Jong in Nederland Chanou, als kind uit huis geplaatst, is sinds haar achttiende wel vijf keer verhuisd. Ze woonde ook al een tijdje samen.
Chanou van de Zand (21) op haar kamer in Arnhem.
Sinds haar negende woont Chanou van de Zand niet meer thuis. Haar moeder kon de opvoeding niet aan en stemde in met uithuisplaatsing. Jaren verbleef Chanou in instellingen, later in een gezinshuis met pleegouders. Weekenden en vakanties bracht ze door bij haar moeder, alleen in de coronatijd kon ze haar een tijdje niet zien. „Vanuit jeugdzorg mocht geen enkel kind meer naar de ouders toe.”
Chanou van de Zand (21) woont in Arnhem en is doktersassistent op een afdeling oogheelkunde.
Ze heeft de diagnose ADD. „Ik ben niet lichamelijk druk, maar wel heel druk in mijn hoofd. Ik kon lang niet leren daardoor.” Na een lange zoektocht kreeg ze medicatie die helpt.
In september van het eerste coronajaar begint haar mbo-opleiding voor doktersassistente – online. „Ik denk dat ik dat jaar niet meer dan vijf keer op school ben geweest.” Ze loopt stage in een huisartsenpraktijk, maar wat ze daar vooral van leert is „dat dit werk niets voor mij is. Ik hou niet van stilzitten”. Toch zet ze de opleiding voort, ze wil afmaken waar ze mee begonnen is.
Chanou in 2020.
Chanou in 2025.
Op haar achttiende verhuist ze naar een ander huis om te leren zelfstandig te wonen. Na een klein jaar, in de zomer van 2022, moet ze daar weg en keert ze voor het eerst in tien jaar terug naar haar moeder. Ze laat een tatoeage zetten met haar moeder en oudere halfzus: drie verwoven hartjes met hun geboortedata erin.
Een jongen die ze kent van de middelbare school wordt haar vriendje, maar blijkt na een paar maanden „te jaloers”. Via Tinder, dat ze „voor de grap” heeft gedownload met een vriendin, krijgt ze iets met een man van 21, drie jaar ouder dan zij. Ze gaan naar hardcore technofestivals en acht dagen all-inclusive naar Turkije. „Het was de eerste keer dat ik vloog.” Ze geeft haar leven in die tijd het cijfer negen.
Bij haar moeder wonen is even een verademing. „Het is fijn om iedere avond ‘slaap lekker’ te zeggen. Dat heb ik natuurlijk superlang niet gedaan.” Maar al gauw wil ze weer weg. „Zij had hele andere regels dan ik gewend was.” Op haar negentiende gaat ze samenwonen met haar vriend, in een tweekamerflatje in Velp. Ze nemen een hond en een kat. Het einde van haar driejarige opleiding komt in zicht. Erna wil ze een hbo-opleiding in Nijmegen doen „om mensen in psychiatrie en tbs te helpen”.
Het loopt anders. Sinds mei dit jaar woont Chanou op een kamer in Arnhem met gedeelde douche en toilet. De relatie met haar vriend verzuurde en ging uit, ze is teruggegaan naar haar moeder – en een paar maanden en veel ruzies later door haar moeder op straat gezet. Politie en gemeente lieten weten niets voor haar te kunnen doen. Ze moest zich maar melden bij de daklozenopvang. Daar vond ze zichzelf te jong voor.
Chanou met haar halfzus Renee Hueting (31). Met hun moeder lieten ze een tatoeage zetten met alle drie hun geboortejaren.
Door „als een bezetene” te reageren op woningen bij een particuliere woonzoeksite, vond ze de kamer die ze nu heeft. Paniek sloeg nog even toe toen bleek dat ze borg moest betalen. „Ik dacht dat je alleen borg betaalde voor bowlingschoenen of een fiets.” En: ze had geen geld. Haar zus en diens vriend leenden haar de benodigde 2.000 euro.
De kamer verkeert in zeer slechte staat. „De muren waren geel, het stonk, overal lagen wietzakjes.” Maar bij het opknappen en inrichten kreeg ze veel hulp van haar zus en vrienden en bekenden. „De vader van mijn zwager, in de zeventig denk ik, heeft in zijn eentje een kast twee trappen op getild.”
Ondanks alles heeft ze haar opleiding afgerond. Dat niet alleen, ze heeft een fulltime baan: een vast contract als assistent oogheelkunde in een ziekenhuis waar ze stage heeft gelopen. Ja, ze had andere plannen, maar die kunnen wachten. „Voor nu ben ik allang blij dat ik mijn huur kan betalen.”
Met haar moeder heeft ze geen contact meer. Toch wil ze de tatoeage houden die ze samen met haar heeft gezet. „Het blijft je moeder.” Ze wil ook graag een sleeve, een tattoo die haar hele arm bedekt.
Ze is heel blij met haar kamer, haar eerste eigen plek. „Ik heb geleerd op eigen benen te staan.”