Alle NSC-bewindslieden hebben zich vrijdagavond teruggetrokken uit het demissionaire kabinet, dat in ontreddering achter is gebleven. Volkskrant-lezers reageren.
Het aftreden van de NSC-ministers vanwege een buitenlands conflict leest als een grof staaltje morele zelfverheerlijking van lieden die bij aantreden beloofden een nieuwe bestuurlijke verantwoordelijkheid in dit land te introduceren.
Terwijl de hele wereld al decennialang wordt geteisterd door genocides en etnische zuiveringen, waar Nederland keer op keer lijdzaam toekeek, wordt dit specifieke conflict ineens tot breekpunt verheven.
De selectieve verontwaardiging is pijnlijk en onthult eerder opportunisme dan waardige principes en bestuurlijke professionaliteit.
In Rwanda (1994) greep Nederland niet in. De VN vroeg om versterking, maar de internationale gemeenschap – Nederland inbegrepen – liet het bloedbad met bijna een miljoen doden gewoon gebeuren. In Srebrenica (1995) faalde Dutchbat onder de vlag van de VN. Het kabinet Kok trad uiteindelijk af, maar dat was pas zes jaar later, nadat het NIOD-rapport vernietigend was.
In Darfur sprak Nederland symbolische steun uit, terwijl er honderdduizenden slachtoffers vielen. In Syrië beperkte Den Haag zich tot humanitaire steun, terwijl gifgasaanvallen en massale bombardementen jarenlang de voorpagina’s van de hele wereld haalden.
In Jemen bleef Nederland bondgenoten als Saoedi-Arabië de hand boven het hoofd houden en liep de wapenexport gewoon door. Amnesty International en Human Rights Watch waarschuwden keer op keer dat deze handel bijdroeg aan oorlogsmisdaden.
Waarom dus nu wel opeens dat opstappen?
De verklaring ligt niet in binnenlandse politiek. De verkiezingen komen er aan. De NSC-ministers profileren zich met een gebaar dat groot lijkt, maar in werkelijkheid een pose is. Het is een laatste kans zich te onderscheiden van coalitiepartners en de eigen tot bijna nul gereduceerde achterban te bedienen. Politiek van de flink oude stempel, waarbij niet ons landsbelang voorop staat of bestuurlijke verantwoordelijkheid , maar de eigen partij.
Ik schaam me plaatsvervangend, als ex-politicus. Het is een tamelijk theatrale en vooral ook amateuristische gang van zaken waarbij men zichzelf neerzet als gewetensvolle politici, als ‘gutmenchen’ die ‘een grens trekken’, zonder werkelijk iets bij te dragen of te veranderen aan de Nederlandse rol in internationale conflicten.
Voor slachtoffers van genocide en oorlogsmisdaden maakt dit niets uit. Voor hen blijft Nederland een land dat over het algemeen wegkijkt, halve maatregelen neemt, en pas beweegt wanneer het politiek voor de eigen achterban nuttig is.
Het aftreden van de NSC-ministers is daarom echt geen daad van moed, maar een nieuwe illustratie van Haagse selectieve hypocrisie: een holle morele pose, in een te lange traditie van stilzwijgende medeplichtigheid.
Rob Oudkerk Amsterdam
Onder leiding van Pieter Omtzigt heeft NSC zich destijds al struikelend een plek verworven in het kabinet-Schoof, waarin de PVV - lees: Wilders - de prominente en meest luidruchtige factor was. Dat dit niet lang goed kon gaan was te verwachten. De kwalificatie aan het adres van minister Faber, ‘De grootste prutser die ooit in vak K heeft gezeten’ (Timmermans), was wat mij betreft naadloos van toepassing op alle PVV-ministers, inclusief hun grote voorman in de Tweede Kamer.
Nu dan is het debat over de maatregelen tegen Israël de aanleiding. Het siert NSC dat zij Caspar Veldkamp niet alleen hebben laten vertrekken, nadat deze in het kabinetsberaad zijn conclusies had getrokken, maar met een luide knal hun hele smaldeel het Binnenhof uit lanceerde.
Het is natuurlijk koffiedik kijken, maar dat zou wel eens de electorale redding van NSC bij de komende verkiezingen kunnen zijn. In dat geval zullen wij deze actie na 29 oktober als ‘magistraal’ kunnen betitelen.
Henk Schell, Bennebroek
Zo, dus nu zitten we opgescheept met een regering die zelfs met de huidige zetelverdeling slechts 32 van de 150 Kamerzetels heeft. En met een Tweede Kamer waar, afgaand op werkelijk alle peilingen, partijen die voor strengere sancties tegen Israël zijn na de komende verkiezingen een zeer ruime meerderheid hebben. Voor een vertegenwoordiging die namens het volk regeert zullen we dus tot na oktober moeten wachten. En de Palestijnen helaas ook.
Niek van Dijk, Amsterdam
Met het vertrek van de PVV en NSC uit dit kabinet dreigt premier Schoof inderdaad partijloos te worden.
Arjan de Roon, Elst
Ik vraag me af of het opstappen van de NSC-bewindslieden uit het
demissionair kabinet ook zal doorwerken in de Israëlische Knesset. Ik denk dat premier Netanyahu en zijn ministers hierdoor ernstig zijn geschrokken en van gedachten zijn veranderd. Israël zal hopelijk spoedig overgaan tot een staak-het-vuren en het leger terugtrekken uit Gaza.
Wilgo Deekman, Doorn
De andere coalitiepartijen maken het minister Marjolein Faber onmogelijk ons asielbeleid uit te voeren en daarom stoppen wij ermee, zei Geert Wilders van de PVV.
De andere coalitiepartijen maken het de minister van Buitenlandse Zaken onmogelijk om ons Israël-beleid aan te scherpen en daarom stoppen wij ermee, zei NSC.
Het verschil tussen de twee stoppers is, dat in het ene geval een strenger asielbeleid weldegelijk tot resultaten zou hebben geleid en in het andere geval een strenger Israël-beleid geen moer zou veranderen aan de situatie in Gaza.
Dit weet de NSC natuurlijk ook en daarom is het stoppen van deze club niets anders dan een doorzichtige en mislukte poging om karakter uit te stralen, in een poging bij de verkiezingen toch een paar zeteltjes binnen te harken.
David Vesters, Amsterdam
Alsof er nog niet genoeg problemen zijn in Nederland en de wereld om ons heen, zit dit land in een politieke crisis nu ook NSC het demissionair kabinet heeft verlaten. Na maanden van amateuristisch geklungel van incompetente bewindslieden van allerlei pluimage die elkaar voor rotte vis uitmaken op asociale media, is het echt tijd voor een zakenkabinet om dit land enigszins te besturen tot 29 oktober.
Als femicide, de woon-, stikstof-, klimaat- en zorgcrisis geen acute aandacht krijgt, is de bestuurlijke en menselijke chaos in dit land straks niet meer te overzien. Dus BBB- en VVD-ministers en premier Schoof, ga maar op vakantie en laat het besturen van dit land alstublieft over aan competente vrouwen en mannen.
Margriet Bisschop, Haarlem
Een nieuw sociaal contract moest het worden. Een partij die stond voor fatsoen, empathie en goed bestuur. Dat laatste is een lachertje gebleken. Van goed bestuur is geen seconde sprake geweest.
Een coalitie, aangegaan met de meest empathieloze en bewezen wanbestuurder die voortijdig uit deze coalitie de stekker trok, heeft daar sowieso niet aan bijgedragen. En nu het demissionaire kabinet zichzelf op ruggengraatloze manier heeft klemgezet, omdat eerst eens gekeken moet worden of we niet op Europees niveau aan moeten haken bij het niks doen tegen tegen Israël, dan verlaat je als ratten het zinkende schip.
Dat klinkt allemaal niet echt als goed bestuur moet ik zeggen. Meer als een verregaande verslechtering van het bestuur van oude asociale neoliberalen.
Jos Hofhuis, Tilburg
Het lijkt me het verstandigst dat ook VVD en BBB zich terugtrekken uit dit kabinet. Dan kan een gedepolitiseerd kabinet gevormd worden, dat bestaat uit de secretarissen-generaal van de ambtelijke departementen. Dat kabinet kan dan het land besturen totdat een nieuw kabinet is gevormd na de verkiezingen later dit jaar. Dick Schoof kan in dit scenario ook aanblijven als premier.
Jitte de Vries, Bentveld
Laten we het beestje gewoon bij de naam noemen: Dilan Yesilgöz en Caroline van der Plas zijn de trekpoppen van Netanyahu. De Israël-lobby heerst niet alleen in het Congres van de Verenigde Staten maar ook in ons parlement.
Fred Rohde, Leiden
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant