Reinier Gerritsen legt badgasten op het Marineterrein in Amsterdam vast. Klassieke warme beelden, van een fotograaf die zoekt naar het universele gedrag van de stadsmens.
Door Mark Moorman
Fotografie Reinier Gerritsen
Het is niet vergezocht om Reinier Gerritsen (75) met een natuurfotograaf te vergelijken, hoewel zijn thema de mens in zijn stedelijke omgeving is.
Maar iets in zijn benadering van het menselijk gedrag en de manier waarop de soort zich in het wild onder uiteenlopende omstandigheden gedraagt, doet denken aan de fotograaf die in zijn schuilhut geduldig wacht op het moment dat een kudde gnoes naar de drinkplaats komt.
In de zomer verplaatst ook de stadmens zich naar het water en Gerritsen legt het in panoramische foto’s vast, alsof de camera langzaam langs het water glijdt.
De foto’s hier zijn gemaakt op het Marineterrein, hartje Amsterdam, een kurkdroge zomer geleden (kijk maar naar het gele gras).
Tegelijk vallen de beelden in hun tijdloosheid samen met klassieke visuele motieven uit de beeldende kunst. Wat zijn de jonge baders, deze zonaanbidders, anders dan een moderne variant van de wandelaars die in Zondagmiddag op het La-Grande-Jatte-eiland (Georges Seurat, 1886) de koelte van de Seine opzochten?
Is Gerritsen een mooiweerfotograaf? Zeker niet. Gerritsen is altijd op zoek naar het universele gedrag van de stadsmens.
In de vroege jaren tien ging hij in de metro van New York op zoek naar passagiers die op reis van of naar werk een papieren boek lazen. Dat was op een moment dat het telefoonscherm de openbare ruimte al begon over te nemen.
De passagier die leest, met de omslag van het boek bijna provocerend naar de medereiziger gericht (‘Ja, ik lees een papieren boek. Van Jane Austen. Wie maakt me wat?’) kreeg zijn monument in het inmiddels klassieke fotoboek The Last Book.
Gerritsen bestudeert de soort met genegenheid, met liefde zelfs. We worstelen ons wellicht richting werk, door het leven zelf, maar we hebben een boek, we hebben elkaar.
We hebben de waterkant.
Dit is een verhaal uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Kijkend naar de buitenbadfoto’s van Bram Belloni ziet John Schoorl geen water maar herinneringen. Aan die zomers in Hillegom waar ‘het’ als puber allemaal begon.
Gender en identiteit zijn terugkerende thema’s in het werk van fotograaf Prins de Vos, die in april de prestigieuze World Press Photo won. In deze serie geeft hen een inkijkje in het eigen gezinsleven – waar even geen heteronormatieve aannames zijn.
Veel verwachtte Reinier Gerritsen niet van zijn met telelens geschoten beelden van een stadsstrand in Amsterdam. Maar de straatfotograaf overtrof zichzelf: niets zo fijn als kijken naar de zich onbespied wanende mens.
Source: Volkskrant