In de roerige nadagen van de moord op de 17-jarige Lisa uit Abcoude begon woensdagavond de aangrijpende documentaireserie Slachtofferhulp. In de vierdelige BNNVara-reeks volgen we Sandra, Chantal, Peter, Femke, Inge en Gré; zes indrukwekkende hulpverleners die nabestaanden bijstaan na afschuwelijke misdrijven.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Slachtofferhulp Nederland wordt ingeschakeld na een ongeval of misdrijf. De ernstigste zaken (zedenzaken, moord en ernstige geweldsdelicten) komen terecht bij veertig speciaal getrainde casemanagers, onder wie de mensen uit de documentaireserie. Zij helpen nabestaanden ‘orde in de chaos scheppen’ en steunen hen bij onder meer herdenkingen en rechtszaken.
Familievriend zou een betere omschrijving zijn voor de bijzonder betrokken wijze waarop de zes hulpverleners hun rol invullen. De manier waarop Chantal haar cliënt Claudia met een liefkozend ‘Hé, vrouw’ groet als ze op huisbezoek komt. De lange, stevige omhelzing van hulpverlener Sandra en de moeder van slachtoffer Scott, die op haar beurt precies weet wat Sandra graag drinkt (‘lichte thee, toch?’).
In het huis van Claudia staan overal foto’s van haar baby’tje, die ze op een ochtend bleek en levenloos in bed aantrof. Doodgeschud door haar partner, zou uit onderzoek blijken. Hoewel de vader ontkent. En dan zijn er, in de eerste aflevering, nog twee rouwende moeders. Een radeloze vrouw die vermoedt dat haar dochter niet overleed door suïcide maar door femicide. En de moeder van de 24-jarige Scott. Ze liet de hond uit toen een inbreker in de kamer van haar slapende zoon belandde. Scott werd doodgestoken, ‘voor een paar centen’.
‘Ik hoop dat ik er nooit aan wen. Dat ik er altijd van schrik, en dat ik er altijd even mee naar huis ga’, zegt Sandra over de heftige zaken. ‘De kunst is om de machteloosheid niet eigen te maken. Dat is soms wel lastig’, zegt collega Peter. ‘Elke zaak heeft een plekje in je. Plaatsnamen, straatnamen, die vergeet je nooit meer.’ Toch lukt het de zes hulpverleners om thuis hun werk los te laten. En om zonder angst hun leven te leiden, zoals de meeste Nederlanders.
Regisseur Elena Lindemans krijgt het voor elkaar de getraumatiseerde nabestaanden en de hulpverleners dicht op de huid te filmen. Het is kenmerkend voor haar werk. Dat ze toestemming kreeg, dankt ze aan haar eerdere werk, dat vertrouwen wekte, vertelt ze in een interview met NPO Doc. Lindemans maakte onder meer de indrukwekkende documentaireseries In de TBS (2023) en Een goede dood (2024).
Slachtofferhulp valt in zekere zin in het populaire genre true crime, maar dan zonder opsmuk. En met het verschil dat Lindemans het minder populaire perspectief van de slachtoffers centraal stelt. Tijdens het maken van In de TBS probeerde ze ook slachtoffers in beeld te brengen, maar dat lukte niet. ‘Door nu te focussen op de casemanagers van Slachtofferhulp, kon ik dat soort verhalen wel laten zien.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant