DEN HAAG - Afgelopen zondag zwom de Haagse Winnifred Noorlander maar liefst 17,5 uur onafgebroken in de Noordzee. De korte momenten van rust die ze zichzelf gunde, duurden nauwelijks tien seconden, net genoeg om een mergpijpje weg te werken of een koolhydratenboost te nemen om door te kunnen. Het bleek effectief: ze maakte haar droom waar die al tien jaar op haar lijst stond; het overzwemmen van het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk. 'Ik heb wel wat traantjes gelaten.'
Die emoties kwamen ook voort uit het feit dat ze het naar eigen zeggen 'op het nippertje' heeft gehaald. 'Het eerste moeilijke moment kwam na twee uur. Ik werd heel erg zeeziek, dus ik heb al mijn eten drie uur lang naar buiten gegooid en dat is niet zo goed voor je energielevels.'
De misselijkheid werd nog extra bemoeilijkt door de regels die gelden bij het Kanaalzwemmen. Er is namelijk een officieel reglement en één van de punten op de lijst is dat je de boot die meevaart niet mag vasthouden. Dus ook het overgeven moest al zwemmend gebeuren, zegt ze in het radioprogramma Menno in de Middag.
Winnifred stond jarenlang langs de kant door een dubbele hersenschudding. De eerste liep ze op bij een valpartij tijdens het schaatsen, waarbij ze met haar hoofd hard op het ijs terechtkwam. Het werd pas echt ernstig toen daar nog een tweede klap bijkwam, na een aanrijding met een auto. Drie jaar zonder echte oplossingen volgden, tot ze zelf een uitweg vond uit de hersenschuddingmisère.
Al dat lichamelijk ongemak diende zich aan toen het nog pikkedonker was, want de start van Winnifred in Engeland was om twaalf uur 's nachts. 'Ik ben eigenlijk gewoon het water ingerend', zegt ze over haar start. 'Toen direct begonnen met zwemmen. Het was heel intens, maar tegelijkertijd ook heel goed. Op die manier laat je je niet te veel afschrikken door de uitdaging die nog voor je ligt.'
Een andere uitdaging voor de waterrat was het op tijd aankomen bij een bepaald punt in de zee. Als je dat binnen twaalf uur haalt, dan heb je veel minder last van het veranderende getij en ben je veel sneller op het Europese vasteland. Winnifred was er niet op tijd, waardoor haar tocht vier uur langer duurde.
'Ik heb toen tegen mezelf gezegd: je hebt al zoveel werk gedaan, dan maak je die laatste uren ook gewoon af', zegt ze over die tegenvaller.
'Ik heb drie jaar thuisgezeten met een hersenschudding', vervolgt ze. 'En in die tijd heb ik mezelf vaak moeten voorhouden, als je ziek bent, kun je niet zomaar stoppen. Iedereen die chronisch ziek is, moet ook doorgaan.'
'Dus waarom zou ik nu, terwijl ik dit uit vrije wil doe en er een heel supportteam op de boot zit, ineens wél stoppen? Dit is nog altijd minder erg dan dag in dag uit je lichaam kwijt zijn en op de bank liggen. Die twee dingen heb ik mezelf tijdens het zwemmen steeds opnieuw ingeprent.'
Alleen die gedachte aan de mensen om haar heen en haar ziektebed dat een aantal jaar duurde, verdwenen vlak voor de finish. Met de Franse kust in zicht kwam er weer een sterke stroming, waardoor ze afdreef naar de rotsen in plaats van naar een strandje waar familie stond te wachten.
'Toen heb ik nog een eindsprintje geprobeerd', zegt de borstcrawlaar lachend. 'Alleen werd ik voorbij het strandje gespoeld en moest ik op de rotsen klimmen. Dus ik heb vanaf de kliffen naar mijn familie geroepen dat ik het gehaald had.'
Met de finish in Frankrijk had Winnifred alvast één van haar twee doelen gehaald. Die andere was meer dan 50.000 euro binnenhalen voor de Hersenstichting. Terwijl de teller bij het begin van haar tocht nog op 40.000 euro stond, werd het beoogde bedrag ruimschoots behaald.
Source: Omroep West Den Haag