Jong in Nederland Dion Schoormans zag geen reden om tijd te verspillen aan een vervolgopleiding. Hij werd ondernemer – dat was hij eigenlijk altijd al.
Dion begon op zijn dertiende een autohandel. Later nam hij de leiding over in het bedrijf van zijn vader.
Dion Schoormans (dan 17) vertelt in de zomer van 2021 over zijn grootste ambitie: „Een eigen zaak die helemáál van mij is.” Vier jaar later heeft hij inderdaad een eigen bedrijf: een fabriek voor platdakaccessoires in de buurt van Eindhoven. Enthousiast en geroutineerd geeft de nu 21-jarige directeur-eigenaar een rondleiding langs gloednieuwe machines en stellingen vol dakdekkersmaterialen.
De fabriek is niet zijn eerste bedrijf, maar wel het eerste dat hij zonder zijn vader heeft opgezet. Dion was nog maar dertien jaar toen hij zijn handel in tweedehandsauto’s inschreef bij de Kamer van Koophandel – met een lening en een handtekening van zijn vader. „Het opstarten van die zaak is het beste dat mij ooit is overkomen”, zegt Dion op zijn typische stellige toon: „1.000 procent!”
Eigen baas zijn past goed bij Dion, die zichzelf omschrijft als „enorm eigenwijs”. Hij heeft sterke, vaak tegendraadse opvattingen, zoals: „De elektrische auto zal altijd voor de elite blijven, niet voor de gewone man.” Hij gaat zijn eigen gang en drinkt bijvoorbeeld zelden mee met zijn Brabantse vrienden: „Door alcohol raak je de controle kwijt. Ik houd daar niet van, ik ben een beetje een controlfreak.”
Dion in 2019.
Dion in 2025.
Met school heeft Dion, die vmbo-t heeft afgerond zonder er veel moeite voor te doen, altijd een moeizame relatie gehad. In het tv-programma Puberruil, waaraan hij in 2022 meedeed, greep hij zijn kans om zijn gal te spuwen. „Ik zei dat school kut is. Waarom worden mensen die met hun handen werken naar school gestuurd?” Het schoolsysteem werkt alleen voor „mensen die later willen gaan studeren”, vindt hij: „Maar waarom moet iemand die boer wil worden een landbouwopleiding doen als-ie thuis een boerderij heeft?”
Dion redt zich in de praktijk prima, blijkt in de jaren dat NRC hem volgt. De geboren handelaar, die als achtjarige al zijn vader adviseerde bij de aankoop van een auto, ontpopt zich tot volwaardig ondernemer. Het nakomertje in een gezin met zes kinderen krijgt daarbij wel hulp van zijn ouders. Van zijn moeder – „Ons mam heeft me sociaal en emotioneel gebracht waar ik nu ben” – en van zijn vader, die ondanks het grote leeftijdsverschil (64 jaar) altijd een echte zakenpartner is geweest.
Dion deze zomer met zijn vader Hans (85).
„Mijn vader was er niet om mee te voetballen of karten. Mijn contact met hem gaat altijd over het zakelijke.” Zijn vader is eigenaar van een succesvolle groothandel in platdak-accessoires. „Daarmee heb ik geluk gehad. Niet elke vader heeft het geld om zijn kinderen te helpen. Ik heb meer kansen dan veel anderen. Die moet ik wel benutten.”
Na school gaat de dan zestienjarige Dion werken bij een autodealer. „Ik was goed in verkoop; verkocht veel accessoires en verzekeringen.” Toch gaat hij weg, omdat zijn baas eist dat hij zijn eigen autohandel opgeeft: „Dat nooit.”
Omdat hij nog geen startkwalificatie heeft, gaat hij op aandringen van de leerplichtambtenaar een online cursus retailondernemen doen. Dat is geen succes en de ambtenaar stelt voor om dan maar iets anders te gaan leren. „Ze zei: ‘Straks vind je auto’s niet meer leuk.’ Ik zei: ‘Dan ga ik stoelen verkopen, of barkrukken’.”
Dion gaat een paar dagen per week werken bij een ander autobedrijf. Zijn eigen autohandel is een aflopende zaak, paradoxaal genoeg doordat de vraag naar tweedehandsauto’s tijdens de pandemie explodeert. „Het was heel moeilijk om nog goede auto’s in te kopen voor een goede prijs. Ik moest steeds verder Duitsland in rijden voor auto’s.”
Dion met zijn ouders bij een restaurant.
Dion – dan achttien – werkt inmiddels ook twee dagen per week in het bedrijf van zijn vader. „Mijn vader is uitvinder, geen boekhouder. Facturen werden nog met de hand geschreven. Als je bij ons bestelde, kreeg je geen bevestigingsmail”, vertelt Dion. Hij digitaliseert alles met kennis die hij van internet haalt: „Als ik bij een klant iets gaafs zag, dan nam ik dat over, zoals codenummers. Zo heb ik alles op de rit gekregen.”
Als zijn vader (dan 84) heel ziek wordt door corona, gaat Dion voltijds in het bedrijf werken. Met zijn oom krijgt hij de dagelijkse leiding. Zijn vader, die de laatste jaren last van zijn geheugen heeft gekregen, krijgt na zijn ziekte een andere rol. „Naar nieuwe klanten mag hij niet mee. Een oude man maakt geen goede eerste indruk”, vertelt Dion. „Dat vond hij niet leuk, maar hij begreep het wel.”
Als Dion ontdekt dat de vaste leverancier hun een loer heeft gedraaid op de Belgische markt, breekt hij met dit bedrijf. De door zijn vader ontworpen en gepatenteerde platdak-producten gaat hij zelf produceren. De fabriek die hij opzet met een goede vriend en een banklening, is al snel een succes. Zijn vader praat hij nog steeds bij over de (nieuwe) klanten, vertelt Dion. „Want hij heeft nog steeds goede ideeën. En zonder ons pap had ik dit allemaal niet bereikt.”