Koppen met een voetbal veroorzaakt zo goed als zeker hersenschade. Als je dat weet, dan lijkt stoppen met koppen me een absolute no-brainer. Want wie wil er nu meer kans lopen op dement worden, of ziektes als ALS en Parkinson?
De Nederlandse Sportraad publiceerde deze week een op verzoek van demissionair staatssecretaris van sport Judith Tielen uitgevoerd onderzoek naar de gevolgen van sporten waarbij het hoofd veel klappen of stoten krijgt. Voetbal, rugby, vechtsporten en snelheidssporten waarbij nog niet altijd een helm wordt gedragen, zoals langebaanschaatsen, vallen daaronder.
Hoewel uit de vele onderzoeken die er al zijn blijkt dat de gevolgen van klappen op het hoofd fors zijn, schrijft de Sportraad, is er nog geen onomstotelijk oorzakelijk verband tussen het koppen van voetballen en hersenletsel op de lange termijn aangetoond. In goed Hollands: er zijn nog niet genoeg hersenen van dode voetballers onderzocht.
Persoonlijk zou ik het zekere voor het onzekere nemen. Maar wat zegt voetbalbond KNVB? Die vindt een „koprichtlijn” voldoende, zelfs voor kinderen. Kinderhersenen zijn het gevoeligst voor koppen, want ze zijn volop in ontwikkeling. De koprichtlijn zegt: vijf keer koppen per training, och. Of tien keer, ach. Dat kan best. Het telt wel op natuurlijk, maar wat maakt die duizend keer koppen per jaar nu uit.
En anderen dan kinderen? Misschien ook wat minder koppen. Maar ze moeten zelf maar een beetje beslissen, het is slechts een richtlijn, een advies. Ook vrouwen koppen gewoon door. De onderzoeken dat vrouwenhersenen hoogstwaarschijnlijk nog heftiger reageren op koppen dan mannenhersenen zijn summier. Dan kun je voor de zekerheid het beste die voetballen lekker blijven raken met je hoofd. Ja toch.
Wat zit er in ons mensen, vraag ik me af, dat we doodleuk doorgaan met dingen waarvan we hoogstwaarschijnlijk of zelfs zo goed als zeker weten dat ze schadelijk zijn? Waarom moeten we honderd procent onomstotelijk bewijs hebben, dat ons liefst afschrikwekkend en bloederig onder de neus gewreven wordt, voor we iets echt geloven?
Waarom gaan we nog een jaartje vuurwerk afsteken met z’n allen, gezellig, met oud en nieuw? Doodsbange huisdieren, hulpverleners in het nauw, binnensteden die aan stukken geslagen en in brand gestoken worden, afgerukte vingers, ogen uit kassen – wie weet loopt het wel niet zo’n vaart dit jaar. Die allerlaatste keer. Kan toch? Je weet tenslotte nooit.
Waarom doen we voor de zekerheid niet écht ons best om onze uitstoot te beperken? Ach uitstoot, wordt de aarde daar nu echt warmer van? Laten we het nog wat afwachten. Nog even aanzien. Het kan ook wat anders zijn. En er zijn onderzoeken die de onderzoeken tegenspreken. Actie ondernemen, want baat het niet dan schaadt het niet? Naaah, niet nodig toch.
En wat voor bewijs moet er nog meer aangedragen worden voor wat er in Gaza gebeurt? In godsnaam. Het „laten we nog even afwachten, even aankijken” is nooit te verdragen geweest. Hemeltergend is het ge-ja, er gaan veel mensen dood, ook hulpverleners, journalisten, kinderen, door bommen op ziekenhuizen en hulpposten, op manieren waarover we ooit never again zeiden. Maar of het een genocide is? Mwoah. We weten het inmiddels zeker, maar je weet nooit iets zeker, wel?
Wat zit er toch in mensen, vraag ik me af, dat we doorgaan met dingen die te afschuwelijk voor woorden zijn. Willens en wetens. Zijn we zo slecht, zijn we zo dom? Ja, door het vele koppen misschien.
Source: NRC