is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Iwan ging dood toen hij werd gegrepen door de kraakpers van de vuilniswagen waar hij op werkte als uitzendkracht-belader. De veiligheidsinstructies had hij gemist, omdat hij op de dagen dat die werden herhaald naar andere uitzendklussen moest in de groenvoorziening en de schoonmaak. Hij was Pools, de chauffeur van de vuilniswagen was een Roemeen, ze konden elkaar niet verstaan. Iwan was 62 en liet een vrouw, twee kinderen en kleinkinderen na.
Lukasz, ook uit Polen, viel bij het onderhoud van een vrachtwagen van een ladder waar hij niet op had mogen staan (zijn opdrachtgever had verzuimd de verplichte schaarlift te regelen), en brak zijn hiel. Na het ongeluk belde het bedrijf niet een ambulance maar het uitzendbureau – of iemand hem kon komen halen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Iwan en Lukasz zijn wat je kunt noemen: de inhoud. Het begrip ‘de inhoud’ kun je veel horen in verkiezingstijd. Er wordt mee bedoeld dat het in gesprekken met lijsttrekkers over serieuze zaken moet gaan, over reële plannen die iets kunnen betekenen voor de levens van echte mensen.
Voor de Polen en Bulgaren bijvoorbeeld, die massaal hierheen zijn gehaald om tomaten te plukken en varkens te slachten omdat niemand anders dat wil doen. Ze worden uitgezogen, zijn niemands verantwoordelijkheid, vallen in de armen van opdrachtgevers die dingen doen die soms niet mogen maar gewoon gebeuren, en vaak wel mogen maar gewoon laakbaar zijn.
De inhoud is dat dit geen natuurramp is, maar het gevolg van politieke keuzes van opeenvolgende regeringen. De aanwezigheid van arbeidsmigranten is een keuze om onze lage-loneneconomie draaiende te houden. Het systeem van tijdelijke contracten, gedwongen huisvesting en gebrekkige verzekeringen is een keuze. Dat mensen werken en leven als wegwerparbeiders is een keuze. Verkiezingen zijn het moment om andere keuzes af te dwingen.
Over de inhoud zijn boekenplanken vol geschreven. Over Iwan en Lukasz wordt verteld in het meest recente rapport over deze schandvlek, waarin de Onderzoeksraad voor Veiligheid constateert dat arbeidsmigranten tot wel vijf keer vaker betrokken zijn bij arbeidsongevallen dan andere werknemers.
Soms hoor je op tv ‘we gaan het over de inhoud hebben’ en dan spits je de oren en dan blijkt dit de inhoud te zijn: waarom bent u zo impopulair, wat vindt u van de filosofische oprisping van Caroline van der Plas, en hoor ik u zeggen dat u meneer Wilders een extremist vindt, is dat niet heftig?
De inhoud is dat Iwan doodging omdat het te lang is gegaan over ruim baan voor ondernemerschap, over asielzoekers, over flexibel hier en flexibel daar, over asielzoekers, over dat de overheid ‘geen geluksmachine is’, over asielzoekers, over eigen verantwoordelijkheid voor iedereen, vooral voor asielzoekers en met speciale uitzondering van boeren, uitbaters van slachthuizen en ondernemers in de glastuinbouw.
Donderdag was er een nieuwe kans voor de inhoud. Frans Timmermans zat bij de nieuwe late-avondtalkshow op NPO1 om het over de inhoud te hebben. Dat ging zo: eerst kwam er een filmpje waarin Dilan Yesilgöz stelt dat Timmermans een extremistische partij leidt. Vervolgens legde de duider van dienst uit dat het GL-PvdA-programma volgens haar ‘klassiek PvdA, niks radicaals, wel heel links met veel overheidsingrijpen’ is – best inhoudelijk.
Daarna kreeg Timmermans even het woord en dreigde het echt inhoudelijk te worden; over overheidsingrijpen bij geprivatiseerde busbedrijven die buslijnen schrappen. De gespreksleider greep ferm in: ‘Maar meneer Timmermans u geeft een inhoudelijk antwoord! Reageer eens stevig op het filmpje.’
Sorry Iwan en Lukasz. Ik vrees dat jullie meer inhoud zijn dan we aankunnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant