‘Honderd liter diesel op een dag is niets als-ie moet werken”, zegt Arie van Leeuwen met een liefkozende blik op een kolossale, groen-gele John Deere-tractor in zijn loods. Het is er maar eentje uit het omvangrijke machinepark van loonbedrijf P. van Leeuwen & Zonen in Stompwijk bij Leidschendam. Arie is een van die Zonen en nu directeur. Met zijn shovels, gravers, tractoren met kip- en hooiwagens, veeg-, maai- en zaaimachines doet hij loonwerk voor gemeentes, boerenbedrijven en „aannemers in de groen”, zegt hij.
Tot 2013 liep alles op ‘rode’ diesel, gemerkte brandstof met een lager accijns dan ‘witte’ of ‘blanke’ diesel. Naast de loods staat nog de dubbele tank uit die tijd: tweeduizend liter voor witte en vierduizend voor rode diesel, de officiële stickers er nog op. Er zit nu alleen witte diesel in.
Even leek die tijd terug te keren. Een BBB-trofee uit het Hoofdlijnenakkoord: vanaf 2027 zouden boeren, loonwerkers en tuinders weer rode diesel mogen tanken. Dat het de staat inkomsten zou kosten, dat er een duur controlesysteem moest worden opgetuigd tegen fraude waarop de douane niet zat te wachten, dat het de doelgroep nóg meer papierwerk zou bezorgen – Caroline van der Plas lachte het weg.
Vorige week lekte uit dat haar plan van de baan is. Boeren geen korting geven levert de staat 140 miljoen euro per jaar op. Met dat geld wil het kabinet de in 2022 ingevoerde accijnskorting op benzine verlengen.
Klap in het gezicht van de mensen die de BBB met de korting wilde „koesteren”? Integendeel, zegt Aries moeder Angélique, die in een andere loods achter een schuifraam met het bordje ‘receptie’ zit. „Het zou een rommeltje worden.”
„Goed dat het niet doorgaat”, zegt ook haar zoon. „De ene dag doen we loonwerk voor een boer, de andere dag voor een gemeente. Bij de boer kan ik rode diesel rijden, in de stad moet het witte zijn. Moet ik dan aparte machines voor rode en witte hebben? Onwerkbaar.”
De polders rond Stompwijk zijn groen. De Noord Aa en de Ommedijkse Watering, waar het water hoger staat dan de venige weiden, kronkelen er tussen smalle dijken doorheen. Land van melk en kaas. De bekroonde rauwmelkse kruimelkaas van Quno Onderwater, bijvoorbeeld.
„Alles wat mijn kosten drukt, juich ik toe”, zegt hij over het rode dieselplan. „Het tikt toch overal op aan. Ik moet ook maaien, schudden, harken, mest uitrijden.” Hij heeft 55 koeien. „Maar op de totale exploitatiekosten scheelt het niet veel. Misschien dat het voor een akkerbouwer wel relevant zou zijn.”
Theo van Eeden Petersman is zo’n akkerbouwer. Hij verbouwt poot- en consumptieaardappelen, tarwe, bieten en uien op de klei in Benthuizen, een paar kilometer verderop. Zijn machines verstoken 20.000 liter diesel per jaar en hij was alleszins bereid gekoesterd te worden, zegt hij.
„Maar ik verwachtte al dat het niet door zou gaan, want het is makkelijk om zoiets aan het begin te roepen.” Brandstofkosten zijn ook niet zijn grootste probleem. Wel de sterk gedaalde prijzen voor aardappelen en uien. Droogte. De regels en het papierwerk die hem nu „knettergek” maken. „Voor mijn gevoel zit ik meer op kantoor als op het land”, zegt hij. „Er zijn betere manieren om boeren te helpen.”
Source: NRC