Vitesse traint, maar speelt geen wedstrijden. Voor de club uit Arnhem is het wachten, terwijl er eigenlijk geen tijd is. Op de trainingsvelden heerst een combinatie van gelatenheid, hoop en zwarte humor.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Zwart is de humor op de trainingsvelden van Vitesse op Papendal. Als de sproeiers aangaan, merkt een supporter op: ‘Hé, het water is nog niet afgesloten.’ Bij de opkomst van de spelers, van wie geregeld eentje de club verlaat: ‘Het is een afvalrace.’ Supporter René Joosten, met mysterieus timbre: ‘Niets is de waarheid hier.’
Een ander type humor dan. Edward Sturing, sinds zijn 24ste bij Vitesse, inmiddels 62 jaar: ‘Mijn auto rijdt automatisch naar Papendal. Ik hoef niet te sturen. Mijn leven is de club.’
De eerste divisie is begonnen zonder Vitesse, dat geen licentie kreeg vanwege financiële wantoestanden in het verleden. De club onderzoekt nu wat de toekomst brengt. Derde divisie? Instromen bij de laagste amateurs? Maar met wie dan, en met hoeveel spelers? Elke dag zijn er vertrekkers, zowel bij de selectie als bij de jeugdafdeling.
De training van dinsdag, met achttien overgebleven spelers, is een oefening in onzekerheid. Ach, cultuurbewaker Sturing heeft door de jaren heen zo genoten van Vitesse, vooral op Nieuw-Monnikenhuize, het stadion van vroeger (waar de club tot 1997 speelde). De promotie naar de eredivisie in 1989, meteen de vierde plaats in het seizoen daarop, met voor Sturing ook nog de Gouden Schoen als beste voetballer van de competitie en een debuut in het Nederlands elftal.
Vitesse was onbekend en veroverde Nederland. En nu is Sturing bedroefd om zijn club.
In relatieve stilte voeren Vitesse en de KNVB momenteel overleg, waarbij de club alleen gebaat is bij een ontsnapping uit het doolhof van verdriet. Het is wachten, terwijl er geen tijd is. Competities zijn al begonnen of gaan beginnen.
Aanvoerder Alexander Büttner is 36 jaar en topfit. Zijn ongeduld groeit. Hij, voormalig speler van onder meer Manchester United, Dinamo Moskou en Anderlecht, zegt over aanbiedingen van andere clubs te beschikken, maar hij wil afwachten wat er gebeurt in Arnhem.
‘De situatie is klote. Het enige wat we kunnen doen is hard blijven trainen en hopen dat er ergens ontwikkeling is. Omdat we niet veel horen, weet ik niet wat reëel is. Maar eenmaal op het veld heb je toch weer plezier in het spelletje, dan kun je alles even uit je hoofd zetten.’
Het is een unieke situatie: ‘Je traint tot vrijdag en dan ben je het weekeinde vrij.’ In het weekend trekt hij eropuit met zijn gezin. Maar uiteraard hoopt hij binnenkort weer wedstijden te kunnen spelen. ‘Ik ben hier begonnen, heb hier mijn debuut gemaakt. Ik ken iedereen op de club en heb veel te danken aan Vitesse.’
Supporters langs de lijn vertellen anekdotes over situaties en spelers van vroeger. Van Del Olmo tot Stefanovic, van Mount tot Curovic, Bony, Machlas en Openda. Melancholie wekkende toppers. Tussen de regels door klinkt verdriet en verbittering, ook jegens de pers, die te kritisch was of juist niet oplettend genoeg. Of over de KNVB, die geen vertrouwen toonde in de plannen van de zogenoemde Sterkhouders, lokale ondernemers die Vitesse een doorstart willen laten maken.
Een van hen, woordvoerder Michel Schaay, meldt dat Vitesse aan de hand van de gesprekken met de KNVB beslist welke stappen de club gaat zetten. Grofweg zijn de opties: opnieuw beginnen, met een andere naam (Vitesse 1892), en dan instromen bij de laagste amateurs. Of een doorstart, in bijvoorbeeld de derde divisie. Een spoedappel, om het intrekken van de licentie door de bond aan te vechten, behoort ook nog tot de mogelijkheden.
Eric Arends, journalist en supporter, zat in de trein terug van vakantie in Italië toen met de uitspraak van de rechter het doek viel. Geen licentie. Hij wil niet larmoyant zijn, al snapt hij dat het wel zo overkomt, maar hij barstte in tranen uit. Zijn vrouw en zoon huilden mee.
Vitesse is zo veel meer dan een club. Het is de geel-zwarte draad in zijn leven. Aan de hand van zijn vader ging hij als kind naar het stadion, zoals hij dat de laatste jaren deed met zijn zoon Rokus.
Een tijdje was hij met andere zaken bezig, maar sinds 2009 kocht hij weer seizoenkaarten. ‘Ik keek uit op de stoelen waar mijn inmiddels overleden ouders hadden gezeten, en nu zat ik op de tribune met Rokus, mijn zoon, die 18 is en zijn vleugels uitslaat. Vitesse is een ankerpunt in onze relatie. Dit heeft zo’n impact. Wij delen onze passie voor de club.’
Arends woont nu in Utrecht. ‘Ik loop altijd van station Arnhem naar het stadion, over de brug. Alles is weg: mijn lagere school van vroeger, de club waar ik voetbalde, het ouderlijk huis. Vitesse was nog mijn enige houvast, de verbinding met mijn jeugd. En nu is Vitesse ook weg.’
Hij kan zijn aandacht bijna niet meer bij zijn werk houden, zo pijnlijk als de situatie is. ‘Ik weet gewoon niet wat me overkomt.’
