Nieuwe albums Sabrina Carpenter vond haar goud in teksten die uitblinken in een ‘teasende’ spitsvondigheid. Die toon zet ze op Man’s Best Friend nadrukkelijk uitdagend voort.
Schaamteloos sexy is ze. De 26-jarige Sabrina Carpenter weet wel hoe ze stof moet doen opwaaien. Sinds haar cheeky ‘Espresso’, het meest gestreamde liedje van 2024, heeft ze haar fris-brutale imago opgebouwd rond zoete popnummers vol speelse, flirterige teksten, ondeugende improvisaties en optredens die gegarandeerd de tongen losmaken.
Zoals in maart bij de live-uitzending van de Brit Awards. Nog vóór kinderbedtijd was haar optreden wel héél pikant geweest. De wulpse dansjes van de blondine in rode lingerie met jarretels leverde maar liefst 825 klachten van kijkers op.
Pop
Sabrina Carpenter
Man’s Best Friend
Of neem die controversiële albumhoes van het net verschenen album Man’s Best Friend, opvolger van haar vorig jaar uitgekomen hitalbum Short n’ Sweet. Het suggestieve beeld van Sabrina in een zwarte jurkje op haar knieën voor een man die haar bij haar haren beet grijpt, ontlokte een verhitte discussie. Een provocerend, denigrerend plaatje dat inspeelt op de ‘male gaze’, werd gezegd. Of een zelfbewuste uiting van seksualiteit? Alternatief braver artwork stond ook al klaar – „approved by God”.
En ook het gerenommeerde muziekblad Rolling Stone ging deze zomer voor de bijl met pin-upcover van haar die bij een blootblad niet zou misstaan. Ze wilde er maar mee onderstrepen: „Dit album is niets voor preutse types.”
Als het Sabrina ergens niet aan ontbreekt, is het zelfvertrouwen. Als sexy Bambi with a bite presenteert ze zich tussen popzangeressen Taylor Swift, Dua Lipa, Charli XCX en Chappell Roan als de hypervrouwelijke, bijna karikaturale, áltijd steeds maar sappige popster die niet onderschat moet worden.
Man’s Best Friend is alweer de achtste plaat van de zangeres uit Quakertown, Pennsylvania, die vorig jaar na tien matig succesvolle jaren eindelijk haar status als popster wist te verzilveren. Ze vond haar goud in teksten die uitblinken in een ‘teasende’ spitsvondigheid. Die toon zet ze op Man’s Best Friend nadrukkelijk uitdagend voort.
Maar doordat haar hart is gebroken, is er toch iets veranderd. Sabrina is op kruistocht, met bitse wraakliedjes die meer sarcastisch of vilein zijn dan speels (‘Never Getting Laid’ en ‘Go Go Juice’). En ze is mateloos uitdagend en expliciet over wat ze nu wil. Maar het ligt er nu zo dik bovenop – al zijn haar video’s stuk voor stuk heus fraai – dat ze eerder het concept van nieuwe sexy popprinses ondermijnt, dan bevestigt. Soms vraag je je af wat Sabrina in hemelsnaam nog zoekt bij die hopeloos sexy maar domme, kinderachtige mannen (‘Manchild’). Nummer op nummer moeten ze het ontgelden, en dat voelt veel. Al kunnen ze plots hotter zijn dan ze dacht („You were an ugly kid but you’re a sexy man”), dat een en ander toch wel diep zit qua verraad en emotioneel trauma blijkt uit ‘Goodbye’.
Met producer Jack Antonoff en vaste songwriters Amy Allen en John Ryan heeft deze plaat geen duidelijke eigen sound – het is eerder een waaier aan smaken, voor elk wat wils. Zo schittert de sexy popdiscotrack ‘Tears’ in het licht van een discobal als potentiële hit. Kreeg ‘Go Go Juice’ een licht twangy countryfeel. Is ‘House Tour’ in retro-eighties synthpop. En heeft slotnummer ‘Goodbye’ alles weg van een brave ABBA-eske finale.
Die messcherpe oorwurm? Die valt vooralsnog niet te ontdekken. Ergens wil je haar gewoon toeroepen: die break-up is een feit. Ja, het is een sukkel. En doorrrr nu.
Amanda Kuyper
Stamp stamp stamp! dadada stamp stamp stamp! dadada.Wat een lekker heavy begin! Vanaf de eerste seconde maakt Deftones duidelijk dat ze er zin in hebben op hun tiende album, Private Music. Net wat meer rock en riffs dan op voorganger Ohms, en zeker meer dan je zou verwachten van een bijna veertigjarige rockband – ook al worden ze omarmd door de Tiktok-generatie (die wél heeft geholpen hun grootste show in Nederland ooit uit te verkopen, in februari in de Afas Live). Niet alleen omdat het heavy is, maar ook zo fris en urgent. ‘Milk of the Madonna’ bijvoorbeeld, een song met de perfecte balans tussen zware riffs en de uit duizenden herkenbare emotionele uitbarstingen van Chino Moreno. Het is knap hoe ze niet klinken als dezelfde band die Around the Fur en White Pony uitbracht, en toch tappen uit datzelfde energievaatje.De enige vraag die blijft, is of het fris genoeg is om over een half jaar nog relevant te zijn, of dat je dan weer een van de klassiekers opzet. Toch waarschijnlijk dat laatste. Maar voor nu: fijn album. (Peter van der Ploeg)
De uitgekiende muziek van componist en dichter Rozalie Hirs is kleur, licht, ruimte, wind, beweging en iets ongrijpbaars. Dit heerlijke portretalbum bevat vijf solostukken (voor cello, stem, basklarinet, elektrische gitaar en fluit) en het trio ‘Infinity stairs’, uitgevoerd door topmusici. Uitgesponnen, geraffineerde en bezonken kamermuziek die van grote verbeeldingskracht getuigt. (Joep Stapel)
Zijn verjazzte Beethoven-verkenningen? Eigenlijk vervelend. Maar wat een muzikale rijkdom spreidt Jon Batiste nu juist tentoon op Big Money. Dit is hoe je de pianist-zanger wilt horen: ongepolijst rootsy, muziek uit het zuiden van Amerika vierend. Het stoomt, giert en hij is kritisch op zijn land. ‘Lonely Avenue’ met Randy Newman klinkt puur, en vol respect naar Ray Charles. (AK)
Is het nostalgisch escapisme of past het slim bij de huidige alles-moet-vintage-zijn trend? Tussen pop, songbookjazz en een snuif filmmuziek zet de IJslandse Laufey theatraal en mierzoet de klok terug – en heeft daar veel succes mee. Hoe Hollywood-tuttiger ze haar problemen brengt, hoe beter, lijkt wel. Deze plaat voelt alsof je permanent vastzit in musicalfilm La La Land. (AK)
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC