Jong in Nederland Op een high school in Florida leerde Kadé Mpia Bosenzo dat hij hard moet werken als hij iets wil bereiken. Hij wil niet „kiezen voor het korte pad”.
Als kind wilde Kadé profvoetballer worden.
‘Ik ga binnenkort naar Amerika!” Kadé Mpia Bosenzo schreeuwt het uit van vreugde in de zomer van 2021. Hij gaat voor twee jaar naar een high school in Florida, om te doen wat hij het liefste doet: voetballen. De school heeft een voetbalprogramma, zijn moeder betaalt alles. „Mama is the first in line”, zegt hij. Ze steunt hem door dik en dun.
Kadé Mpia Bosenzo (20) woont in Schiedam en is student International Business Economics aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.
Kadé is een moederskindje, dat weet hij zelf ook wel. Zijn ouders zijn „al heel lang” gescheiden, op een „niet zo prettige manier”. Zijn vader kreeg twee kinderen met zijn nieuwe partner. De moeder van Kadé heeft geen andere kinderen.
Zijn moeder vindt het tijd dat hij voor zichzelf leert zorgen. In de VS moet Kadé zelf koken, wassen en zijn bed opmaken. Hij verwacht „een strak regime”. In de maanden voor vertrek, in de derde klas van de havo, heeft hij zijn cijfers op moeten krikken om aan de toelatingseisen van de Montverde Academy te voldoen.
Voor de lockdown, in het najaar van 2020, haalde hij bijna alleen maar achten. Daarna overwegend onvoldoendes. Er was te veel afleiding thuis. Hij kwam met moeite zijn bed uit. De huiswerkbegeleiding voorafgaand aan een belangrijke toetsweek heeft hem erdoorheen gesleept. „Ik heb grote samenvattingen van de lesstof gemaakt. Bij elke passage heb ik vragen in de kantlijn gezet.”
Kadé in 2019.
Kadé in 2025.
Kadé wil profvoetballer worden, maar sinds zijn elfde heeft hij veel last van blessures, dus ergens is het een wonder dat hij in het voetbalprogramma van Montverde Academy mag meedraaien. Tot de dag voor vertrek werkt Kadé met een fysiotherapeut aan zijn geblesseerde heup. „Mijn droom is gescout te worden door een Amerikaanse universiteit of profclub, en van daaruit door te stromen naar het Europese voetbal.”
Zeven maanden later vertelt Kadé dat het goed gaat. Had hij in het begin nog problemen met zijn heup, nu speelt hij als spits of buitenspeler lekker mee in het voetbalteam van Montverde Academy. Hij heeft nog steeds vertrouwen dat hij „het kan gaan maken” in het profvoetbal.
Het schoolregime is strakker dan hij had verwacht. „Voor het ontbijt moet ik mijn kamer vegen, het afval wegbrengen, mijn bed opmaken en mijn kleding opvouwen. Ik draag een schooluniform, moet mijn haar kort houden. Drugs en alcohol zijn streng verboden. Wie zich niet aan de regels houdt krijgt een waarschuwing. Na de tweede waarschuwing moet je vrijwilligerswerk doen. Ik ben nog niet één keer bestraft.”
Het heeft hem aan het denken gezet. Waarom was hij zo lui? Heeft zijn moeder hem te veel gepamperd? Hij neemt haar niets kwalijk, maar beseft wel dat hij niet altijd kan doen waar hij zin in heeft. Zo leert hij nooit met tegenslag omgaan. En hij leert in Amerika ook om zich meer uit te spreken, vertelt hij. Tegen zijn vader bijvoorbeeld, die zijn stiefmoeder inmiddels heeft verlaten. ‘Waarom heb je me nooit opgezocht toen ik acht maanden op krukken liep vanwege een heupblessure?’, vroeg hij aan zijn vader. ‘Doe wat meer moeite.’
Zijn vader vond het niet makkelijk om kritiek van zijn zoon te krijgen, maar erkende wel dat hij fouten had gemaakt. Sindsdien belt hij Kadé vaker. „Vroeger was ik bang om mijn vader te kwetsen. Nu kom ik meer voor mezelf op. Daar ben ik trots op.”
In Nederland was hij „tevreden met het minimale”, zegt Kadé een paar maanden later, hij zit inmiddels in zijn tweede schooljaar. Amerikanen gaan voor het hoogst haalbare. „Je wordt beloond als je goed presteert. Daar heb ik van geleerd.” Niet lang daarvoor heeft hij een roadtrip met zijn moeder door Amerika gemaakt. Het was fijn, maar een moederskindje is hij naar eigen zeggen niet meer.
Kadé groeide op in Amsterdam en heeft nu zijn eigen flat in Schiedam.
In zijn tweede leerjaar is het moeilijker gedisciplineerd te blijven, merkt Kadé. Hij heeft daarom een schema op een whiteboard gemaakt, met activiteiten van uur tot uur. „Ik doe ook meer mijn best om gezond te koken. Ik weet dat dit mij later in mijn leven erg gaat helpen.”
In september 2023 vertelt Kadé dat hij bij familie in Breda woont. Zijn passie voor voetbal is „verdwenen”, hij heeft in de VS een extra zwaar vakkenpakket gevolgd om te worden toegelaten tot de Erasmus Universiteit. Hij studeert er sinds anderhalve week International Business Economics. Door zijn tijd in Amerika weet hij dat hij „geen genie, maar ook geen domme jongen is”, en hard zal moeten werken om zijn doelen te bereiken.
In februari 2024 vertelt Kadé dat hij met hulp van zijn moeder en zijn grootouders een tweekamerappartement in Schiedam heeft gekocht. Hij is „dankbaar”, maar er komt wel veel verantwoordelijkheid bij kijken. Niet alleen moesten er gaten in de muur worden gevuld, maar hij moet nu ook belastingaangifte doen. Zo lang hij studeert betaalt zijn moeder de hypotheeklasten, hebben ze afgesproken, daarna is hij op zichzelf aangewezen. „Dat motiveert me om mijn studie af te maken.”
Als hij niet met zijn neus in de boeken zit, brainstormt Kadé met zichzelf over de toekomst.
Vijf maanden later slaat de twijfel toe. Moet hij niet op zoek naar een baan? Toch begint Kadé aan zijn tweede jaar in Rotterdam. Hij moet duidelijke regels en doelen voor zichzelf blijven stellen. Niet „kiezen voor het korte pad”, zoals veel van zijn vrienden, die geen studie hebben gevolgd, en nu zeggen dat ze hun werk haten.
Kadé vertelt dat hij een kamer in zijn appartement verhuurt, en dat hij na zijn studie waarschijnlijk „in het vastgoed” wil gaan werken. Als hij niet met zijn neus in de boeken zit, brainstormt hij met zichzelf over de toekomst. „Hoe kom ik snel vooruit? Ik heb een vriend die kapper is geworden, hij verdient goed, heeft in de coronaperiode goed in zichzelf geïnvesteerd. Als ik hem zo bezig zie, denk ik: hoe kan ik bereiken wat hij heeft bereikt?”
Voor het eerst van zijn leven is hij verliefd op een meisje. „Daar ga ik niet veel over zeggen, want dat brengt ongeluk, maar we bellen veel via Facetime, en ik sluit niet uit dat ik over een paar jaar aan een gezin begin. Ik heb het flink te pakken.”
Het laatste nieuws en de beste stukken over de mooiste havenstad die er is
Source: NRC