Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Het bewonderenswaardige aan VVD-leider Dilan Yesilgöz is dat ze fit is en aan vechtsport doet. We zagen haar op foto’s met gewichten in de weer, en in een video waarin ze bokst. Als ze ooit eens zou worden aangevallen, hoop je, net als voor iedereen wel eigenlijk, dat ze zal reageren als het ranke meisje uit een bekende video, eenzaam in een voetgangerstunnel, die haar belager velt met drie hoge, sierlijke trappen, en daarna kalm haar weg vervolgt.
Maar Yesilgöz is niet zo’n goede politicus. Om het zachtjes uit te drukken. Behoorlijk waardeloos, om eerlijk te zijn. Of ze de meest waardeloze politicus van het land is, durf ik niet te zeggen, daarvoor is de keuze te reuze. Er bestaat daarvan ook helemaal geen ranglijst. Stel je voor. Anders verdiende ze zeker een plek in de top 5.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het begon natuurlijk met de leugen over de nareizigers, die ons land zouden overspoelen. Ze bestonden vrijwel niet, maar ze liet er evengoed het laatste kabinet-Rutte op vallen, op het goede moment voor Mark Rutte om Navo-chef te kunnen worden.
Voor haar eerste verkiezing koos ze een strategie die al sinds de Weimarrepubliek averechts werkt: standpunten van extreemrechts overnemen, samenwerking daarmee niet langer uitsluiten; alles wat wel ‘ertegen aanschurken’ wordt genoemd. Zo gaf ze de verkiezingen aan Geert Wilders. En daarna vormde ze ook nog eens een kabinet met extreemrechts, het slechtste ooit, dat om de haverklap valt.
De nederlagen en miskleunen zijn voor haar geen redenen om te vertrekken, zelfs niet om de strategie een beetje te verleggen en het bijvoorbeeld eens met de waarheid te proberen. Sinds het vertrek van de ministers van NSC uit het kabinet vorige week roepen Yesilgöz en haar VVD’ers dat NSC’ers onverantwoordelijke weglopers zijn. Snel, voordat iedereen begrijpt dat het kabinet is gevallen door de genadeloze onwil van haar en de BBB om ook maar iets tegen de genocide in Gaza te doen.
Achter de schermen is Yesilgöz de afgelopen maanden vaak gevraagd of ze alsjeblieft het internetbericht wilde verwijderen waarin ze zanger Douwe Bob van Jodenhaat beschuldigde. Ze wist dat haar bericht vals was en dat het de zanger in gevaar bracht, maar trok het pas in toen er met een rechtszaak werd gedreigd en ze echt niet meer anders kon.
Bij wijze van nieuwe verkiezingsstrategie noemen VVD’ers onder leiding van Yesilgöz GroenLinks-PvdA nu vaak extreem en radicaal. Zo worden de termen vanzelf onschadelijk; als iedereen eronder zit, valt het niet meer op waarmee je jezelf hebt besmeurd.
Soms ratelt ze video’s vol, minutenlang, zonder echte samenhang. In de Kamer komt ze vaak niet verder dan triomfantelijk jij-bakken. En dan denk je weleens bij jezelf: zien we hier alleen een combinatie van onkunde en bewijsdrang, of is er meer aan de hand?
Alles straalt aan haar, nog altijd, ook op recente foto’s. Alleen de ogen doen niet mee, die hebben andere dingen aan het hoofd, lijkt het. Ik weet niet wat het is, je kunt het niet goed zien. Het zou van alles kunnen zijn. Boosheid, misschien, of zelfs paniek – niet eerder hadden kiezers van een partij zo weinig vertrouwen in hun eigen leider als VVD’ers nu in haar. Maar ik vrees dat het gedrevenheid is, de wil om door te gaan.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant