is hoofdredacteur en commentator van de Volkskrant
Mail van een lezer: ‘Dat de Volkskrant met afschuw reageert op de dood van journalisten in Gaza, kan ik goed begrijpen. Maar is de dood van die journalisten belangrijker dan de dood van duizenden onschuldige Gazaanse kinderen? Nee! Waarom dan zo’n ophef daarover in uw krant?’
Na twee gerichte aanvallen op journalisten in Gaza kwam er wereldwijd een protestbeweging op gang. Media over de hele wereld kregen het verzoek om hun voorpagina op maandagochtend zwart te maken en hun websites om twaalf uur ’s middags ook, met daarbij de tekst: ‘Met het huidige tempo waarin journalisten worden gedood in Gaza zal er binnenkort niemand meer over zijn om u te informeren.’
Na rijp beraad besloten we om niet mee te doen. We voelen ons solidair met de journalisten in Gaza, die onder erbarmelijke en levensgevaarlijke omstandigheden hun werk doen. We zijn ze ook zeer dankbaar omdat we continu gebruikmaken van hun werk. En we zijn verbijsterd dat Israël, dat zichzelf nog steeds een democratie noemt, de ogen en oren van de Gazanen vermoordt.
In deze rubriek schrijft de hoofdredacteur wekelijks over de journalistieke werkwijze van de Volkskrant en de dilemma’s die de redactie daarbij tegenkomt, meestal naar aanleiding van een klacht of vraag van een lezer.
En toch vonden we dat we de voorpagina en onze site niet voor deze actie konden gebruiken. In de eerste plaats omdat we journalistiek en activisme graag gescheiden houden, krant en website zijn er in principe voor de journalistiek. Daar geldt ons journalistieke protocol.
Als we activistisch willen zijn, gebruiken we andere kanalen. Samen met andere redacties stuurden we eerder al brieven aan toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp om hem te wijzen op de penibele positie van journalisten in Gaza en hem aan te sporen te pleiten voor de toegang van internationale journalisten, die het Israëlische leger nog steeds niet toelaat.
De vraag waarom we wel actie zouden voeren voor de journalisten en niet voor de gedode kinderen of tegen andere oorlogsmisdaden, stelden we onszelf ook. Een doorslaggevend argument konden we niet bedenken.
Maar de belangrijkste reden om niet mee te doen is dat journalistieke aandacht in onze ogen uiteindelijk effectiever is. Het is bijna altijd beter, indringender ook, om de feiten voor zichzelf te laten spreken. We vroegen Jenne-Jan Holtland, onze correspondent in het Midden-Oosten, en buitenlandredacteur Sacha Kester om op een rij te zetten hoeveel journalisten inmiddels zijn gedood en vermoord, en welke strategie van Israël daarachter zit.
Op de voorpagina lieten we journalisten zien die hun werk met de dood hebben moeten bekopen. De kop luidde: ‘Journalist is in Gaza een dodelijk beroep.’ De artdirector koos voor een zwarte achtergrond om te benadrukken dat het om gedode journalisten ging. Die zwarte omlijsting was voor de NOS de volgende ochtend reden om te denken dat we ook aan de actie meededen.
Woensdag mochten de hoofdredacteuren van een aantal grote Nederlandse kranten en de NOS aanschuiven bij Eva Jinek om over deze afwegingen en andere dilemma’s bij onze Gaza-verslaggeving te praten. Er wordt vaak geklaagd over het niveau van talkshows, ook in de Volkskrant, maar dit was een heel inhoudelijk en goed gesprek.
De beste verhalen van de week, getipt door Pieter Klok
Elke zondag praat hoofdredacteur Pieter Klok u in de nieuwsbrief Beste van de week bij over de afgelopen (nieuws)week. Welke verhalen, columns, podcasts en speciale producties mag u echt niet missen? Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Luister ook naar onze politieke podcast De kamer van Klok. Al onze podcasts zijn te vinden op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant