Het bezoek van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky aan het Witte Huis in februari verliep notoir slecht. Tijdens de recentste ontmoeting was de sfeer aanzienlijk beter. En dat is niet het enige verschil.
Altijd leuk: zoek de verschillen. De bovenste foto is van februari, toen Volodymyr Zelensky het Witte Huis bezocht en daar een publieke schrobbering van jewelste kreeg. Garanties over Amerikaanse bescherming tegen Rusland kon de Oekraïense president mooi op zijn buik schrijven, Donald Trump en vicepresident JD Vance vonden hem respectloos, verweten hem geen pak te dragen en – tuttut, meneer, stilzitten terwijl je wordt geschoren – had hij eigenlijk wel ‘dankjewel’ gezegd? Binnen een paar minuten stond Zelensky weer buiten.
De tweede foto is van afgelopen maandag, nadat de Europese leiders samen met Zelensky naar Washington waren gevlogen om hem te steunen na Trumps ontmoeting met de Russische president Vladimir Poetin. Daar zat Zelensky weer in het Oval Office, op dezelfde stoel, met (deels) dezelfde mensen die gewoon precies dezelfde kleren aan hadden als de vorige keer: blauw pak, te lange rode das. Híj droeg deze keer een zwart pak, zonder das.
Een ander verschil was dat de sfeer aanzienlijk vriendelijker was, zo leek het althans. Er waren minder afwerende houdingen en gebaren, Zelensky was zichtbaarder op zijn gemak. De man die zich al meer dan drie jaar bijna dagelijks in oorlogsgebied bevindt, keek voor de camera’s zelfs even heel verbaasd-kritisch toen Trump Washington doodserieus bestempelde als ‘de onveiligste plek waar dan ook’, en kwam er zonder kleerscheuren mee weg.
Dat zijn al een hoop verschillen. Maar. Heeft iemand de gouden bekers op de schoorsteenmantel geteld? In februari waren het er zeven, nu zijn het er negen. Er zitten ook gouden ornamenten op de open haard en op het smeedijzeren hek ervoor. Er zitten gouden decoraties op de muren, er hangen meer schilderijen in gouden lijsten en vanaf de koffietafel stijgt een vliegtuig op (een model van de door Qatar geschonken Boeing 747). Op die tafel liggen trouwens nog wat gouden dingen, waarvan het achterste een gouden onderzetterhouder is met Trumps naam erop in kapitalen.
De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Wie uitzoomt ziet meer. Er zijn talloze websites en onlineartikelen die met foto’s nauwkeurig bijhouden welke veranderingen het Witte Huis doormaakt. Zo verving Trump het portret van Barack Obama in de entree door een schilderij van hemzelf, gebaseerd op een foto: het moment vlak na de aanslag op zijn leven in Pennsylvania vorige zomer, bloed op zijn gezicht, een gebalde vuist in de lucht. Ook liet hij een deel van het groene gazon in de beroemde rozentuin betegelen en gaf hij de opdracht voor het bouwen van een op Versailles geïnspireerde balzaal van 200 miljoen dollar in de oostelijke vleugel.
Natuurlijk: het was allang bekend dat Trump van goud houdt. De interieurfoto’s van zijn geliefde Trump Tower in New York logen er destijds al niet om. Ook was reeds bekend dat hij het Witte Huis aan zijn persoonlijke smaak onderwierp. Toch komt de hoeveelheid klatergoud hard binnen. Het grootste verschil tussen deze twee foto’s is dan ook eigenlijk onze eigen blik en het daaruit voortkomende besef dat er in zes maanden tijd sluipenderwijs weer een hele hoop is veranderd.
Wie beide beelden afzonderlijk bekijkt, ziet niet zo heel veel anders dan een president aan het werk in het Oval Office. Maar leg ze naast elkaar en je realiseert je hoe razendsnel de veranderingen worden doorgevoerd, niet alleen met betrekking tot het interieur van het Witte Huis, ook met betrekking tot de rechtsstaat, de persvrijheid en alles wat een democratie een democratie maakt. Zo bekeken is het volgen van Trumps goudkoorts geen futiliteit, maar een belangrijke graadmeter voor de koers die hij heeft uitgestippeld.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant