Wandelen is geen ontspanning meer, laat staan eenwording met de natuur, maar een uitdaging, ja, zelfs een verdienmodel, schreef Peter de Waard in zijn column. Volkskrant-lezers reageren.
Wandelen is tijdens de covidpandemie immens populair geworden en daarna populair gebleven. Wereldberoemde wandelroutes zoals de Camino, het South West Coast path, de Cinque Terre, en in Nederland het Pieterpad raken nu overbevolkt. Om het aantal bezoekers en de overlast die zij veroorzaken te beperken, wordt voor sommige routes al entreeprijzen gevraagd. Dat geld wordt dan weer gebruikt om de troep en de schade, achtergelaten en veroorzaakt door de niet in de rust en omgeving maar alleen in de ‘prestatie’ geïnteresseerde massa, op te ruimen en te herstellen. Wandelen is tegenwoordig massa is kassa.
Het kan ook anders. Ik ga nu iets héél doms doen, namelijk een paar goede tips geven. Vergeet die ‘wereldberoemde’ wandelpaden. Waan u geen Wereld Wandelaar, maar zoek het eens dichter bij huis. Neem de Veluwe: met het ov en de auto prima te bereiken, gratis te belopen en op 5 à 10 minuten van de parkeerplaats in het bos komt u geen kip of mens meer tegen.
Tenzij u met een rugzak bepakt een meerdaagse tocht maakt, van B&B naar B&B of een meerdaagse wandeling van hotel naar hotel waarbij uw bagage voor u verplaatst wordt, vindt u bij terugkeer bij die eerder genoemde parkeerplaats vaak een luxe restaurant, eethuis, bospaviljoen of groezelige, van een airfryer en aftandse Senseo voorziene caravan waar u zich kunt laven aan Hollandse dranken en spijzen voor scheppelijke prijzen. Ja, ‘scheppelijk’: u betaalt niet voor een ‘Vrije wandeling op wegen en paden’ maar het geld gaat er in de lokale horeca met scheppen uw beurs uit, als u niet uitkijkt.
Het domme van mijn tips is dat dadelijk door de massale toestroom van wandelaars de rust van de Big Five, de Grote Vijf, verstoord wordt: het edelhert, het wilde zwijn, de eekhoorn, de wolf en ik.
Marcel Heinsbroek, Schiedam
De column van Peter de Waard, ‘Wordt de wandelgekte ook een verdienmodel?’, geeft goed ons kuddegedrag weer. Nederland is niet Amsterdam en wandelen niet het Pieterpad. Ga eens weg van de gebaande paden. Het enthousiasme van vele vrijwilligers van wandelclubs, websites met wandelroutes gemaakt door streekbewoners en bovenal het onvolprezen gratis gps, geven wandelaars ruimte om zelf nieuwe gebieden te ontdekken en nieuwe ideeën te bedenken. Een eerste stap is snel gezet.
Guus Pijpers, Riethoven
Columnist Peter de Waard was zo onverstandig om afgelopen voorjaar de route langs Cinque Terre (Italië) te nemen. Had hij Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer gelezen, dan was hij er waarschijnlijk niet aan begonnen. De vijf tegen de rotskust aangeplakte dorpjes trekken jaarlijks 2,5 miljoen bezoekers.
Pfeijffer schrijft: ‘Volgens experts van logistiek en veiligheid waren dat twee keer zoveel bezoekers als het maximum aantal dat redelijkerwijs te verantwoorden viel in de dwergdorpjes en op de smalle bergpaden daartussen. Veiligheid was sowieso een issue, want die bergpaden waren echt en voorzien van afgronden waar een uiterst realistische zwaartekracht van toepassing was, terwijl veel toeristen er vanwege het feit dat zij toeristen waren van uitgingen dat het een toeristisch pretpark betrof, dat ze op teenslippers konden betreden.’
Als econoom grijpt De Waard naar het instrument van beprijzing om deze en andere drukbelopen wandelroutes minder populair te maken. Ik zou zeggen: blijf thuis en lees Pfeijffer en andere schrijvers. Het paradijs vind je niet op Italiaanse terrasjes. Ik kan me helemaal vinden in Midas Dekkers’ voorstelling van de hemel: ‘Een welvoorziene bibliotheek met volledige vergunning.’
Maarten Brock, Haarlem
Even weer lekker meerekenen met wat er in de krant staat. Volgens columnist Peter de Waard zal voor het langeafstandswandelpad het Pieterpad op een bepaald moment ook wel betaald moeten gaan worden om de wandelgekte in te dammen: wat een drukte met nu al dertig- tot vijftigduizend wandelaars per jaar.
Als ik hiervan het gemiddelde neem, veertigduizend dus, kom ik op bijna 110 wandelaars per dag. Aangezien het Pieterpad 501 kilometer lang is, bevindt er zich (gemiddeld) één wandelaar op ruim 4,5 kilometer traject. Dus elk uur mag de kaartjescontroleur ‘hallo’ zeggen en een knipje zetten. Uiteraard ontaardt dit in gekte, wat een gruwelijk eenzame baan zeg.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant