Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Je bent pas echt in het zuiden als je er bij elk toiletbezoek aan herinnerd wordt wat er allemaal niet in een toilet mag. Tijdens de eerste stop, net onder Bordeaux, overnachtten we in een huis waarvan het toilet was voorzien van een A4’tje met tekeningen van ‘dêchets’ die ‘strictement interdits’ waren om in de wc te gooien.
Geen maandverband. Tampons uiteraard ook niet. Pillen: non. Alle dingen die op een paperclip lijken mochten ook niet in het toilet. Keukenpapier: faux pas. Mondkapjes: non merci. Vooruit. Maar er stonden ook tekeningen van dingen die je niet zo snel in het toilet zou gooien: volledige zeepflacons, tube crème, tandenborstels en tanden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wie zijn de mensen die hun tanden door de wc spoelen en wat gaat daar aan vooraf? In Frankrijk zijn er ook wc’s waar je helemaal geen wc-papier in het toilet mag gooien en je het gebruikte wc-papier in een vuilnisemmertje moet doen. Dat gaat echt een grens over. Een kloek, capabel riool zou een vereiste moeten zijn voor een EU-lidmaatschap.
In Spanje zijn de toiletten niet veel beter, maar daar kun je er tenminste over klagen in een ‘hoja de reclamaciones’ (een soort klachtenboek), dat elke Spaanse bar, restaurant, hotel of andersoortig etablissement moet hebben. ‘Paella muy bien, rioolo muy mal’, kun je dan bijvoorbeeld opschrijven. Overal waar je binnen komt staat er: ‘Dit etablissement heeft een klachtenboek’.
Ik weet niet of zo’n klachtenboek klagen aanmoedigt, of juist ontmoedigt. Het is op zijn minst een studie waard. In Nederland hebben we in ieder geval geen klachtenboeken en zeiken we de hele dag; in Spanje hebben ze wel klachtenboeken en rijdt men met het armpje uit het autoraam. Ik ben in ieder geval voor de invoering van een verplicht klachtenboek voor elk bedrijf in Nederland. ‘De tandarts stak zijn spiegeltje te ver in mijn keel’; ‘De autoverkoper droeg witte skinnyjeans’; ‘Uw columnist is terug van weken weggeweest en meteen moet het weer over anussen gaan.’
Het huis waar we verblijven aan de Noord-Spaanse kust heeft helaas geen klachtenboek, maar anders had ik mijn beklag gedaan over het bidet. Het is een top-bidet, maar als onervaren, non-native bidetgebruiker had ik wel wat duiding kunnen gebruiken. Je moet namelijk eerst de straal naar beneden, in het bidet, richten, dan de temperatuur instellen, dan gaan zitten en dan pas de straal op je billen richten.
En niet zoals ik deed: eerst gaan zitten, dan de kraan open draaien, voelen hoe een harde straal heet water je lichaam binnen dringt, gillend opstaan, zien hoe de straal de badkamervloer in een zwembad verandert en dan pas de kraan uitdraaien. Een beknopte handleiding, of op zijn minst een geïllustreerde waarschuwing had kunnen voorkomen dat ik nu met verbrande anus de badkamervloer sta te dweilen. Maar ergens is dat juist ook vakantie.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant