Eva Victor Eva Victor maakte een van de meest besproken en originele films van het afgelopen Sundance-festival. ‘Sorry Baby’ gaat over een docent die haar leven opnieuw in elkaar puzzelt na seksueel geweld. Een film over trauma , maar met absurde humor en het plezier dat een lekker broodje kan bieden.
Naomie Ackie (l) als Lydie en Eva Victor als Agnes in ‘Sorry Baby’.
Zelf kijkt Eva Victor (31) geen films waarin seksueel geweld getoond wordt. Het kost de maker van een van de meest besproken en originele films van het afgelopen Sundance-festival, Sorry Baby, erg veel moeite. Victor, die zichzelf identificeert als non-binair en zowel de voornaamwoorden ‘hen’ als ‘zij’ gebruikt, schreef het scenario, regisseerde én heeft de hoofdrol in deze tragikomedie over de impact van een verkrachting op het leven van de getalenteerde literatuurdocent Agnes (Victor). „Ik wilde een film maken over wat voelde als verloren jaren, over die periode waarin iedereen wegkijkt en je zelf je leven weer in elkaar moet puzzelen.”
Sorry, Baby. Regie: Eva Victor. Met: Eva Victor, Naomi Ackie, Louis Cancelmi. Lengte: 103 min.
Sorry Baby bevat, ondanks wat je mogelijk verwacht bij dit onderwerp, veel humor en lichtheid. En verruimt volgens sommigen ‘het vocabulaire’ om het te hebben over trauma in film. Een opvallend element is bijvoorbeeld dat de verkrachting consequent „het slechte ding” wordt genoemd door Agnes en hartsvriendin Lydie (Naomi Ackie) – en dit helemaal buiten beeld blijft.
„In geen enkele versie van het script werd geweld getoond. Dat was voor mij zelfs een reden voor het bestaan van de film”, vertelt Victor via Zoom. De regisseur omschrijft Sorry Baby als het type film dat hen zelf op een bepaald moment had willen zien; die specifieke gevoelens bespreekt „zonder dat je lichaam in shock-toestand” gaat tijdens het kijken.
Bij een vraag over het autobiografische karakter van het verhaal, blijft de regisseur aan de oppervlakte: het is „zeer persoonlijk”, maar ook „narratieve fictie”. Naast „het beschermen van mijn publiek”, noemt Victor andere redenen om het geweld zelf buiten beeld te laten: „Zo wilde ik dat de film Agnes op haar woord gelooft, haar nooit in twijfel trekt.”
Sorry Baby is niet-chronologisch opgebouwd. De film begint enkele jaren nadat Agnes is afgestudeerd. We zien hoe ze nog steeds in hetzelfde afgelegen huis woont in het schattige Amerikaanse universiteitsstadje waar ze studeerde met Lydie. Het weerzien tussen de twee vriendinnen is speels en uitbundig. Agnes blijkt nu docent aan hun oude faculteit. Subtiele hints, zoals Lydie die Agnes vraagt of ze wel buitenkomt, suggereren dat dingen minder voorspoedig met haar gaan dan het lijkt.
In een volgend hoofdstuk, dat zich enkele jaren eerder afspeelt, zien we hoe Agnes als student een intellectuele klik heeft met haar charmante mentor Preston Decker (Louis Cancelmi). Ze bewondert zijn werk, hij is slim, geestig en aantrekkelijk. Hij lijkt wat zij schrijft eveneens geweldig te vinden. Op een dag vraagt hij bij hem thuis haar scriptie te bespreken. De camera wacht voor zijn huis, terwijl het langzaam later en donkerder wordt.
Victor wist vanaf het begin dat de kijker erachter zou komen wat er binnen plaatsvindt, via een gesprek tussen Lydie en Agnes terwijl die tweede in shocktoestand in bad zit. Victor: „Dat was een van de eerste scènes die ik schreef, dus veel van wat ik deed begon met het idee dat ik het geweld niet wilde tonen. Vervolgens was de vraag natuurlijk: hoe breng ik in beeld wat ik wel moet tonen? Zoals de sequentie over hoe ze na het verlaten van zijn huis thuisraakt, een plek waar ze zich veilig genoeg voelt om te delen wat is gebeurd. Pas in de badkuip zie je bijvoorbeeld opnieuw duidelijk haar hele gezicht.”
Post #MeToo lijken filmmakers omzichtiger om te gaan met het tonen van seksueel geweld. In meerdere recente films blijft het, net als in Sorry Baby, buiten beeld, zoals in de thriller over de Harvey Weinsteinzaak She Said. Snapt Victor makers die seksueel geweld wel tonen, bijvoorbeeld om de impact duidelijk te maken? „Bij het merendeel van dat soort films heb ik er geen oordeel over, soms is het effectief. Ik wist gewoon dat ik dat niet wilde. Sommige mensen zullen zich meer thuisvoelen bij de ene film, anderen bij een andere.”
Bij een vraag over het autobiografische karakter van het verhaal, blijft de Eva Victor aan de oppervlakte.
Victor waakt er wel heel bewust voor dat Agnes’ personage niet wordt gedefinieerd door ‘het slechte ding’. Zoals soms gebeurt bij films over het onderwerp. Victor liet voorafgaand aan de première bijvoorbeeld in het midden wat voor ‘ergs’ Agnes overkomt in Sorry Baby, zodat kijkers onbevooroordeeld de bioscoopzaal in zouden gaan.
Via Zoom vertelt de regisseur dat hen ook via de structuur van de film probeerde te voorkomen dat Agnes werd gedefinieerd door de verkrachting. „Ik wilde dat de film begon met een vreugdevolle reünie van vrienden. Zodat ze de kans krijgen volledige personages te zijn op wie je als kijker verliefd wordt en waarmee je plezier beleeft.” Vervolgens werkt de film, en het geweld, toe naar ‘de badscène’. „Een vriendschapsmoment” volgens Victor. „Waarin Lydie er voor Agnes is, waarin iemand simpelweg heel goed luistert.”
Sorry, Baby bevat vanaf de eerste scènes zeer uiteenlopende vormen van humor. Bepaalde figuren in de film, zoals de arts die Agnes onderzoekt, maar ook de dames van personeelszaken van de universiteit die haar melding van grensoverschrijdend gedrag behandelen, worden horkerig neergezet. De overdrijvingen in die scènes voelen niet subtiel in vergelijking met de rest van de grappen. Die zijn vaak duisterder. Zoals Agnes die Lydie geruststelt door te zeggen dat ze echt geen zelfmoord zal plegen. Als ze dat had willen doen, zou ze dat immers wel een paar jaar eerder hebben gedaan. Victor: „De film drijft spot met mensen die Agnes en Lydie kwaad doen. Dat is een beetje vetter aangezet, maar dat is goed, want we willen dit soort figuren kleiner maken dan ze zijn.”
Agnes is geen personage voor wie je als kijker automatisch alleen sympathie voelt of met wie je snel medelijden hebt? Was dat bewust? Ze is vrij bot en lijkt af en toe wat narcistisch. Victor: „Vind jij haar niet sympathiek? Ik vond haar zelf juist iemand die bewonderenswaardig is, ze is recht voor de raap en heeft geen probleem met stiltes. Maar ik denk dat het grootste cadeau dat je een personage kunt geven is het ingewikkeld te laten zijn. Ik wilde niet dat mensen medelijden met haar hadden, maar dat ze haar wilden beschermen of kwaad werden in haar plaats.”
Treffend toont Sorry Baby hoe de hypergetalenteerde en zelfverzekerde Agnes door „het slechte ding” gaat twijfelen aan de reden dat ze werd gewaardeerd door haar mentor. Victor zorgt ervoor dat de kijker – net als Agnes zelf – het gevoel heeft dat ze een artistieke en intellectuele klik met hem heeft. Victor: „Er zijn veel dingen die dit soort geweld haar ontnemen, maar een haar zelfvertrouwen over haar werk. Ik wilde dat de film die nuance had, maar ook dat in het midden blijft of ze een oogje op hem had of niet. ”
Behalve humor wilde Victor dat de film veel „rebelse momenten van plezier” zou bevatten. „Het plezier van vriendschap, van een goed broodje, van het vinden van een kitten.” Dit plezier wisselt de momenten af die tonen hoe ingewikkeld het is „te genezen” van wat Agnes meemaakt. Victor: „Dat je niet iedere dag een stap vooruit zet – soms gooit iets je plots weer vijf jaar terug in de tijd. En soms helpt iets wat je niet verwacht enorm, zoals een vreemde die aardig tegen je is. Er is geen echte oplossing. Ja, Agnes landt ergens, en dit hoofdstuk is afgesloten, maar het volgende zal op zijn eigen manier moeilijk zijn. Het was voor mij belangrijk iets toe te voegen aan het gesprek hierover in films. Dit is niet iets wat je kunt afsluiten met een strik eromheen.”
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC