A Woman is No Man Dichter en schrijver Asmae Amaddaou (23) herlas A Woman is No Man (2019) van Etaf Rum. Waar ze eerst overspoeld was door emoties, leest ze nu kritischer.
‘Normaal laat ik me niet leiden door sociale media voor boekentips. Maar twee jaar geleden zag ik een citaat uit een boek voorbijkomen op Instagram, dat gelijk mijn aandacht trok en waarvan ik meteen wist: dat boek móet ik lezen. De zin luidde vrij vertaald: „Een dochter is slechts een tijdelijke gast, die rustig afwacht tot een andere man haar wegkaapt, inclusief haar financiële lasten.” Dat bleek afkomstig te zijn uit A Woman is No Man (2019) van de Palestijns-Amerikaanse schrijver Etaf Rum.
Het boek volgt drie generaties Palestijnse vrouwen: grootmoeder, moeder en dochter, die woonachtig zijn in Brooklyn. Je volgt allereerst het verhaal van de moeder, Isra, die op jonge leeftijd wordt uitgehuwelijkt. Achttien jaar later dreigt dochter Deya hetzelfde te overkomen, tegen haar wil. Zij komt in verzet en ontdekt allerlei familiegeheimen.
In het verhaal herken ik bepaalde elementen uit mijn eigen omgeving en cultuur. Dit boek durft te erkennen wat er nog steeds speelt, welke problemen er nog steeds zijn. Vaak willen vrouwelijke schrijvers uit gemarginaliseerde groepen bepaalde problematiek niet aankaarten, omdat ze niet willen dat sommige stereotypen daarmee bevestigd worden. Toch vind ik het goed dat Etaf Rum spreekt over onderwerpen als huiselijk geweld en uithuwelijking.
Ik vat het verhaal op als een vertelling over de vicieuze cirkel van geweld. De mannen in het verhaal wordt geweld aangedaan door de discriminatie en het racisme van het Westen en zij doen vervolgens hun vrouwen weer pijn. Er is zoveel geweld in de verhalen van deze personages. Ik werd daar emotioneel van en smeet het boek meermaals aan de kant.
Ik las het boek toen ik 21 was. Daarna heb ik meer gelezen over feminisme. Ik zie nu beter hoe bepaalde systemen doorwerken vandaag de dag. Ik las het boek de eerste keer vol herkenning, maar zag minder goed hoe dit verhaal representatief is voor een systeem van geweld. Ik ben nu 23. Het is bizar hoe je kennis in twee jaar tijd zo kan uitbreiden. Daardoor lees ik dit boek nu ook kritischer. Ik vind het nu te veel traumaporno.
A Woman is No Man is een hard boek en ik mis liefde. De eerste keer dacht ik nog: ik had dit willen schrijven. Nu weet ik: dit is niet mijn schrijfstijl. De thema’s in het boek zijn voor mij ook belangrijk, maar ik wil meer ruimte laten voor liefde. Ik wil van personages weten wat hun favoriete eten is en naar welke muziek ze luisteren.
De representatie van moslimvrouwen in de literatuur is slecht. Ik focus me vooral op voorbeelden van hoe het wél moet, zoals Honour (2011) van Elif Shafak. Moslimvrouwen verdienen betere verhalen. Er moet een balans zijn in de verhalen tussen geweld en liefde, anders vind ik het onterend.
Ik was benieuwd of dit boek me opnieuw zo zou raken; ik was de eerste keer echt gesloopt door de emoties. Ik voelde toen vooral verdriet, nu meer woede. Maar ik kon er tijdens deze lezing ook iets beter afstand van nemen. Na een tweede keer lezen weet ik dat er niet nog een derde keer komt. Ik focus me op nieuwe verhalen.’
Begin 2026 komt Asmae Amaddaou’s eerste poëziebundel uit bij De Bezige Bij. In de rubriek ‘Terug-lezen’ vertellen boekenliefhebbers over een werk dat in het verleden veel indruk op hen heeft gemaakt.
In de rubriek ‘Teruglezen’ vertellen boekenliefhebbers over een werk dat in het verleden veel indruk op hen heeft gemaakt.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC