Lezersbrieven U schreef ons over je onveilig voelen op straat en online, over de woningmarkt én de papieren krant.
De laatste weken gaat het terecht over de veiligheid van vrouwen in Nederland. De krantenkoppen liegen er niet om en de persoonlijke verhalen evenmin. We willen met elkaar de straten veiliger maken. Fantastisch! Want wat zou ik het fijn vinden als ik straks in de donkere ochtenden en avonden niet meer met het gevoel van een prooidier door de straten loop of fiets.
Maar dat lost voor mij niet alles op. De veiligheid die nu vergeten lijkt te worden, is die van de onlinewereld. Bijvoorbeeld de vrouwen die de brief van het Bevolkingsonderzoek hebben ontvangen. Hun veiligheid is aangetast, en die van mij ook. Voor de rest van ons leven kan die niet meer volledig worden geborgd. Alles kan worden vervangen, behalve dat ene stukje sociale veiligheid: ons bsn-nummer. Het ironische is dat ik het uitstrijkje juist liet uitvoeren vóór mijn eigen gezondheid en veiligheid.
Ik, en vriendinnen in mijn omgeving, worstelen ermee. Wat kan ik doen? Niets, behalve dit schrijven. Het verandert niets. Mijn gegevens zijn beschikbaar en het enige advies: extra opletten. Alsof ik dat nog niet genoeg deed… Als tiener in het donker, als jonge vrouw in het donker, en nu als vrouw van 30+ de hele dag én nacht.
Staan we wel genoeg stil bij de persoonlijke impact van al deze onveiligheid? Het wantrouwen dat we collectief laten groeien? Waar haal ik de mentale rust vandaan als ik de rest van mijn leven voortdurend op mijn hoede moet zijn? Zal het ooit wennen?
Femke Taekema
Floor Rusman schrijft in haar column Wat weegt zwaarder, intentie of effect (30/8) over de dunne lijn tussen kritisch zijn en het beschadigen van hetgeen waar je kritisch op bent. Ze doelt hier in het bijzonder op de verdachte van de moord op Lisa, die (waarschijnlijk) een asielzoeker is, in relatie tot de open grenzen waardoor ‘je niet precies weet wat je binnenhaalt’. Ik begrijp dat ze erg genuanceerd wil zijn maar dat is ze mijns inziens niet.
Ten eerste het gebruik van het woordje ‘wat’ in de zin „Dat je niet precies weet wat je binnenhaalt en dat dat voor concrete slachtoffers kan zorgen, zoals Lisa”: mensen noemen we in verwijswoorden ‘wie’ en niet ‘wat’.
Ten tweede betekenen de open grenzen vooral iets voor het vrije verkeer binnen Europa. Mensen die asiel zoeken, komen over het algemeen van buiten Europa. Gesloten grenzen zullen dus de (arbeids)migratie binnen Europa beperken, maar in principe niet de komst van hen die hun land ontvlucht zijn. Nuance is inderdaad een dunne lijn die je zomaar overschrijdt en waardoor je, misschien zonder het te weten of te willen en conform het heersende sentiment, mensen beschadigt.
Anneke van Dijk Rotterdam
Naar aanleiding van de wederom goede column van Floor Rusman : als je toen naar eer en geweten hebt geschreven en de tijden veranderen, heb je zowel qua intentie als effect gedaan wat je kon. Punt. Er is geen universeel criterium dat achteraf kan worden toegepast. Terugredeneren dat je het destijds had moeten voorzien, is net zo zinloos als beweren dat vrouwen nooit van de fiets zouden worden getrokken als ze er nooit op zouden zijn gestapt.
Luuk Knippenberg Nijmegen
Met het artikel in de opiniebijlage van afgelopen zaterdag over de woningmarkt ben ik het volledig eens (Kopen is niet superieur aan huren, 30/8). Ik zou daar echter aan toe willen voegen dat het absurd is bezit te subsidiëren. Om dit te kunnen doen is er sinds de jaren 80 bezuinigd op bijvoorbeeld defensie, politie, uitkeringen en de ggz. Met een negatieve gevolgen voor de samenleving.
Dat men het liberaal noemt dat mensen gedwongen worden te kopen en niet zelf kunnen kiezen hoe te wonen, is een ander raar gevolg. Bovendien heeft de nadruk op kopen ook als gevolg dat er een nieuwe groep armen ontstaat: vermogende armen. Wel een eigen huis, maar niet de financiën om te kunnen verduurzamen. Of die in vve’s problemen hebben door de steeds hogere servicekosten.
We kunnen beter stoppen met gesubsidieerd bezit.
Frans Kamps Amersfoort
Nu het seizoen is begonnen voor de nieuwe verkiezingen komen de politieke partijen met hun geactualiseerde verkiezingsprogramma’s.
Sommige programma’s zullen niet doorgerekend zijn en/of voorzien van een heldere financiële paragraaf. In dat geval is het aan de media de kiezer op dat feit te attenderen en de betrokken politici daar consequent op te bevragen.
Want een partij kan allerlei plannen hebben, maar als die niet financieel onderbouwd zijn, heb je er als kiezer helemaal niets aan.
Het is immers nutteloos om de vloer te geven aan plannen die louter gebakken lucht zijn – en daarmee kiezersbedrog.
Alexander Achilles Amsterdam
Met interesse beluisterde ik de Vandaag-podcast (jawel!) over het sluiten van de Amsterdamse drukkerij en het sterfproces van de papieren krant.
Als millennial ben ik precies oud genoeg om nog de vanzelfsprekendheid én meerwaarde te kennen van een dagelijkse NRC op de mat: een gecureerde selectie nieuws met een begin en een eind, mooi vormgegeven, zonder afleidende linkjes of ‘lees ook’-jes erin.
In een tijd waarin het nieuws onophoudelijk binnenstroomt via telefoon en tablet, is het niet vreemd om lichte buikpijn bij dit bericht te voelen.
Die papieren krant heb ik om financiële redenen een aantal jaren geleden vaarwel moeten zeggen en god, wat mis ik ’m. Nog elke dag.
Luc van der Heijden Nijmegen
Source: NRC