DEN HAAG - 37 kilometer zwemmen, maar het kunnen er door het getij ook vijftig zijn. Winnifred Noorlander ziet de komende week urenlang alleen maar zeewater, want ze gaat het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk overzwemmen. Daarbij moet ze misschien wel door de kwallenstroom die momenteel de Franse kust teistert. 'Dat kan wel eens heel erg pijnlijk worden', zegt de 31-jarige Haagse daarover.
Al is ze wel gewend om door een stroom kwallen te zwemmen. Tijdens haar vele trainingen kwam ze de dieren meermaals tegen, waarbij ze een aantal keer werd gestoken, zelfs in haar gezicht.
'Mijn beste vrienden', noemt ze de waterdieren dan ook spottend. 'Ik ben er wel een beetje aan gewend. Ik train veel op Scheveningen en daar zwemmen er best veel. Het is alsof je door brandnetels heen zwemt. Het brandt twintig minuten op je lichaam, maar daarna is het weg.'
'Ik zie mezelf als een gast in het water, tussen de kwallen', vervolgt ze. 'De zee moet je wel over willen laten steken. Zo probeer ik ernaar te kijken.'
Wanneer ze de eventuele kwallenstroom, die zelfs een kernreactor stillegde, mag trotseren, weet ze niet. Dat wordt pas vier uur voor de start bekendgemaakt.
'Mijn slot begint op 19 augustus', legt ze uit. 'Dat is dinsdag. Dan wachten we in die week op het beste weer en het beste getij. Dat kan dus midden in de nacht zijn, heel vroeg in de ochtend of misschien wel rond etenstijd.'
Tweeënhalf jaar heeft ze naar dat moment toegeleefd, want op oudejaarsdag 2022 besloot ze dat ze de droom die ze al zo'n tien jaar had, wilde verwezenlijken: het Kanaal overzwemmen.
Toen kon ze nog maar net de overkant halen van het plaatselijke zwembad. De waterrat had een dubbele hersenschudding waardoor zwemmen alleen al een uitdaging was.
Het Kanaal overzwemmen is daarnaast niet alleen een prestigeproject, maar ook bedoeld om geld in te zamelen voor de Hersenstichting. Zelf stond ze namelijk jaren langs de kant door die dubbele hersenschudding.
Een valpartij tijdens het schaatsen, waarbij ze met haar hoofd op het ijs terechtkwam, zorgde voor de eerste. Daar kon het woord 'dubbele' aan worden toegevoegd toen ze ook nog werd aangereden door een auto.
Drie jaar zonder echte oplossingen volgden, tot ze zelf een uitweg vond uit de hersenschuddingmisère. 'Ik heb mensen geïnterviewd die naar de Verenigde Staten zijn geweest voor hun behandeling', verklaart ze. 'Aan de hand daarvan heb ik een eigen behandelmethode opgezet en ben ik stapje voor stapje beter geworden.'
Om een breder publiek met die mogelijkheden kennis te laten maken, is ze deze inzameling gestart, die verbonden is aan de droom die al tien jaar in haar hoofd rondspookt. 'Ik kan nu niet meer terug', zegt ze met een knipoog, doelend op de 28.000 euro die ze inmiddels heeft opgehaald en het naderende moment dat ze in Dover het water in mag.
Dat betekent ook dat er een einde is gekomen aan haar Spartaanse trainingsregime, een schema dat haar naar vele plekken met water bracht. Ze zwom de zee over tussen Marokko en Spanje, het IJsselmeer werd bedwongen, maar ook in zwembad Haasbroek in Zoeterwoude en in het Hofbad in Den Haag trok ze haar baantjes.
'Al vind ik zo'n zwembad veel te warm', zegt ze daarover. 'Maar het is ideaal om techniek te oefenen. Het is soms ook wel even fijn dat je niet in de zee ligt.'
Wel is die zee, specifieker de Noordzee, het terrein waar ze volgende week kan laten zien dat alle trainingsarbeid niet voor niets is geweest. Ze weet al een beetje hoe haar tocht eruit zal zien.
Sowieso vaart er een boot mee waarop een aantal mensen zit die dicht bij haar staan. Ook haar coach zit aan boord, die gooit eens per half uur eten naar haar toe.
Want eten is, zeker bij een zwemtocht die misschien wel zeventien uur duurt, een hele opgave. 'Elk half uur eet ik dertig gram koolhydraten', vertelt ze. 'Dat is ongeveer vergelijkbaar met een blikje cola, zoveel suiker zit daarin. Dat zit in een beker en die wordt door mijn coach naar mij gegooid. Dan drink ik dat, liggend op mijn rug, zo snel mogelijk op, het liefst binnen tien seconden.'
Dat het binnen zo'n korte tijd moet, heeft alles te maken met de stroming van de grillige Noordzee. 'Hoe langer ik niet zwem, dus bezig ben met eten, hoe meer tijd ik de verkeerde kant op wordt geduwd.'
Het is daarom heel belangrijk dat ze in een goed ritme blijft zwemmen. Binnen twaalf uur moet ze de ZC2-boei halen, die drie kilometer voor de Franse kust ligt.
'Ze zeggen ook wel dat de race pas begint bij die boei', verklaart ze. 'Omdat je mentaal van goede huize moet komen om niet te breken als je race ineens een paar uur langer duurt. Door het getij kan het wel zeventien uur duren in plaats van veertien.'
'Weet je wat het is?', zegt ze uiteindelijk met volle overtuiging. 'Ik heb gewoon alles gedaan wat ik kon doen. Mijn trainingen zitten er eigenlijk wel op. De spullen zijn zo goed als ingepakt. En nu is het vooral uitrusten en niets meer overbelasten.'
Source: Omroep West Den Haag