The Gathering Sinds 2007 werd het haar dagelijks gevraagd: ga alsjeblieft terug naar The Gathering. Nu is zangeres Anneke van Giersbergen eindelijk terug op dat oude nest, om het debuut te vieren tijdens een bedwelmend mooie avond.
Zangeres Anneke van Giersbergen van The Gathering in Doornroosje. Andreas Terlaak
Ze had het halverwege de show nog zo gezegd: ga dit concert nou niet door je telefoon volgen, wees in het moment. Maar bij dat ene nummer gaan de schermpjes natuurlijk toch allemaal omhoog. De eerste toegift, de grootste hit en de raket waarop The Gathering dertig jaar terug het internationale rocklandschap overvloog: ‘Strange Machines’, een overrompelend nummer waarop de tijd weinig grip heeft en dat nog altijd magisch blijkt.
The Gathering met Anneke van Giersbergen. Gezien: 27/8, Doornroosje in Nijmegen. Herh. aldaar 28, 29, 30 en 31/8. Info: doornroosje.nl
Magisch met die stem. Anneke van Giersbergen, de Brabantse die in 2007 uit The Gathering stapte en solo verder ging, is voor even bij ze terug om het dertigjarig jubileum van debuutplaat Mandylion te vieren, met vijf uitverkochte avonden in Doornroosje in Nijmegen, volgend jaar op het grote festival Wacken in Duitsland, en shows in Zuid-Amerika. Bij de eerste avond in Nijmegen spreekt het publiek al in allerlei kleuren Spaans, Duits, Pools, Engels en meer: The Gathering, ooit als spijkerharde metalband begonnen maar met Van Giersbergen uitgegroeid tot internationale spacerockgrootheden, wordt in veel hoeken van de wereld nog steeds op handen gedragen, en als Van Giersbergen vraagt waar iedereen vandaan komt, klinkt er uit elk deel van de zaal een ander land.
Vlak ervoor was de opkomst van de band toch heerlijk onnadrukkelijk: eerst de heren één voor één onder luid gejuich, en dan blijkt Van Giersbergen heel plots al in hun midden te staan, als om te benadrukken dat ze te gast is in de band die toch al 16 jaar een andere zangeres heeft. Ze vertelde een tijdje terug dat ze nog dagelijks berichten krijgt – „Go back to The Gathering!” – of ze alsjeblieft terug wil keren naar de band die zo veel invloed had op alle heavy bands erna. En niet te vergeten op zo veel meiden die wel wilden zingen maar niet van popmuziek hielden – zonder deze band geen Within Temptation, geen Epica, geen Nightwish, enzovoorts.
Er was ruim tien jaar terug een soort reünie, ook in deze zaal, maar met alle leden die de band ooit had. Een echte show met Anneke in de hoofdrol zat er al die jaren niet in, tot nu. Een cadeau. Want dat het bedwelmd door nostalgie en in de warme gloed van het charisma van Van Giersbergen (genoeg voor haar én voor de vijf sympathieke wiskundeleraren om haar heen) heel leuk zou worden, is niet echt een verrassing. Wel een verrassing: zij is béter gaan zingen. Meteen al in ‘Eleanor’ zingt ze „I’m starting to get sick of you!” met een krachtig gemak waarin alles zit wat haar stem zo sterk maakt: het rolt met perfect cirkelende vibrato de zaal in, krulletje aan het eind. En ondertussen glimlachend, gebarend, zwaaiend, knipogend naar iedereen in het bijzonder. Later dirigeert ze haar adem in ‘Probably in the Fifties’ met ogen dicht op haar golvende handen weg, en dan weer terug naar zich toe, tot ze aan het eind van de zinnen de woorden zachtjes lijkt neer te leggen. Om daarna weer keihard te headbangen in ‘Analog Park’.
Het zou makkelijk zijn feestvarken Mandylion gewoon van begin tot eind te spelen, maar de band heeft duidelijk nagedacht over de beste volgorde live, aangevuld met nummers van andere platen die perfect passen. Met evengoed nadruk op ijzersterke songs van Mandylion die niet ‘Strange Machines’ heten, zoals ‘Leaves’, de prachtige twee delen ‘In Motion’ en deepcut ‘Fear the Sea’ – voor het eerst live sinds 1997. Het blikkerige keyboardgeluid is gelukkig nog hetzelfde als in de nineties, en ook de Windows 98-screensaver op het scherm achter de band past bij die tijd. Als iemand (een Duitser, ‘rauchen ist tödlich’) dan een shaggie draait en de geur van halfzware Drum nog zonder vuurtje omhoog kringelt, vallen de jaren van je af – toen Van Giersbergen nog in de band zat werd er nog volop gerookt in popzalen. Maar The Gathering behandelt de muziek geen moment als een museumstuk, en speelt los en vrij. Ze doen de brug in ‘The Great Ocean Road’ net een beetje anders, de riff in ‘Analog Park’ een stuk steviger, het piano-intermezzo in het afsluitende ‘Saturnine’ dromerig en ingetogener dan op het album.
Concert van The Gathering met Anneke van Giersbergen in Doornroosje. Foto Andreas Terlaak
Het voor een groot deel instrumentale ‘Sand and Mercury’ leek vooraf een tussendoortje, maar ook dat speelt de band tegen het eind van de avond veel vuriger en intenser dan op het album, tot Van Giersbergen daar met ongelooflijke stemcontrole invalt vanuit een dikke rookwolk, een totaal onvoorspelbaar hoogtepuntje.
En dan moet ‘Strange Machines’ nog komen, het enorme feest dat niet eens de afsluiter bleek, dat was ‘Saturnine’. Maar eerst nog ‘Travel’, van het zwaar ondergewaardeerde How to Measure a Planet? (1999). Dat leek even een anticlimax te worden door het langzaam opgloeiende begin, maar het groeide groots en werd een emotionele knock-out. De tot ver boven Nijmegen galmende tekst (een liefdesliedje, maar wel over Mozart!), over zwaar akkerende, intens dreunende riffs, met gouden krulletjes aan het eind van elk woord: „Oh I swoon... while loudspeakers play soft music...” Het is genoeg voor weer dertig jaar berichtjes over dat die band en zij toch echt een beetje bij elkaar horen.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC