In de rubriek De broeikas schrijft klimaatverslaggever Jeroen Kraan wekelijks over wat hem opvalt. Deze week: het valt echt mee met hoeveel we moeten 'opofferen' vanwege klimaatverandering. Duurzaam gedrag maakt ons leven over het algemeen juist een stuk fijner.
Het regende reacties op de vorige editie van De broeikas, over de vraag of we moeten inleveren op onze luxe levensstijl om klimaatverandering tegen te gaan. Veel mensen waren het ermee eens dat onze maatschappij een doorgeslagen klimaatimpact heeft, maar felle kritiek was er ook genoeg. Duidelijk is dat niet iedereen zit te wachten op een klimaatvriendelijke leefwijze.
Lezer Jan (82) stuurde me een mooie e-mail waarin hij beide standpunten tegelijk verwoordt. Hij maakt zich zorgen over het klimaat, maar heeft ook moeite met duurzaam leven. Hieronder het treffende en grappige slot van zijn mail (met een paar kleine aanpassingen voor de leesbaarheid):
"Veganist worden, de auto's de deur uit, nog meer zonnepanelen op het dak, de was met de hand doen, met de fiets op vakantie naar Appelscha en kamperen met een Primus. De thermostaat op 17,5 graden, dikke wollen truien in huis dragen, de drank de deur uit, geen papaja's maar koolraap eten. De open haard dichtmetselen, boerenkool en wortelen in de tuin planten. Vroeg op bed met de handjes boven de dekens. Eén keer in de week warm douchen of in de tobbe, dus niet tien minuten dromen onder de douche, maar benatten, inzepen en afspoelen. Klaar in drie minuten - en ook nog koud nadouchen."
"Ik word er niet goed van."
Het is lekker gechargeerd opgeschreven, maar toch ook herkenbaar. Wie zijn levensstijl wil aanpassen om iets goeds te doen voor het klimaat, komt al snel uit bij woorden als 'opofferen', 'inleveren' en 'minderen'. Geen wonder dat mensen dan niet staan te popelen.
Maar zo'n negatief beeld is volgens mij helemaal niet nodig. In veel opzichten maakt verduurzaming ons leven juist fijner. Een klimaatvriendelijk dieet is veel gezonder dan het gemiddelde dieet van nu. Een geïsoleerd huis is niet alleen energiezuiniger, maar ook comfortabeler. Duurzame energie en industrie zorgen voor schonere lucht.
Vooruit, duurzaamheid is niet alleen maar feest. Zelf hou ik erg van biefstuk, maar vanwege de grote klimaatimpact (200 gram rundvlees staat gelijk aan 5 liter benzine) eet ik dat vrijwel nooit meer. Natuurlijk zijn er genoeg andere lekkere dingen die je ter vervanging op je bord kan leggen, maar écht in de buurt van een malse steak komen die vooralsnog niet.
Op andere vlakken is duurzaam leven wat mij betreft helemaal geen offer. Neem autobezit: ik heb er op zich best begrip voor dat zes miljoen huishoudens zo'n gevaarte voor de deur hebben staan (en twee miljoen zelfs twee of meer). Zeker als je buiten de stad woont, waar het openbaar vervoer de afgelopen jaren achteruitgekacheld is.
Maar ook in de middelgrote stad waar ik woon, en waar er om de paar minuten een bus bij de dichtstbijzijnde halte stopt, staat de straat nog vol met auto's. Terwijl ik uit ervaring weet dat je de meeste reizen prima met de fiets en het ov kan doen. Voor de overige tripjes zijn er inmiddels meer dan voldoende deelauto's beschikbaar.
Een eigen auto mis ik niet, zeker als ik aan het eind van de maand nog eens uitreken hoe ontzettend veel goedkoper het is om er geen te hebben. Ik blijf hopen dat meer buurtgenoten hun auto de deur uit doen, zodat we al die parkeerruimte voor wat leukers kunnen gebruiken.
Ook een duurzame vakantie kan juist een vooruitgang zijn. Mijn beste tip: zoek eens een huizenruil in plaats van een Airbnb. Het is wat gedoe (al kunnen online platforms het wel makkelijker maken), maar heeft mij al twee keer een zomervakantie opgeleverd die veel goedkoper en comfortabeler was dan in een gemiddeld vakantieappartement.
Als meer mensen hiervoor open zouden staan, zouden we heel wat minder hotels en vakantiehuisjes hoeven te bouwen. Misschien zouden we de verroompottisering zelfs wel een halt kunnen toeroepen.
In een groene toekomst zal ons leven prettiger zijn, juist als we ons gedrag aanpassen. En zelfs als we er wat biefstuk voor moeten inleveren.
Natuurbranden in de EU hebben dit jaar al meer dan 1 miljoen hectare in de as gelegd - een record. Door klimaatverandering komen zulke branden steeds vaker voor. Ze zorgden dit jaar al voor 37 miljoen ton aan CO2-uitstoot - gelijk aan de uitstoot van heel Nederland in drie maanden tijd.
De meeste landen - waaronder EU-lidstaten - hebben nog altijd geen nieuw klimaatplan ingeleverd bij de VN, terwijl ze wel besproken moeten worden tijdens de klimaattop in november. De Braziliaanse voorzitter van de top probeert wanhopig om hen alsnog zover te krijgen. Ondertussen laait de discussie op over hervorming van de klimaattoppen, die volgens critici (te) weinig voor elkaar krijgen.
De Amerikaanse regering-Trump wil een verouderde kolencentrale koste wat kost openhouden, ook al kost dat 1 miljoen dollar per dag en is de centrale niet nodig. Er zijn in de VS steeds meer zorgen over stijgende stroomprijzen, die deels worden veroorzaakt door de groeiende vraag van AI-datacenters. Trump vertraagt ondertussen de uitrol van zonne- en windenergie, waardoor de prijzen in de toekomst nog verder kunnen stijgen.
Veel Nederlandse documentairemakers hebben zich gewaagd aan onze strijd tegen het water. Misschien wel de mooiste documentaire over dit thema is De lage landen, de debuutfilm van George Sluizer (Spoorloos). Hij maakte de korte film in 1960 voor de toen gerenommeerde filmafdeling van Shell.
Met prachtig montagewerk brengt Sluizer in beeld hoe onze dynamische delta veranderde in een collectie rechte lijnen. Het roept bij mij dubbele gevoelens op: de techniek is indrukwekkend en (niet onbelangrijk) houdt mij en miljoenen andere Nederlanders veilig. Maar de film laat ook goed zien hoe fundamenteel onnatuurlijk ons land is en hoeveel moois we hebben vernietigd om hier te kunnen wonen. Gratis te zien op Eye Film Player.
Source: Nu.nl economisch