Serena Williams is veertien kilo afgevallen, vertelt ze met een injectienaald in de hand. Haar blokjesbuik is goed te zien, en haar gezicht is bijna onherkenbaar smal. Ze spuit wekelijks GLP-1 in haar lijf, het afvalmedicijn dat wij vooral onder de naam Ozempic kennen, en dat een oplossing zou kunnen zijn voor mensen met extreme obesitas.
Serena had geen extreme obesitas. Na het krijgen van haar dochters lukte het haar maar niet het gewicht te bereiken dat ze wenste, hoe gezond ze ook at, en hoeveel ze ook sportte. Heel herkenbaar. Je lijf heeft twee kinderen gedragen. Daardoor verandert het. Het wordt zachter, slapper, voller. Bij sommige vrouwen is dat veel, bij anderen weinig. Soms verdwijnt dat, maar meestal niet helemaal. Je lichaam van voor de zwangerschappen terugkrijgen, dat kan niet.
Waarom streven veel vrouwen daar dan toch naar? Waarom vieren we de zachtheid niet? Waarom is alleen slank, liefst met een harde blokjesbuik, goed genoeg – zo zeer zelfs dat een tennisicoon als Serena ervoor zwicht?
Serena was – samen met haar zus Venus – een reuzin op de tennisbaan. Eigenhandig vermorzelde ze stereotypen over hoe je als vrouwelijke atleet moet zijn. Je mag groot zijn. Je mag zwaar zijn. Je mag sterk zijn, met spierballen als scheepskabels. Je mag luid zijn, emotioneel, en agressief. Je kunt er zelfs de beste ooit mee worden. Een levende legende.
O zeker, het is haar eigen keuze om afvalmedicijnen te gebruiken waar haar man in heeft geïnvesteerd. Iedereen mag met haar lijf doen wat ze wil. Maar hoe vrij is die keuze, vraag ik me af. Serena heeft altijd geworsteld met de publieke beoordeling van haar uiterlijk, en van haar lijf. Een publieke beoordeling die vrouwen vaak ten deel valt. Kijk naar de discussies deze zomer rondom het afgetrainde lichaam van Pauline Ferrand-Prevot, de winnares van de Tour de France.
Is David Gaudu, die nu extreem mager in de Vuelta rondrijdt, onderwerp van eenzelfde debat? Welnee. Van hem wordt niet gezegd dat hij een slecht voorbeeld voor jonge jongens is. Mager bij mannen is “professioneel” – maar wat het echt is, namelijk óók gevaarlijk, is taboe. Ook bij mannen liggen hormonale problemen, botontkalking, erectiestoornissen en depressies op de loer.
Het is een dubbele moraal waar ik gestoord van word: mannen niet, maar vrouwen wel beschouwen als object dat je mag recenseren. En die recensie is nooit goed. Dik zijn is niet goed. Dun zijn is niet goed. Werken als je kinderen hebt, is niet goed. Niet werken als je kinderen hebt, is niet goed. Oud worden is niet goed.
Het maatschappelijk debat over de veiligheid van vrouwen woedt tot mijn vreugde hevig, en net als seksistische grappen maken, is ook het altijd maar beoordelen van vrouwen allesbehalve onschuldig. Ook objectivering zit in de ijsberg waarvan femicide het topje is.
Nu kan ik teleurgesteld zijn in Serena die haar grote, sterke lichaam niet meer viert. Maar dan ben ik hypocriet. Want ook ik verf mijn haren en probeer er zo jong en fit mogelijk uit te blijven zien. Je eraan ontworstelen als je wilt blijven meedoen in de publieke ruimte, lukt bijna niet , door hoe we naar vrouwen kijken.
En ja, dat zit ook in vrouwen zelf. Hoe we onszelf zien en langs welke meetlat we onszelf leggen zit zo ingebakken – terwijl het ontzettend giftig is.
Source: NRC