‘That’s not looking terribly good, is it?’, vraagt mevrouw Clarke (86).
Ik sta naast haar bed en houd een zakje blaasspoeling omhoog. De vloeistof uit het zakje zou via een slangetje in de blaaskatheter van mevrouw Clarke moeten lopen, maar dat gebeurt niet. De vloeistof blijft in het zakje zitten. Dat is inderdaad not good. Het betekent dat de katheter van mevrouw Clarke verstopt zit en dat ik die moet vervangen.
Ik heb nog nooit een vrouw gekatheteriseerd. Mannen wel. Dat is riskanter, omdat ze een langere plasbuis hebben en een prostaat die in de weg kan zitten, maar het is ook makkelijker. Bij een man zie je meteen waar de katheter in moet: de penis is gewoon een buis. Het plasgat is goed zichtbaar en zit altijd op dezelfde plek. Bij een vrouw zit alles verborgen tussen flapjes, achter ribbels en onder afdakjes. Bovendien is de configuratie bij elke vrouw weer net even anders. Je zoekt je wezenloos.
Nu zullen er ongetwijfeld mensen met een vulva zijn die hier schamper om lachen. Er worden immers ook grappen gemaakt over mannen die bepaalde andere plekken in dit gebied niet kunnen vinden. Maar heb je je eigen plasgaatje ooit zelf weleens gezien?
Ik klap het tafeltje van het nachtkastje van mevrouw Clarke uit, maak het blad goed schoon en leg alles klaar wat ik nodig heb: twee paar handschoenen, glijmiddel, een lege spuit, een gevulde spuit om het ballonnetje van de katheter mee op te blazen, een afvalbakje en de katheter.
Daarna ga ik op zoek naar mijn collega. Ik ga dit echt niet alleen doen.
Ze staat met de manager te praten in de deuropening van zijn kantoor. Het lijkt erop dat het gesprek bijna klaar is en ze heeft zich al half mijn kant op gedraaid, maar het duurt toch nog lang. Ik wiebel ongeduldig heen en weer.
Ze loopt met me mee naar mevrouw Clarke. Eerst moet de oude katheter eruit. In de blaas wordt de katheter op zijn plaats gehouden door een ballonnetje met water. Ik laat het ballonnetje leeglopen en trek daarna voorzichtig de katheter naar buiten.
Mijn collega houdt met de vingers van haar ene hand de labia van mevrouw Clarke uit elkaar en reikt me met haar andere hand alles aan wat ik nodig heb. Ik maak de labia en de huid ertussen schoon en breng glijmiddel aan op de plek waar ik denk dat de katheter naar binnen moet. Als dat klaar is, trek ik mijn handschoenen uit, maak mijn handen schoon en trek schone handschoenen aan.
‘Dit heb ik nog nooit eerder gedaan’, zeg ik met de nieuwe katheter in de aanslag. Mijn collega kijkt me verstoord aan, want zoiets moet je natuurlijk nooit zeggen.
‘Just my luck’, zegt mevrouw Clarke, en ze zucht.
Van tevoren had ik me voorgenomen heel goed te letten op waar de oude katheter naar buiten kwam. Dat deed ik ook, en precies op die plek breng ik de nieuwe katheter in. Hij glijdt soepel naar binnen. Ik duw hem nog iets verder naar binnen, en kijk eens aan: het slangetje vult zich met urine. Godzijdank.
Aan het uiteinde van het slangetje stroomt de urine eruit. Ik ben vergeten om de urineopvangzak eraan te koppelen, dus het loopt zo het bed van mevrouw Clarke in.
‘Wonderful’, zegt mevrouw Clarke.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant