DEN HAAG - In het Zuiderpark viert de Hindoestaanse gemeenschap dit weekend de 41ste editie van het Milan Summer Festival. Met jaarlijks 30.000 tot 40.000 bezoekers is het het grootste Hindoestaans-Surinaamse festival van Europa. Uit het hele land komen bezoekers naar Den Haag toe om elkaar te zien, te eten, te drinken en te genieten van muziek.
Terwijl een Surinaamse zanger getooid met tulband met briljantjes zijn spirituele openingslied door de luidsprekers zingt, staat Sharrésa Nrodji met haar ouders in Javaanse klederdracht naast een lange tafel. Wajangpoppen staan uitgestald en een zwartwit foto van de aankomst van de Javaanse contractarbeiders per schip 135 jaar geleden.
Sharrésa's opa was contractarbeider. 'Hij heeft zijn kinderen nooit verteld over het lijden wat hem ten deel viel', zegt de vader van Sharrésa. 'Hij heeft het heel zwaar gehad, maar wij zijn goed terecht gekomen doordat hij van Java naar Suriname is gegaan.'
'We delen aan bezoekers bananenchips uit en blokjes waceh. Dat is gemaakt van kleefrijst, santen en een paar geheime ingrediënten', lacht de moeder van Sharrésa. 'Het gaat om samen zijn', zegt Sharrésa.
'Heel veel jonge mensen kunnen onze Javaanse taal niet meer spreken en ze zijn vergeten waar ze vandaan komen. Ze denken dat onze cultuur draait om Saotosoep en bananenchips. Maar het is veel meer dan dat. Ik wil dat mijn generatie de Javaanse cultuur leert kennen', vertelt de 22-jarige.
Jonge meiden in goudkleurige pakjes dansen in Bollywoodstijl op het hoofdpodium in het Zuiderpark. 'Milan betekent ontmoeten in het Hindoestaans', zegt Pravesh Moelchand. 'In de jaren 80 kwam een groep Hindoestanen bij elkaar in het Zuiderpark om te sporten, lekkere hapjes te eten en muziek te maken. Van daaruit is het verder gegroeid. We zeggen altijd: food, fair and family. Dat is waar het om gaat'
Suriname is door de geschiedenis van slavernij en later contractarbeiders een smeltkroes van culturen geworden. 'We hebben hier het dorp Boitie, waar het plattelandsleven van Suriname wordt nagebootst. Je ziet er de vijf hoofdculturen van de Suriname met mensen in traditionele kleding. Bijvoorbeeld Javanen met een Indonesische of Indische achtergrond en ook Afro-Surinaams', zegt Pravesh Moelchand.
'Ik ben een handdoek aan het borduren om het eten af te dekken, zoals dames in het binnenland van Suriname dat doen', zegt Louela Sana in het festivaldorpje. Ze zit met drie jonge vrouwen aan een tafel met helder gekleurde bollen katoen en lappen. 'Dit borduren geeft me rust en ontspanning. Het is een onderdeel van mijn cultuur. Hoewel in in Nederland ben voel ik me toch nog verbonden met Suriname', zegt Louela Sana.
'Het borduren heeft speciale patronen en wordt gebruikt voor klederdracht en in de keuken. Het is vooral een uiting van liefde', zegt Louela Sana. Bij ons staan relatie en liefde in het midden van de cultuur. Je maakt het bijvoorbeeld voor je man, om zijn eten af te dekken.'
Bezoekers doen zich te goed aan pom met rijst, saotosoep en roti kip. Maar ze dompelen zich ook onder in het spirituele aanbod, waaronder de tientallen beeldjes van Hindoe God Ganesha met olifantenhoofd, die staat voor het wegnemen van moeilijkheden.
Ook de plastic beeldjes van Hanuman, de apengod die symbool staat voor kracht en onvoorwaardelijke devotie (bhakti), hebben de interesse van veel bezoekers.
Bezoekers die hun geluk meer uit meetbare informatie halen, kunnen terecht op het gezondheidsplein. Opvallend lange rijen staan te wachten om hun bloedsuiker, bloeddruk, middelomvang en cholesterol te meten.
'Hindoestaanse mensen hebben genetisch meer risico op nieraandoeningen en hart- en vaatziekten', zegt Irene van der Meer van werkgroep Haagse Nieren. 'Hier meten we hun waarden en geven ze informatie.'
De 50-jarige Tjietra van Es laat zich door de Hartstichting in haar vinger prikken. De uitslag laat een paar minuten op zich wachten. 'De bloedsuikerspiegel valt onder de normale waarde. Het is netjes 5,2. Ze is helemaal gezond', zegt een mevrouw van de Hartstichting. Tjietra lacht en is opgelucht met de uitslag. 'Ik wist dat het goed was.'
Op een podium staat een meisje met hoge stem in een moordend hoog ritme Bollywoodliedjes te zingen. Ze wordt begeleid door een elektronische drumcomputer en synthesizer. 'Dat is mijn nichtje!' roept een dame door het harde geluid heen voor het podium.
'In mijn familie zitten veel zangtalenten. Als wij Surinamers een feestje hebben, huren we zo'n bandje in en dan wordt er flink gedanst', zegt de tante van de zangeres.
Haar tante is één van de weinige vrouwen die aan het dansen is. 'Hindoestanen zijn wat terughouden, is mijn ervaring. Maar als ze een feestje thuis hebben... oei, oei, oei', gilt ze.
'Op Milan ga ik terug naar mijn eigen wereld. Elkaar weer zien, even een drankje, een hapje, daar kijk ik echt naar uit. Wat ik het fijnste vind? Eten! Surinamers en eten', lacht tante tevreden.
Source: Omroep West Den Haag