Clubicoon Sturing vertelt over de grote tijd, vooral met Bert Jacobs als trainer: ‘Die periode was zo mooi, met een fantastisch teamgevoel. We waren vrienden. We gingen met een hele groep op vakantie, met de vrouwen. We aten samen na afloop van wedstrijden.
‘Dat gevoel heb ik eigenlijk alleen in die periode gehad. We kwamen uit het niets, niemand had verwachtingen. Daarna hadden we ook goede elftallen, maar toen werd het zakelijker.’
Wie weet kunnen ze dat gevoel van vriendschap en saamhorigheid hervinden, mocht Vitesse blijven bestaan. Sturing: ‘Het doet pijn. Het laat me niet los. Ik word er steeds mee geconfronteerd, ook op straat. Iedereen weet dat ik van Vitesse ben.
‘Het is best lastig om de jongens gemotiveerd te houden op de trainingen. Er zijn geen wedstrijden. Er gaan jongens weg uit de selectie. We werken elke dag. Maar we werken naar niets, en dat is moeilijk voor een voetballer.’
Iedereen hoopt op een oplossing met perspectief, soms tegen beter weten in. Sturing weet niet precies hoe het zit met geld, met bestuurders, met licenties, met de Sterkhouders. Hij houdt het simpel: ‘Ik vind voetbal leuk. Op het veld staan. Al dat gedoe eromheen? Er is veel fout gegaan. Die fout ligt ook hier. We zijn niet voor niets gestraft, we kregen niet voor niets zoveel punten in mindering, de laatste seizoenen.
‘Alleen: het doet pijn. We zijn de licentie kwijt. We hebben op deze manier helemaal geen toekomst. We zijn nu geen betaald voetbalclub en we zijn geen amateurclub. We zijn niets op dit moment.’
Als de training van de profs is afgelopen, traint de jeugd op een ander veld, voor de tribunes op Papendal. Ook hier die onzekerheid. Elftallen zijn al ingedeeld voor de start van het seizoen, maar ze lopen leeg. Wie weg kan, vertrekt. Alleen valt de jeugd onder de amateurs, en daar is de overschrijvingstermijn al verlopen op 15 juni. De KNVB moet met een uitzondering komen, maar dat ligt gevoelig, want dit is nog nooit gebeurd en de bond is bang voor een precedent.
Schaay: ‘De jeugd is de dupe. Tweehonderd jeugdspelers en hun ouders zitten in onzekerheid. Ik heb het idee dat de KNVB hier niet over heeft nagedacht.’
Sturing: ‘Onzekerheid is funest voor mensen. Dat geldt voor iedereen. Is er toekomst of niet? Tal van vragen blijven onbeantwoord. Dat is lastig, ook voor ouders met kinderen. Niet alleen met het voetbal, ook met de school. De scholen zijn al begonnen en onze jongetjes zitten op topsportscholen, met speciale lesroosters om te trainen. Hoe gaat dat verder?
‘Op al die vragen moeten antwoorden komen, ook voor ouders en kinderen. Onzekerheid is al vervelend voor volwassenen, laat staan voor kinderen met een droom om profvoetballer te worden. Ze kunnen niet zomaar naar een andere club, en ook niet naar een andere school. De beslissing van de KNVB om geen licentie te geven heeft een hele nasleep.’
Eric Arends is mede daarom boos op de KNVB, die dit heeft laten gebeuren. Ook door niet tijdig in te grijpen toen het telkens verkeerd ging met Vitesse, en door eindeloos onderzoek te doen naar de status van investeerder Coley Parry. Er is zo veel kostbare tijd verloren gegaan. ‘Het frustreert dat het lang duurt’, zegt ook Alexander Büttner.
Edward Sturing, tot slot: ‘Wat er ook gebeurt, dit blijft mijn club. Ik hoop dat Vitesse overeind blijft. Ook voor de supporters. Al is het in de derde divisie.’
Het is nauwelijks voor te stellen, maar Vitesse speelt een rol in het huidige succes van de Nederlandse clubs in de Europese toernooien. Vitesse bereikte in 2022 nog de achtste finales van de Conference League, waarin het verloor van het AS Roma van trainer Jose Mourinho.
Vitesse, dat seizoen nog met topper Loïs Openda in de aanval, schakelde in het seizoen 2021-2022 onder meer Tottenham Hotspur uit en droeg destijds fors bij aan het succes van de Nederlandse clubs; Ajax won in dat seizoen zes duels in de groepsfase van de Champions League en Feyenoord haalde de finale van de Conference League. Mede door de optelsom van punten in dat jaar doet Nederland nu met zes clubs mee in de Europese toernooien. Het bewuste succesjaar vervalt bij de verdeling van plekken voor het seizoen 2027-2028. Volgend seizoen krijgt Nederland net zo veel plekken als dit jaar.
Voor dit seizoen zijn de Nederlandse clubs al verzekerd van minimaal 38 duels in de zogenoemde competitiefase van de Europese toernooien. PSV en Ajax (allebei acht duels) voetballen in de Champions League, Feyenoord en Go Ahead Eagles in de Europa League (eveneens acht duels). FC Utrecht is na de overwinning op Servette verzekerd van deelname aan de Conference League en kan zich, via twee duels tegen Zrinjski Mostar (donderdag uit, volgende week thuis), opwerken naar de Europa League. In dat geval wacht ook Utrecht acht duels; in de Conference League zijn er slechts zes groepsduels af te werken.
Ook AZ speelt nog play-offs, donderdag in Bulgarije tegen Levski Sofia, en over een week de return in Alkmaar. AZ moet de Bulgaren verslaan om de Conference League te bereiken. Bij verlies is het voor AZ voorbij met Europees voetbal voor dit seizoen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant