De lezersbrieven, over veel Nederlanders die echt niet snapten dat ze niet langer welkom waren in Indonesië, het gedroomde middenkabinet, veiligheidsgaranties voor Oekraïne en waarom je met elkaar ‘om de tafel’ gaat.
In Zweden verhuizen ze complete gebouwen, huizen en een kerk, omdat die gevaar lopen door de ijzerertsmijnen. Het is een Nederlands bedrijf dat in de Noord-Zweedse stad Kiruna die ruim honderd jaar oude kerk, ooit uitgeroepen tot mooiste gebouw van het land, helemaal in zijn geheel verhuist.
Ik dacht onmiddellijk aan Groningen. Zou dat Nederlandse bedrijf ook in Nederland gebouwen, huizen en historische boerderijen kunnen verhuizen? Of de hele stad Groningen? Dat de mensen daar niet langer gevaar lopen door al het gas dat onder hun voeten vandaan is gehaald? Dat ook zij weer veilig kunnen wonen? En dat dan, eventueel, veilig de rest van het gas uit de grond gehaald kan worden?
Sanne Steers de Troubadour, Veldhoven
‘Hadden die Nederlanders in 1945 niet in de gaten dat wij ze hier niet meer wilden hebben?’, vraagt Pak Jenderal. Nee, Pak Jenderal, als antwoord op uw vraag, veel Nederlanders snapten echt niet dat ze niet langer welkom waren in Indonesië.
Mijn ouders beleefden ‘hun Indië’ als het paradijs op aarde. Ze leefden er met hun gezin omringd door inlandse bedienden die, in hun beleving, dol op hen waren.
Kokkie leerde mijn moeder Indisch koken, Boy (huisknecht) en Kebon (tuinman) mochten mee met het gezin naar het weekendhuis in de bergen; mijn vader haatte autorijden dus was hij veel op stap met zijn chauffeur; de kinderen liepen weg met Baboe (kindermeisje).
Toen mijn ouders na de oorlog tot twee keer toe terugkeerden, maakten de bedienden met tranen ‘van blijdschap’ hun opwachting. Hun hoop op een baantje werd gezien als uiting van affectie. ‘Je kon aan alles zien dat ze zo blij waren, dat we weer terug waren in Indië’, zo zeiden mijn ouders.
Jos Poelmann, Apeldoorn
Frank Kalshoven schreef de afgelopen weken over het gedroomde middenkabinet met daarin onder andere VVD en GroenLinks/PvdA. Onderwerpen als onderwijs, AOW en huurtoeslag kwamen voorbij.
Als ik Copilot vraag naar de grootste uitdagingen waar de wereld voor staat, krijg ik op nummer één klimaatverandering en milieuproblemen. Over milieu en bescherming van natuur schreef Kalshoven nog niet, net zoals de VVD in haar verkiezingsprogramma niets schrijft over milieu.
Het woord komt welgeteld twee keer voor in het VVD-programma: een keer als het gaat over steun in de rug voor ondernemers die bij de overheid kunnen aankloppen voor een exportverzekering en een keer als het gaat over de vrijheid voor elke Nederlander, ‘ongeacht milieu of achtergrond’.
‘Stikstof’ wordt met twaalf vermeldingen serieuzer genomen door de VVD, maar vrijwel uitsluitend gezien als een blokkade voor groei van economie en infrastructuur, niet als een bedreiging voor natuur en gezondheid.
Het woord ‘lucht’ dan. Dat komt in het VVD-programma alleen voor als onderdeel van een langere woorden, om steun uit te spreken voor de luchtvaartsector, de groei van Schiphol en het openen van Lelystad Airport.
‘Natuur’ wordt acht keer gebruikt bij de belangrijkste missie van de VVD: radicale economische groei. Natuur wordt daarbij vooral gezien als een belemmerende factor voor ondernemers, daarmee de waarschuwing van singer-songwriter Joni Mitchell totaal negerend: ‘They paved paradise and put up a parking lot’.
Ik juich het middenkabinet van Frank Kalshoven toe, maar ik ben benieuwd hoe in een kabinet met de VVD voorkomen wordt dat we bomen in de toekomst alleen nog in een museum kunnen bewonderen.
Gea van Beuningen, Beneden-Leeuwen
Ik begrijp niet goed wat de mogelijke veiligheidsgaranties aan Oekraïne gaan inhouden. In 1994 heeft Oekraïne in ruil voor het opgeven van haar kernwapens al veiligheidsgaranties gekregen.
Rusland, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk garandeerden toen in het Boedapest-memorandum onder meer Oekraïense onafhankelijkheid, soevereiniteit en de bestaande grenzen. En dat er geen gebruik zou worden gemaakt van dreiging of geweld tegen Oekraïne. Wat dat waard was, is gebleken. Wat zijn nieuwe veiligheidsgaranties dan waard?
Peter Simon, Apeldoorn
Er wordt, in deze onrustige tijden, veel overlegd in de wereld. En als dat weer eens gebeurt, wordt dat door de media – óók veelvuldig in de Volkskrant – omschreven als partijen die ‘om tafel’ gaan. Taalkundig slaat dat nergens op. Voor eens en altijd: eten doe je met z’n allen ‘aan tafel’. Als je gaat vergaderen, een crisis gaat bezweren, of anderszins overleg voert, dan ga je met elkaar ‘om de tafel’.
Guus Peters, Castricum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant