Omdat dancefestival Draaimolen zijn terrein dreigt te verliezen, is de toekomst van het festival onzeker. Een dag rondlopen op het MOB-complex in Tilburg bevestigt hoe zonde het zou zijn als dit eigenwijze en avontuurlijke festival verdwijnt.
is popredacteur van de Volkskrant.
De Haagse rapper Mula B staat op het festival Draaimolen na een puntig gerapt Viraal even uit te hijgen voor de dj-booth. ‘Ik heb gehoord dat veel mensen benieuwd zijn naar deze set’, zegt hij tegen het publiek. Hij treedt op met de Curaçaose dj Rozaly, koning van de Caribische beats. ‘Ik ben zelf ook benieuwd. Dit is de eerste keer dat ik dit doe, en waarschijnlijk ook de laatste.’
De set van Rozaly met Mula B is Draaimolen ten voeten uit: een onverwachte combinatie, bedacht door de creatieve breinen achter het festival, die in ieder geval verrassend en in bijna alle gevallen ontzettend goed uitpakt.
Het is een bijzonder spannend jaar voor het experimentele dancefestival Draaimolen. Het Tilburgse festival krijgt vaker het predicaat ‘spannend’, vanwege die eigenwijze boekingen bijvoorbeeld, maar dit jaar zit de spanning dieper: door provinciale strubbelingen staat de toekomst van het festival op losse schroeven.
Het is een wat bureaucratisch verhaal, dat er kort door de bocht op neerkomt dat de provincie heeft besloten geen evenementen meer toe te staan op het MOB-complex, een voormalig mobilisatieterrein in de bossen net boven Tilburg. En dat is nou juist het terrein waar het festival sinds 2019 zo vergroeid mee is geraakt. Bovendien is er in de buurt van Tilburg volgens de organisatie simpelweg geen alternatief. De hoop is nu gericht op rechtsstreeks overleg met de provincie: het festival verzamelt handtekeningen voor hun petitie om op het terrein te mogen blijven.
Wie rondloopt op het terrein, snapt meteen de pijn van de organisatie. Het dennenbos ruikt heerlijk, en biedt veel ruimte aan zit- en hanghoekjes tussen de bossen, of een plek om even te liggen onder een oude parachute, een knipoog naar het militaire verleden van het terrein. Bospaadjes leiden blije bezoekers naar open plekken met podia, stuk voor stuk vol sympathieke details.
Het Aura-podium heeft bijvoorbeeld een muur van handgemaakte boxen uit Schotland, met spanbanden aan elkaar vastgezet: een geluidssysteem van Sinai Sound System. Ze klinken knerpend scherp, de bas dreunt er op z’n allerdiepst door: daar heeft het goed ingevoerde publiek hier oor voor.
Ergens tussen de bomen staat plots een lange rij voor iets dat niet op de plattegrond of timetable staat: de secret stage waar Carista zeven uur achter elkaar draait. Voor toelating moeten alle telefooncamera’s worden afgeplakt: eenmaal binnen kunnen bezoekers alleen blikken Schültenbrau of shotjes Schrobbelèr uit een grote koelbox kopen.
De kunstzinnige en vrijgevochten geest van het festival eist ook z’n tol: de Moon-stage was pas een paar uur voor de festivalpoorten openden af. Inspiratie laat zich niet altijd goed timen, maar het resultaat mag er zijn. Aan de ronddraaiende arm van een hijskraan hangt een spot, die steeds veranderend licht rondstrooit. Aluminiumfolie en spiegels weerkaatsen de lampen.
In die toverachtige setting staan Loco Dice en Vladimir Ivkovic te draaien, net als het echt donker wordt. Op het eerste gezicht weer zo’n wonderlijke combinatie: de bedachtzame en vrij obscure Ivkovic met zijn imposante, grijze baard en de Ibiza-superster Loco Dice met een commercieel tech-housegeluid. Deze combinatie kwam op initiatief van Ivkovic zelf: hij is al jaren bevriend met Loco Dice en wist dat Draaimolen dé plek zou zijn voor zo’n dwaas idee.
Het werkt geweldig: samen houden ze elkaar bedachtzaam maar opgetogen. Het resultaat zit vol kleine, mooie ontladingen, van twee dj’s die met enorme liefde en respect voor elkaar en hun muziek staan te draaien. Om totaal euforisch van te worden, ook zonder chemische hulpmiddelen.
De meest opvallende boeking staat laat op de avond in The Pit. Ergens backstage ligt een vrij grote bult zand, die uit het bos is gegraven om dit podium in een grote kuil te kunnen zetten. In die kuil speelt de vreemde eend op het blokkenschema: het legendarische metalduo Godflesh. De twee Britten maken al sinds de jaren tachtig stevige industriële metal, niet per se de artiest die je verwacht op een dancefestival.
Maar al bij Blawan, de Britse dj die voor de ouwe rockers in The Pit draait, wordt duidelijk dat Godflesh hier eigenlijk heel goed past. Blawan leunt tijdens zijn set lekker diep in de industriële, metalige techno-kant van zijn geluidsignatuur en zet daarmee alvast de toon. De intense set landt indrukwekkend in de kuil, de pulserende rode lampen zwaaien over de dansende massa.
Het is de perfecte opmaat voor de bijzonderste show van de dag. Godflesh ragt op basgitaar, gitaar en drumcomputer slepende, gruizige, langgerekte metalnummers, de grunts van Justin Broadrick gaan op in de zware geluidsdeken. De set begint machinaal en kil, later neemt de lome bas meer de overhand en zakken band en publiek dieper het zompige geluidsmoeras in.
Wat heerlijk om deze band hier te kunnen zien, met enthousiasme in plaats van scepsis vanuit het avontuurlijke en nieuwsgierige publiek dat op Draaimolen afkomt. En wat werkt het goed, op een festival dat voelt als iets dat bij elkaar geknutseld is door een groep inventieve enthousiastelingen. Dat is het in feite ook: Draaimolen is een compleet zelfstandige organisatie zonder winstoogmerk. Kunst boven commercie, in déze festivaleconomie: wat zou het zonde zijn om dit te verliezen aan bestemmingsplanmisère.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant