘oplossingsgerichte journalistiek’. Toen hij het daar na een paar jaar wel gezien had, wilde hij zien hoe Washington werkt en solliciteerde hij bij grote kranten en nieuwssites op banen als politiek verslaggever. Ondanks vele sollicitatiegesprekken kwam hij nergens aan de bak. „Emotioneel kapot” van alle afwijzingen begon hij een nieuwsbrief op Substack.
Zijn oorspronkelijke idee was om de interessantste argumenten over één onderwerp van links en rechts tegenover elkaar te zetten. „De voornaamste reactie die ik kreeg, van de eerste dertien vrienden en familieleden die ik de brief stuurde, was: ‘maar wat is de conclusie, wat vind je zélf?’”
Trump-aanhangers staan tegenover Democraten in Anaheim, Californië, in september 2023.
Zo ontstond het concept van Tangle, dat hij lanceerde tijdens de toenmalige Democratische voorverkiezingen. Binnen een jaar zou hij schrijven over de verkiezingsstrijd tussen Trump en Joe Biden, de bestorming van het Capitool, de coronapandemie en de dood van George Floyd.
Inmiddels heeft hij twaalf mensen fulltime in dienst. Een politiek, cultureel en sociaal-ideologisch diverse redactie vormen is nog niet zo simpel, „want ik kan kandidaten niet expliciet naar hun politieke voorkeur vragen”, zegt Saul. Hij heeft meerdere mensen aangenomen met wie hij in contact kwam door hun commentaar op zijn nieuwsbrief. Voor zijn podcast heeft hij een libertaire stem geworven. „We hebben een religieus conservatief iemand, een meer trumpiaanse conservatief, maar dat perspectief ontbrak nog.”
Mediakritiek blijft een belangrijk motief bij Tangle. Saul vindt dat de overwegend linkse pers in Trumps eerste termijn vaak te elitair en hysterisch over de president berichtte. Nu Trump in zijn tweede termijn „wetteloos en gruwelijk wraakzuchtig, angstaanjagend en gevaarlijker opereert, proberen ze minder bevooroordeeld te zijn”. Misschien uit angst voor schadeclaims, misschien omdat ze hun eerdere vooringenomenheid inzien en beseffen dat ze conservatieve lezers zijn kwijtgeraakt, denkt hij.
„Ik schrik als mensen zeggen: ‘ik lees alleen nog maar Tangle en heb al mijn andere abonnementen opgezegd, want ik vertrouw ze niet’. Ik wil een springplank zijn naar een diversiteit aan andere media die het ecosysteem gezond houden. Luister alsjeblieft niet alleen naar mijn mening.”
Isaac Saul, oprichter van Tangle News.
Wat kunnen we verwachten van weer vier jaar Trump?
Source: NRC