Lowlands Op deze 31ste editie van Lowlands eiste een nieuwe generatie popartiesten zijn plek op met hyperspecifieke eigen geluiden. Sef maakte indruk, de stomende show van FKA Twigs was sensationeel. Maar uiteindelijk liepen alle wegen naar het langverwachte optreden van de immens populaire Amerikaanse queer artiest Chappell Roan, die in een gotisch sprookjeskasteel haar droomdebuut beleefde.
Het droomoptreden van Chappell Roan.
Het is razend druk vrijdag bij de show van Gotu Jim. Van de 65.000 bezoekers van deze 31ste editie van Lowlands in Biddinghuizen staan er zeker vele duizenden in en om de tent waar de jonge Amsterdamse artiest speelt. Bijzonder, want Gotu Jim heeft een enorm eigen en best wel raar geluid. Stroperige MDMA/ketamine/LSD- of god-weet-wat-nog-meer-voor-chemicalie-dan-ook-pop over katers en verlangen, waar melancholische echo’s van raves ook zo maar kunnen opbloeien tot hoogtepunten op dancefestivals. Soms een beetje rammelend ook, alsof het op een gare laptop in elkaar is gezet.
In zijn teksten is het altijd de vraag of het nou heel erg dom is, of heel slim. Waarschijnlijk allebei. Een hook als ‘Ik pop een pil met Matthijs de Ligt’ is zo specifiek en raar, dat ie opeens niet zo dom klinkt als hij zou moeten zijn. Het is een spelletje waar Jim in 2018 als slungelige gymnast mee doorbrak. Zijn typische net te hoge zang is gebleven, zijn liedjes zijn alleen maar beter geworden. Het massaal meegezongen ‘Misschien (Kwijt)’ bevestigt nu live de anthemstatus die het al lang in dj-sets had. Mooi ook hoe Faberyayo van de Jeugd van Tegenwoordig naar Gotu Jim kijkt tijdens zijn gastoptreden. De mentorband die de twee ooit leken te hebben, draait zich langzaam om.
Zoals Gotu Jim als artiest van een nieuwe generatie zijn plek opeist, laat rapper Sef zien hoe bizar het is dat hij nog nooit solo op Lowlands stond. Timing, andere artistieke keuzes, schimmige boekingspolitiek of wat er in het verleden ook speelde, zijn show is prachtig. Met minimale middelen heeft hij een van de smaakvolste podiumontwerpen. Een LED-scherm wordt spaarzaam ingezet voor steekwoorden (of “EINDELIJK”, tijdens het zinnetje over Lowlands in zijn klassieker ‘De Leven’).
Feestvierende en uitrustende fans op de zaterdag van Lowlands.
Hetzelfde geldt voor zijn band. Kleine bezetting, maximale impact. Een opening met een sample van zijn zoon neuriënd op de achtergrond, mooie jazzroffels over gebroken beats, teksten waar overtuigingen afbrokkelen tot krachtigere twijfels, gastoptredens van The Opposites, Willem en Froukje. Het beeld van Sef op een vuurspuwende vulkaan midden in het publiek, terwijl hij met Wende Snijders zingt over ‘alles waar we bang voor kunnen zijn’, is er een die over tig jaar nog herinnerd zal worden.
Er zijn ook fraaie, kleine momenten. Zoals wanneer tijdens een mooie indieset van Vampire Weekend de violist in een intro een cover weeft van Rondò Veneziano, een obscuur Italiaans kamerorkest. Of als zanger Obongjayar met agressieve gospel overrompelt bij soulzangeres Raye, die nu op het zoveelste festival laat zien dat ze al een set vol tijdloze nummers heeft.
Ook deze zomer op dit festival weer heel sterk: Raye.
Of bij de sensationele FKA Twigs show, die last minute werd bijgeboekt. Er valt veel te zeggen over de stomende choreografie met halfnaakte dansers die over elkaar heen kronkelen als een visioen van een nachtclub, maar de show laat ook maar eens zien hoe belachelijk goed het geluid op Lowlands kan zijn. De stotterbeats zijn kraakhelder, met sloopkogels van bassen, terwijl Twigs’ ijle fluisterzang altijd verstaanbaar is.
Een stomend optreden van FKA Twigs.
Ook van de opkomende Ierse countryzangeres CMAT, die sfeer en goede liedjes combineert, wordt veel verwacht. Ze laat Lowlands al vroeg in het weekend linedancen op gevatte nieuwe muziek waar de doorbraakpotentie van afdruipt. Maar als de factor ‘sfeer’ overheerst, dreigt het meteen ook wel heel niksig te worden.
Het is helemaal niet gek dat Lowlands acts boekt die het goed doen in mateloos populaire moodplaylists, bedoeld om de dagelijkse bezigheden niet al te opvallend te kleuren – muziek als een wolk huisparfum. Zie de prominente plekken van Khruangbin en pianist Joep Beving. Maar als Spencer Sutherland gaat voor de classic rock vibe, vol jaren zeventig clichés, voelt het als een soundmixshow-kandidaat met een make-over. Veel vorm boven inhoud.
Dat is het tegenovergestelde van vrijdag-headliner Queens of the Stone Age, die nauwelijks aan sfeer of gezelligheid doen, maar droge maar vlijmscherp gespeelde rock het werk laten doen.
Uiteindelijk leiden deze editie van Lowlands alle wegen naar de Amerikaanse queer zangeres Chappell Roan op de zaterdagavond. Lowlands onderstreept dit jaar alle schoonheid van queerness: er is een literair eerbetoon aan Roan, een prachtige dansnacht op vrijdag waar dj’s Vera Siemons en Liza van den Brink, onder een enorme banner van een vingerende hand, lesbisch en dus queer Lowlands samenbrengen. Naar verluidt zal scheidend Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg zondagavond zelfs aantreden als drag in de Adonis, de queerbar van het festival.
Chappell Roan in haar gotische droomkasteel.
Het optreden van Chappell Roan, eindelijk als headliner in Nederland, wordt een droomdebuut. Op het podium van de immense Alpha-hangar staat een enorm gotisch Disney-kasteel met daarachter ouderwetse tekenfilm-animaties vol draken en waterspuwers. Roan verschijnt compleet in nachtvlinder-dragkostuum plots op een toren, terwijl er vuurwerk knalt.
Ongelooflijk is het om te zien hoe liedjes over vaak onbeantwoorde lesbische liefde gedragen worden door een uitpuilende Alpha. Het laat maar weer eens zien hoe hyperspecifieke onderwerpen uiteindelijk universeel worden. Helemaal als ze zoals hier worden overgoten met glamrock knipogen (die razende cover van Heart’s ‘Barracuda’!), of gevat in weergaloze synthpopliedjes met knappe bridges waar plots alles wegvalt en de harmonieën opvallen.
De ballads zijn er vooral voor de echte fans, maar in de finale met superhits ‘Good Luck’ en ‘Pink Pony Club’ lijkt Lowlands massaal alles uit handen te laten vallen. Stoere gastjes die armen rond grijzende Lowlands-veteranen leggen, vrouwen die zich met tranen in de ogen eigenlijk herkennen in deze sterke, vrouwenliefde uitdragende headliner. Het is een glorieus en gedenkwaardig optreden.
Genietende fans tijdens het optreden van Chapell Roan.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC