Te midden van de ‘historische’ momenten in Alaska en het Witte Huis, verdween één vraag afgelopen week uit beeld: wordt Oekraïne in de steek gelaten? Een korte chronologie illustreert dat de rode loper voor Poetin inderdaad een historisch schisma in het ‘vrije Westen’ markeert.
Zomer 2024. De VS kondigen een reeks directe en indirecte sancties af tegen onder meer Russische banken in de hoop dat die zo niet langer de oorlogskas van het Kremlin spekken.
Nu. Terwijl terreurbombardementen op Oekraïense burgers en kinderen onverminderd doorgaan, ziet de Amerikaanse president toch maar af van nieuwe sancties. In plaats daarvan nodigt hij collega Poetin uit voor een ontmoeting in Alaska.
Zomer 2024. Washington geeft Oekraïne toestemming om met Amerikaanse raketten militaire doelen op Russisch grondgebied onder vuur te nemen.
Nu. Russische troepen rukken op in het district Zaporizja met een buitgemaakt pantservoertuig waarop de Russische driekleur én de Amerikaanse star spangled banner wappert.
Zomer 2024. Na succesvolle drone-aanvallen moet het Kremlin een groot deel van de Russische Zwarte-Zeevloot verplaatsen van de Krim naar het Russische vasteland.
Nu. De president van de VS beweert dat de Russen „de beste grond langs de kust van de oceaan [sic] hebben bezet” en Oekraïne „alleen nog Odesa” overheeft.
Zomer 2024. De 32 lidstaten van de NAVO verklaren in Washington dat Oekraïne gesteund blijft worden op zijn „onomkeerbare pad” naar lidmaatschap.
Nu. Het Amerikaanse staatshoofd meldt: „no going into Nato by Ukraine”.
Zomer 2024. Oekraïense eenheden vallen de Russische provincie Koersk binnen en veroveren al snel 1.250 vierkante kilometer grond.
Nu. De Amerikaanse regering eist van de regering in Kyiv dat ze zich neerlegt bij de bezetting van bijna 20 procent van zijn grondgebied door Rusland.
Zomer 2024. President Biden laat weten: „make no mistake, Russia will lose this war”.
Nu. Nadat Poetin in Alaska heeft herhaald dat hij niet wil praten over een wapenstilstand maar alleen wil onderhandelen over een bestand waarin alle kerneisen van Moskou worden ingewilligd, zegt de Amerikaanse president tegen Zelensky: „Een staakt het vuren is niet nodig.”
Winter 1994. In Boedapest, waar Oekraïne zich aansluit bij het non-proliferatieverdrag en afstand doet van zijn kernwapens, tekent president Clinton een memorandum waarin de VS de „territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid” van Oekraïne „verzekeren/garanderen”.
Nu. De Amerikaanse regeringsleider oppert Boedapest als de ideale plek voor Oekraïne om drie decennia later opnieuw bij zijn kruisje te tekenen, maar verklaart bij de televisiezender Fox op voorhand wel alvast dat er nu niet en nooit niet Amerikaanse troepen zullen worden gestuurd naar Oekraïne om dat land ter plekke te beschermen tegen hernieuwde agressie.
Het belangrijkste verschil tussen toen en afgelopen week? President Trump. De „pragmatische vredesstichter” (dixit secretaris-generaal Rutte) maakt er geen geheim van dat hij Poetin meer vertrouwt dan Zelensky en zijn handen van Europa wil aftrekken.
Hoofdredacteur Sevgil Moesajeva van de Oekraïnska Pravda schreef na de rode loper in Alaska vrij vertaald dit: „Zelfs als anderen vandaag achter onze oorlog een punt willen zetten, dan weten wij: de laatste punt is toch echt aan ons.”
Source: NRC