is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Dat zieke kinderen uit Gaza niet in Nederland terechtkunnen, stond in de sterren geschreven. Het zijn er 4.500 volgens de Wereldgezondheidsorganisatie, ze hebben complexe, levensreddende medische zorg nodig, in Gaza liggen de ziekenhuizen in puin, ze kunnen geëvacueerd worden, Italië en Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en meer landen hebben al patiëntjes opgenomen.
Het is niet dat het hier niet zou kunnen. Er is plek, er zijn willige artsen.
Het is niet dat het niet is geprobeerd. GroenLinks-PvdA, de Dieren, de SP, Denk en anderen hebben de regering erom verzocht, uiterst beleefd, ze zeiden niet eens ‘teringlijers’ of iets vrouwonvriendelijks toen ze tegen massieve onwil opliepen.
Het njet valt eenvoudig te verklaren. De mensen die bovenop liggen in het landsbestuur zijn bevangen door de angst voor een zelfgecreëerd monster: de nareiziger. Als het over migratie gaat – ‘het migratiedebat’ zeggen sommigen, maar een debat is het niet, het is een handel in angst en leugens – is de nareiziger nooit ver weg. Natuurlijk zijn we voor het helpen van mensen in nood, zeggen de waarheidsverdoezelaars, maar mensen in nood zijn net matroesjkapoppetjes. Je laat er eentje binnen, liegen ze, en dan blijkt dat je maal tien moet doen. Allemaal nareizigers. Zul je zien dat straks de hele extended family zit te kamperen naast het ziekenhuisbed van een leukemiepatiëntje uit Gaza.
Daarom bouwde Dilan Yesilgöz haar eerste verkiezingscampagne volledig op een nareiziger-op-nareiziger-leugen, en daarom toonde ze zich deze week enorm begaan met zieke kinderen uit Gaza. Ze wil alles op alles zetten om ze ‘in de regio’ te laten behandelen, want – letterlijk citaat – ‘het is een feit: als je zo ziek bent, moet je niet zo lang reizen’.
(Voor de volledigheid: ‘de regio’ is geen afgebakend geografisch begrip, ‘de regio’ kan ook op Antarctica liggen of in Nieuw-Zeeland, zolang het maar niet hier is en zolang je de mensen maar wijs kunt maken dat alles wat we niet willen daarheen geëvacueerd kan worden. Save the Children is overigens laatst nog ‘in de regio’ gaan kijken, waar een paar duizend zieke kinderen uit Gaza worden behandeld en waar inmiddels de gangen van de ziekenhuizen vol liggen.)
(Voor de volledigheid (2): de partijen die medische evacuaties van zieke kinderen uit Gaza hebben geblokkeerd zijn SGP, VVD, BBB, PVV, FvD en JA21. )
De nareizigersangst is oud. Afghanen die voor Nederland in Kabul hebben gewerkt, kunnen erover meepraten. Ze werden achtergelaten na de machtsovername door de Taliban, zij en hun gezinnen liepen groot gevaar wegens dienstverlening aan perfide westerlingen, maar in de Trêveszaal ging het vooral over het risico dat De Telegraaf in grote letters zou melden dat het kabinet allerlei vreemdelingen toelaat. Vier jaar later lopen er nog steeds beschamende rechtszaken van Afghaanse bewakers tegen de Nederlandse staat, omdat ex-minister Veldkamp – dezelfde die vorige week last kreeg van principes – hun komst bleef tegenhouden.
Toen in het eerste kabinet-Rutte – het kabinet waarin Geert Wilders ongebreidelde gedoogmacht kreeg en het CDA zijn ziel verkocht – hard werd onderhandeld over de overkomst van 250 zieke Libiërs, gold dat nog als opzienbarend nieuws. De ziekenhuizen in Libië waren stukgeschoten in de strijd tegen dictator Kadhafi, buitenlandse hulp was nodig, maar Wilders had ‘geen zin in gewonden uit een islamitisch land’. Ambtenaren op het ministerie van Buitenlandse Zaken schaamden zich te pletter.
Inmiddels is het schamen permanent geworden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant