Zaterdag zijn er weer protesten tegen (seksueel) geweld tegen vrouwen. Dat is mooi, maar er moet ook iets veranderen aan de patriarchale structuur waar dit soort incidenten de uiterste consequentie van is, betoogt Amber Kortzorg.
Lieve vrouwen, deze weken trillen de straten van onze stemmen. We marcheren, protesteren, herdenken en dichten. ‘Wij eisen de nacht op’ licht op in bushokjes en flitst voorbij op tijdlijnen. Mooi – maar er is één letter verkeerd gespeld.
Want waarom zouden we onszelf slechts toewensen veilig door de nacht te mogen bewegen? Die bescheidenheid is onze grootste valkuil.
Over de auteur
Amber Kortzorg is journalist en programmamaker voor omroep BNNVara.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Femicide en geweld tegen vrouwen zijn geen incidenten, maar de uiterste consequentie van een patriarchale structuur die ons allemaal vormt. Onderzoekers spreken van een piramide van gendergerelateerd geweld: aan de top femicide en verkrachting, daaronder intimidatie, ongelijkheid en de impliciete overtuiging dat mannen bepalen over vrouwen. Dat patroon leeft in velen van ons – ook in vrouwen die geleerd hebben zichzelf kleiner te maken. Het idee dat onze lichamen, onze stemmen, ons leven niet volledig van onszelf zijn.
Daarom zijn Lisa – en alle vrouwen die haar voorgingen – niet alleen slachtoffer van één man, maar ook van een cultuur die mannen macht toeschrijft en vrouwen tot object maakt. Een cultuur die zich niet beperkt tot de zichtbare uitwassen zoals seksueel geweld of de bangalijsten van studentencorpsen — maar subtiel overal aanwezig is: in vergaderzalen waar vrouwen worden onderbroken, in media die mannen als experts opvoeren, op universiteiten waar vrouwelijke hoogleraren schaars blijven.
De nacht terugeisen is moedig. Maar wie alleen de nacht opeist, laat de dag liggen. Veiligheid begint niet bij een lamp, maar bij wie de schakelaar bedient. Zolang mannen bepalen hoe het licht valt, zullen wij steeds weer in de schaduw terechtkomen. Wie om veiligheid vraagt zonder macht, vraagt om bescherming in plaats van zeggenschap.
Nederland zakte dit jaar naar plek 43 op de Global Gender Gap. We staan achter landen als Rwanda en Bangladesh – landen die wij doorgaans moreel de maat nemen. In ons parlement zijn 95 van de 150 zetels nog altijd bezet door mannen. Twee derde van de besluitvorming wordt dus vanuit één perspectief gedomineerd. In de bestuurskamers is het niet beter, waar vrouwen slechts 15 procent van de topfuncties bekleden.
Macht gaat niet alleen over zetels, maar ook over geld. Begrotingen zijn morele documenten: wat we financieren, groeit; wat we niet financieren, verschraalt. Zolang vrouwen ontbreken bij de verdeling van middelen – van gemeente tot ministerie, van zorginstelling tot boardroom – zal veiligheid voor vrouwen nooit centraal staan.
Dus laten we meer eisen. Niet om beschermd te worden, maar om mee te regeren. Niet om dankbaar te zijn, maar om richting te geven. Voor onszelf, en voor de meisjes die na ons komen.
Maak de regels, bevraag ze, verander ze. Pas als wij medebepalen, kan de straat, de stad, het land werkelijk van ons allemaal zijn.
Niet de nacht, maar de macht. Dáár begint onze vrijheid.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant