Into the Great Wide Open Het was een beetje zoeken naar echt spannende acts in het programma van ITGWO dit jaar. Maar dat vergat je dankzij de strijdvaardigheid en het aanstekelijke optimisme op het festival
‘Laten we met z’n allen hier gaan wonen!” Geen slecht plan van Sef. Het publiek voor hem – vrolijk, lief, optimistisch – ziet dat wel zitten. Best utopisch, zijn uitspraak op het door bos omrande sportveld van Vlieland, het epicentrum van festival Into the Great Wide Open, voordat hij ‘Land dat Niet Bestaat’ speelt.
Vlieland is natuurlijk prachtig en veel bezoekers zullen naast de festivalapp en Buienradar ook weleens Funda hebben geopend (je weet maar nooit), maar het is ook de roze bril van dit festival. Hier fiets je tussen concerten door langs bos, duinen en zee, neem je in een leeg uurtje een duik in de golven en is het weer en de muziek altijd beter dan je verwacht. Into The Great Wide Open is het onofficiële sluitstuk van het zomerseizoen, waar artiesten een punt of uitroepteken achter komen zetten in settings die lijken op schilderijen van Monet, voor dus zo’n vrolijk, lief en optimistisch publiek, van werkelijk alle generaties.
Perfect voor artiesten die een zware tour of druk festivalseizoen achter de rug hebben. ‘Vliebiza’, kuuroord voor moegestreden bands. Zoals Yousef ‘Sef’ Gnaoui, die op zijn eenenveertigste misschien wel zijn belangrijkste zomer achter de rug heeft, dankzij succesplaat Lieve Monsters en zijn megashow op Lowlands. Vlieland is zijn ererondje, met een concert dat energiek is en toch relaxt overkomt. Het lijkt hem totaal geen moeite te kosten om het halve veld shirts uit te laten trekken of mee te laten zingen met z’n slimme teksten over leven en dood, identiteit, klimaat of nationaliteit.
Halverwege geeft Sef een stuk van zijn set weg aan activist Jerry Afriyie, die een inspirerende, ontroerende speech gaf over het einde van zijn beweging Nederland Wordt Beter. „Na vijftien jaar is zwarte piet nog harder gevallen dan het kabinet. Lief Nederland, bescherm onze successen en zet de strijd voort”, zei hij tegen luid gejuich en in de lucht gestoken vuisten. De strijd van Nederland Wordt Beter is gestreden, vertelt hij, en dat is een bijzonder besef voor wie nog weet hoe moeilijk het gesprek over dat pijnlijke symbool op elke verjaardag was, vijftien jaar geleden, en hoeveel geweld erop afkwam. Afriyie’s verhaal is geen teken dat strijden niet meer hoeft, maar een niet mis te verstaan signaal dat het zin heeft je uit te spreken.
Sef op het sportveld in Vlieland, het epicentrum van Into The Great Wide Open.
Het past bij het thema van het festival dit jaar: verzet. Into The Great Wide Open (ITGWO) wilde extra ruimte maken voor verbindende „stemmen die weerstand bieden aan zondebokkenpolitiek en de autocratische wind die opsteekt” en organiseerde kleine en grote tekens van verzet. Met The Mary Wallopers, die vorige week nog van een Engels festival werden geschopt omdat ze een Palestijnse vlag toonden, maar hier warm werden omarmd. En sprekers her en der die belangrijke onderwerpen onderstreepten. En heel leuk: hoe kinderen samen met Amnesty een protestmars organiseerden om zich uit te spreken tegen de oorlogen in Oekraïne en Gaza, tegen milieuvervuiling en vóór meer snoep én ‘alto-muziek op hippe festivals’.
Bij veel optredens wapperden er Palestijnse vlaggen in het publiek.
Een strijdvaardige editie dus, waarbij zelfs de aangekondigde regenbuien zich redelijk koest hielden – jammer voor de verkoop van poncho’s van 79 euro. Ook een editie waar het zoeken was naar muzikaal spannende acts die je nog niet eerder zag. Weinig Amerikanen, enkele Britten, een beetje een overdaad aan postpunk, en verder veel Nederlands en Belgisch werk. Ook hier slaan stijgende prijzen en dus ook gages wat gaten in de programmering als het gaat om grote publiekstrekkers. Ook al zijn die op het snel uitverkopende festival niet echt nodig, een bezoeker wil toch waar voor z’n ticket én overnachtingskosten én bootticket. De combinatie van festival en duik in zee is onbetaalbaar, maar je merkt ook hier dat de festivalwereld piept en kraakt.
En toch was het de moeite waard om bijvoorbeeld S10 hier te zien, ook al zag je haar al elf keer. Ze is een ITGWO-veteraan die liet zien hoe ze gegroeid is vanaf haar schuchtere concert in de Bolder in 2019, tot een zelfverzekerde rocker. Ze gaf bovendien met Froukje een voorproefje van wat we van die twee later dit jaar in de Ziggo Dome kunnen verwachten (trefwoorden: springen, headbangen, knallen).
S10 is een veteraan op Into The Great Wide Open, maar was toch weer de moeite waard.
En zo kijkt het festival ook uit naar het najaar. De Rotterdamse Roufaida liet horen dat het werk van haar aankomende debuutplaat de moeite is om in de herfst te horen en zien: iets steviger en dansbaarder dan haar ingegoten, folky ep. „Ik zou wel met jullie willen meedansen. Misschien durf ik dat volgend festivalseizoen”, zei ze. Goeie kans dat ze dan wel van grotere podia moet afklimmen.
De Open Plek een podium van Into The Great Wide Open middenin het bos.
Dat geldt ook voor de op Tiktok doorgebroken Chloe Slater, die op vrijdag bij twee shows liet horen dat ‘op tiktok doorgebroken’ niet per se een vieze term meer is waarbij je meteen aan algoritmes en voorspelbare pop moet denken, want Slater maakt indierock in een aanstekelijke combi van zoete melodie, overtuigende stem en goeie riffs.
Links: optreden van Roufaida. Rechts: één helft van rapduo Deki Alem.
Zo’n soort visitekaartje gaf ook de Brusselse band ECHT!, die de trippy jazz van voorheen nu in het donker van bospodium Bij de IJsbaan verknipte tot een stuwende, licht ontvlambare rave met baslijnen waar je tegenaan kon leunen. En je bent gek als je niet meteen aan kaartjes probeert te komen voor een van de najaarsshows van Deki Alem. Dit rapduo van een eeneiige tweeling uit Gotenburg gaf een van de allerleukste, meest energieke shows van het weekend. Hiphop, trap en drum ‘n’ bass knalden uit hun vocale confettikanon. „Sorry, we hebben niet echt langzame songs om jullie op rust te laten komen”, was hun excuus. Dan weet je wel hoe laat het is. En ook belangrijk: je vergeet meteen je kritiek op het programma dit jaar.
Een echte tegenvaller was er ook: Everything is Recorded. Het gonste rond de band van Richard Russell, de platenbaas van XL Recordings die acts als Adele, Radiohead en The Prodigy uitbracht. Het zou bijzonder worden. Maar het werd een raadselachtig concert. Je wist niet wie er precies op het podium stonden, wat ze speelden en wat er uit de computer kwam, waarom de liedjes leken te verdrinken in verknipte samples, en waarom de zangeres tussen elk liedje iets in brand stak. Bij vlagen mooi, echt waar, maar je moest er te veel moeite voor doen. Pretentie is niet zo erg, als je het waarmaakt.
De verwachte regen viel mee. Zoals altijd op Vlieland waren weer en muziek nog beter dan verwacht.
En dan kom je uit bij Droom Dit, een zeskoppige groep uit Enschede die in De Bolder de zaterdagavond afsloot en diep raakte met hun poëtische pop. Ja, heel erg pretentieus, maar ook erg ontroerend en meeslepend. De band rond frontpersoon Sam de Laat – ergens tussen Joy Division en Frank Boeijen – geloof je gewoon. „Voordat we hier kwamen voelden we ons buitenbeentjes, maar hier in deze zaal vol mensen die ons niet uitlachen om onze uitingen, voelt het als een bevestiging van ons bestaansrecht”, zei De Laat. Daarna speelden ze ‘Zwijg de Rest’ voor iedereen die zich in zijn bestaansrecht bedreigd voelt. Of dat nu transpersonen zijn, vrouwen die ’s avonds veilig naar huis willen fietsen of Gazanen. Dat kwam aan. En dan, voor het laatste nummer: „We gaan heel goed op elkaar letten en niemand raakt hier gewond, maar we gaan verdomme wel moshen!” Een vrolijke, lieve en optimistische moshpit met de warmte van een knuffel. Precies wat veel gelijkgestemden hier even nodig hadden.
Het publiek liep over duinen en door bossen van optreden naar optreden.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC