is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Ik ben gek op Italiaanse trappenhuizen, dat was misschien wel de eerste reden waarom ik Het jubileum van Andrea Bajani ging lezen: op het omslag staat een afbeelding van een trappenhuis.
De tweede reden, nog onbewuster, was dat ik dacht dat Andrea Bajani een vrouw was, en ik heb nu eenmaal de neiging om boeken van vrouwelijke auteurs eerder een kans te geven, omdat ervaringen uit het verleden hebben uitgewezen dat ik die vaker goed vind. Maar ik vond het boek van Andrea Bajani ook heel goed, terwijl Andrea al gauw een man bleek te zijn. (Had ik kunnen weten: Andrea Bocelli, hallo.)
In het boek beschrijft Bajani hoe hij tien jaar geleden zijn ouders voorgoed uit zijn leven heeft gebannen. Die ouders, een Italiaanse vader en moeder, beschrijft hij in detail. Zijn vader was een tirannieke klootzak, zijn moeder een onderdanige, ondoorgrondelijke vrouw. Dit is de domme samenvatting, Andrea Bajani beschrijft ze perfect in zijn dunne boek, vertaald door Manon Smits.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In een scène beschrijft hij hoe zijn moeder als 17- of 18-jarige op weg ging naar een van de eerste afspraakjes met zijn vader – Bajani was nog niet geboren, zijn oma heeft het hem verteld. Zijn moeder liep naar de bushalte met ‘een grote ronde wekker in haar hand, zo een waarvan het getik ’s nachts door het hele huis te horen is’. ‘De reden voor die esthetisch opvallende en al met al zo absurde actie was dat mijn moeder kennelijk haar horloge niet kon vinden, en bang was dat ze te laat zou komen op haar afspraakje.’ Ze was dus toen al bang voor de vader.
De moeder kan nooit weg uit haar huwelijk, want na de verhuizing naar een klein dorp in de buurt van Turijn heeft ze geen werk meer. De vader heeft alle macht over haar, het geld, het huis, en het gezin. De enige protestactie die ze ooit uitvoert, is een briefje onder de ruitenwisser van zijn Fiat Tipo stoppen als hij bij zijn maîtresse is. Ze wordt aangespoord door haar vriendin. Die vriendin mag ze erna nooit meer zien.
Er is zoveel te zeggen over dit boekje van maar 125 bladzijden, dat op zich weer uit mogelijke geheel andere boeken bestaat. Bijvoorbeeld de uitwijding van een paar pagina’s over de therapie die de hoofdpersoon als volwassene volgt bij een oude dame, een overlevende van de concentratiekampen. Ze is ‘heel goed in het ontwarren van de meest complexe geesten’. De therapeut wordt tijdens hun sessies regelmatig opgebeld door patiënten in nood, en dan gaat ze heel lang telefoneren. Ze zegt dan altijd tegen de hoofdpersoon: ‘Wachten is onderdeel van het leven.’
‘Ik zou graag een keer uitgebreider over haar schrijven’, schrijft Bajani. Ik hoop dat hij dat doet, ik wil er wel op wachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant