De zomer is voorbij, goddank, heel Nederland is weer dol-enthousiast aan het werk gegaan, en ik had zelf ook ontzettend veel zin om deze column na twee maanden sabbatical weer te gaan schrijven.
Sterker nog, ik had er al eentje klaar over de première van m’n theatertour in Groningen, dat ik in Tanzania een cheetah gezien heb die een gazelle opat (dat was nog eens een lunchpauze), hoe ik met mijn elektrische fiets 45 kilometer per uur haalde op Texel, en het filosofische verband tussen die drie zaken.
Was echt goed geworden.
Tot 20 augustus. Toen kon dat ding de prullenbak in.
Ik las namelijk, in NRC, dat we de afgelopen vijf jaar in dit land wéér meer op onze bolle luie reet zijn gaan zitten. Zaten we in 2019 gemiddeld 8,6 uur per dag, in 2024 was dat al 8,9 uur, zo meldde het CBS. Vooral thuiswerkers zijn notoire zitters. En juist dat thuiswerken, zo hoorde ik afgelopen week op een congres van kennisinstituut Center for People and Buildings, zijn we massaal meer gaan doen sinds corona. Inderdaad: al die thuiswerkers werken zichzelf effectief het graf in.
Want van al dat zitten ga je sneller dood. Van te veel thuiswerken ga je dus dood – ik vat het even samen voor de thuiszitters die geen zin hebben om door te scrollen.
Ik loop zelf ook minder hoor. Toen ik nog op kantoor werkte, liep ik kilometers per dag. Trap op trap af om bepaalde collega’s te ontlopen, lange gangen door met m’n dossiermap om te laten zien hoe belangrijk ik was, hurkend tussen de planten om ‘toevallig’ m’n baas tegen te komen – kabels van hamstrings had ik.
Sinds ik fulltime thuiswerk moet ik mezelf echt dwingen om elke dag genoeg te bewegen. Dat lukt me, zeker. Maar ik schrijf columns en geef lezingen. Ik snap dat het voor mensen met een échte baan een stuk moeilijker is.
Dus eerlijk? Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe we schermwerkers in beweging kunnen krijgen. Tuurlijk, voor kantoren ben ik al bezig met een deltaplan ‘kom van je luie gat op kantoor’.
Dus verplicht wandelend vergaderen, dagmarsen als bedrijfsuitje, en huismeesters die om de tien minuten met een brandspuit de kantoortijgers van hun plek spuiten.
Ik ben ook met de TU Delft in gesprek over bureaustoelen die heter worden naarmate je er langer op zit, met kantoorinrichters over stiltecellen die exploderen als de gebruiker ze niet elk kwartier verlaat. En met banken en verzekeraars over een corveeschema waarbij groepjes collega’s om de beurt de verdieping van sales moeten stofzuigen, de afwas met de hand doen, en de glasbewassing wordt gedaan door scrum masters die graag abseilen.
Maar de thuiswerker? Achter de heilige voordeur? Vergeet het maar. Die is sinds corona koning in zijn eigen woonkamer. Die krijg je écht niet in beweging.
Ik heb het uiteraard wel geprobeerd. Verplicht samen gymnastiekoefeningen doen tijdens het teamsen. Dat hoe bezweter je in beeld verschijnt, hoe hoger je bonus wordt, en verplicht zo’n fietsding onder je bureau, en dat monitoren. Hebben ze er weer een kpi bij, daar kan geen manager op tegen zijn.
Verder een verbod op ‘voorstelrondjes’, omdat die elke Teamsvergadering drie keer zo lang maken. Of salarissen die worden uitbetaald op grond van het aantal gelopen stappen. Elke keer als iemand ‘impact’ zegt, tien verplichte push-ups. Maar alle werkgevers die ik erover sprak, lachten me keihard uit.
Thuiswerkers iets verplichten? Haha! Dan kan je net zo goed met je benen vol stroop in een mierenhoop gaan staan.
Het enige wat misschien zou kunnen helpen, zo opperde een bezoeker van het congres afgelopen week, is wandelen tot werktijd verklaren. Wandelen en bewegen ís werken. Bewegen hoort erbij. Bewegen is net zo belangrijk als goede koffie.
Je zou dat landelijk kunnen stimuleren. Door van elk pad een Via Gladiola te maken, waar wandelaars, rollers en fietsers met bloemen worden overladen. Net als kinderen tijdens de Avondvierdaagse.
Wat ik bedoel: we moeten ernaartoe dat bewegen status krijgt. Dat je geen promotie krijgt als je veel in mietings zit, maar als je veel beweegt. Geen corner office meer als statussymbool, maar versleten wandelschoenen.
Bewegen zou een teken moeten zijn van grootschheid, wijsheid en vermogen. Wie zit, gaat achteruit, wie beweegt, heeft de toekomst. Nou, en dat uitleggen aan een volk dat gemiddeld 8,9 uur per dag op z’n luie reet zit.
Dit gaat helemaal goed komen.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Source: NRC