De relatie van Ivy en Theo Rose loopt uit op een vechtscheiding, met alcohol als katalysator. Acteurs Benedict Cumberbatch en Olivia Colman lijken elkaars bloed wel te kunnen drinken.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Stellen die jaren bij elkaar zijn, kennen elkaars pijnpunten. Ze weten van elkaars gevoeligheden, zien elkaars kwetsbaarheid. Een lange relatie is gebaseerd op de ongeschreven afspraak dat je daar niet in gaat zitten poeren. Hoe dolgraag je soms ook wilt.
De grap van The Roses is dat de Britse Ivy en Theo Rose dat wel doen. Niet meteen natuurlijk. Na hun spetterende eerste ontmoeting hebben ze een leven opgebouwd in de Verenigde Staten. Als daar plots de jarenlange natuurlijk opgebouwde balans omslaat, loopt het uit op een vechtscheiding – in de letterlijke zin van het woord.
Bekend verhaal: het is min of meer dat van The War of the Roses, de gitzwarte komedie uit de jaren tachtig waarin Michael Douglas en Kathleen Turner elkaar naar het leven staan. The Roses is losjes gebaseerd op hetzelfde boek, en is geschreven door Tony McNamara (scenarist Poor Things en The Favourite), specialist in giftig venijn.
Samen met regisseur Jay Roach (Austin Powers-trilogie) brengt hij de relatiefabel naar het nu, met gelijkwaardigere, sympathiekere personages. Het is niemands schuld dat de machtsverhouding schuift: Theo is een architect die door een spectaculaire, grappig in beeld gebrachte misser zijn carrière ziet exploderen. Precies op dat moment wordt Ivy ondekt als chefkok, het begin van een internationale succesverhaal.
Gelukkig zijn het partners die elkaar alles gunnen. Die samen opgelucht kunnen lachen als ze toegeven soms ‘duizelingwekkende haat’ te voelen tegenover de ander. Tot op zekere hoogte. Tot ego’s en gefnuikte ambities opspelen.
Zalig hoe McNamara in zijn scherpe dialogen dan het metertje steeds vaker richting bitter laat uitslaan. Helemaal omdat het de publiekspleasende én geweldige acteurs Olivia Colman en Benedict Cumberbatch zijn die elkaars bloed hoe langer hoe meer kunnen drinken.
Of ze helemaal geloofwaardig zijn als liefdeskoppel doet er weinig toe – het is sowieso een groot genoegen die twee elkaar verbaal te lijf te zien gaan, met alle schakeringen in hun spel. Ze maken geloofwaardig dat welwillende, leuke echtelieden tot hun eigen afschuw soms monsters kunnen worden.
Wie wil kan The Roses ook zien als een grote ‘drank maakt meer kapot dan je lief is’-commercial. Elk glas dat hier achterover wordt geslagen is een katalysator. Climax is een ondragelijk etentje met vrienden, waarbij de kibbelende echtlieden beide definitief de sympathie verliezen.
De scène is knap geschreven en het moet ook, die onvoorstelbare wreedheid, om deze mensen in een totale staat van oorlog te brengen. Maar als de complete inboedel dan eindelijk aan gort gaat, voelt dat niet als prettige kolderieke ontlading. Hun ontmenselijking past deze personages toch eigenlijk niet.
Komedie
★★★☆☆
Regie Jay Roach
Met Olivia Colman, Benedict Cumberbatch
105 min; in 149 zalen
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant