De Titanic, het begin van het industriële tijdperk, de Eerste Wereldoorlog. Als jochie zeven raakt Boaz Schuurman (nu 19) geïnteresseerd in die periode, eind negentiende eeuw, begin twintigste eeuw. Hij bekeek YouTubefilmpjes, zocht op internet en in boeken: hoe zagen steden en dorpen er toen uit? Hoe leefden mensen? Hoe gingen ze gekleed?
Hij zag de mannen in driedelig pak, hoge kragen, vest en das, zakhorloge, strooien hoed in de zomer, vilten hoed in de winter. Denk aan de Britse serie Peaky Blinders. Prachtig! Het bleef hem boeien toen hij ouder werd.
Een vriendin zei tegen hem: als je die stijl zo mooi vindt, waarom kleed je je dan niet wat klassieker? Hij dacht na. Hoe zouden zijn klasgenoten op het vmbo, met hun sweaters en joggingpakken, reageren als hij plots in driedelig pak naar school zou komen?
Samen met die vriendin ging hij naar de C&A om een pak te passen. Met de kennis van nu zou hij zeggen dat de schouders te breed waren, de mouwen te lang en de broek te kort. Maar Boaz keek in de spiegel en dacht: ‘Dit staat me.’ Hij zou dat best dagelijks willen dragen.
Hij begon met donkere pakken: modern met een klassieke uitstraling. Opmerkingen van klasgenoten negeerde hij. Hij oogstte ook lof: die durfde! In een tweedehandswinkel in Amsterdam vond hij een origineel pak uit de jaren dertig. Precies zijn maat. 120 euro.
Het was het begin van een grote liefde.
Hij begon met het verzamelen van kledingstukken van ruim honderd jaar oud. Makkelijk is dat niet. Zeker goed bewaarde pakken, jassen, overhemden, dassen, kragen en manchetten zijn zeldzaam. En de meeste mannen in de tijd waren kleiner van stuk dan hij. Zijn baantje in een vintagewinkel in Leeuwarden hielp enorm. Marktplaats speurde hij af. En in de (kleine) community van liefhebbers wordt onderling getipt en geruild.
Boaz woont bij zijn ouders en heeft de luxe van inloopkast. Kledingstukken van meer dan een eeuw oud kun je niet over een stoel gooien. Voor zijn werk in de nachthoreca zijn ze te kwetsbaar. En voor op de bank te ongemakkelijk. Daarbuiten gaat hij in stijl gekleed, altijd.
Dat gaat zo: eerst zoekt hij een boord uit. Hoog, laag, met vleugeltjes, dubbelgevouwen. Altijd gesteven. Dan manchetten. Kraag en manchetten werden los gedragen, dat betekende minder was. Dan het overhemd, de stropdas, bretels, de pantalon, het vest (gilet) en het jasje. Zijn zakhorloge aan zilveren kettinkje. Dan vouwt hij zijn pochet. Het ronde brilletje is van rond 1900. De glazen zijn modern.
Boaz Schuurman in één van zijn outfits. Foto eigen beheer
Ik kon niet laten te vragen naar het ondergoed. Boaz grinnikt. Hij kent een enkeling die honderd jaar oude onderbroeken draagt. Hij vindt dat onhygiënisch. Wist je trouwens dat in de tijd ook lange hemden werden gedragen die tussen de benen werden gevouwen bij wijze van ondergoed?
In Zwolle is Boaz inmiddels een bekende persoonlijkheid. Als iemand hem netjes groet, groet hij terug met een tikje tegen zijn hoed. Op onaardige reacties reageert hij niet.
Had hij liever honderd jaar geleden geleefd? „De architectuur en kledingstijl vind ik prachtig. Maar ik draag liever de mode van toen in de tijd van nu.”
Source: NRC