Astrid Holleeder, die jarenlang als bedreigde getuige door het leven ging, is woensdag uit de anonimiteit getreden. De zus van de tot levenslang veroordeelde crimineel Willem Holleeder verscheen voor het eerst herkenbaar in beeld op televisie.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant, met defensie als belangrijkste specialisme.
De 59-jarige Astrid, wier getuigenverklaringen mede leidden tot de veroordeling van haar broer wegens moord, kondigde in het programma RTL Boulevard aan dat ze het roer omgooit. Sinds tien jaar geleden bekend werd dat ze samen met haar zus Sonja in het diepste geheim belastende verklaringen over haar broer had afgelegd, leefde ze ondergedoken. Ook verscheen ze niet herkenbaar in het openbaar.
‘Vandaag kies ik ervoor om niet meer onzichtbaar te leven’, aldus Astrid, gezeten op een stoel en minutenlang niet herkenbaar in beeld. ‘Niet meer iemand anders te zijn. Vandaag neem ik mijn eigen identiteit en bestaan terug. Mijn naam, mijn gezicht. Vandaag stap ik uit de anonimiteit.’ Vervolgens liet ze zichzelf zien met de woorden: ‘ Ik ben Astrid Holleeder.’
Astrid, die diverse boeken schreef over haar leven met haar broer, waaronder het veelbesproken Judas, zegt dat ze uit de schaduw treedt om haar leven als advocaat weer op te pakken. Ook zal ze veel in het openbaar gaan optreden, onder meer als medewerker van het nieuwe programma RTL Tonight. Ze vertelde woensdag ook hoe ze de afgelopen jaren door het leven is gegaan.
‘Al tien jaar leef ik onder andere namen’, aldus Astrid. ‘Soms ben ik Simone, dan weer Natasja. Ik ben afgesloten van alles wat een mens een mens maakt. Ik weet niet eens meer hoe vaak ik ben verhuisd. Altijd op de vlucht voor dat ene fatale moment.’ Ze zegt dat ze heel goed besefte, toen ze besloot met justitie te gaan samenwerken, aan welke gevaren ze zou blootstaan. Toch veranderde haar leven nog ingrijpender dan ze zich had kunnen voorstellen.
Astrid: ‘Ik wist toen ik ging getuigen dat ik mijn eigen doodvonnis tekende. Ik wist dus dat die klap in het donker, zoals mijn broer dat noemt, ook voor mij een keer kon komen. Maar wat ik niet wist, was hoe het zou zijn om die klap in het donker te ontlopen. Inmiddels weet ik dat heel goed. Gordijnen altijd dicht, geen naambordje op de deur. Geen buurvrouw die op de koffie komt. Zelfs het vuilnis buiten zetten is een puzzel.’
Astrid levert in de uitzending kritiek op de beveiliging die justitie haar beloofde toen ze besloot te getuigen tegen haar broer. ‘Het duurde zeven jaar voordat ze mij een familiedag gunde’, vertelt ze teleurgesteld. ‘Een fijn moment waarop ik met mijn gezin samen kon zijn. Meer dan dat kreeg ik niet.’ Pas sinds enkele maanden heeft ze persoonsbeveiliging. Dat heeft eraan bijgedragen dat ze nu uit de anonimiteit treedt. Astrid: ‘Ik laat mij niet langer meer opsluiten’.
Luister hieronder ook naar de podcast Schaduwoorlog. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant