DEN HAAG - Een mengeling van zoete en kruidige geuren van saté, sambal en kretek (kruidnagelsigaretten) komt je zaterdagmiddag tegemoet rond het Lange Voorhout. Het Indisch-Moluks openluchtfestival Jalan Pedis is officieel geboren en doet de eerste stapjes om de Tong Tong Fair, dat vorig jaar failliet ging, op te volgen. 'Toen ik hier van mijn fiets stapte, voelde ik een sterke emotie opkomen. Ik voel hier mijn roots', zegt een bezoekster met Indonesische wortels.
Overal op het terrein hoor je de Crazy Rockers die op een klein podium in de hoek van het Lange Voorhout los gaan. 'Have a party, have a party tonight', zingt een van de grijs besnorde bandleden. De vier gitaristen raggen over de snaren.
Een tiental Indonesische dames, de meesten van hen boven de zestig, met grote zonnebrillen en rode lippenstift staan soepeltjes te rock-'n-rollen alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.
'Jalan Pedis is in de open lucht, buiten op het Lange Voorhout. Het is gratis en open', zegt mede-organisator Monique Pawirosemito. 'Jalan Pedis, met de klemtoon op 'dis', betekent letterlijk hete wandeling', legt de vrouw de betekenis van de naam van het evenement uit.
Jalan Pedis is het antwoord op het vacuüm dat de Tong Tong Fair, voorheen Pasar Malam, heeft achtergelaten. Maar het organisatieteam is niet verbonden met de organisatie van het voormalige festival. 'Het is helemaal nieuw en fris', zegt Pawirosemito.
'We hadden een korte aanlooptijd om Jalan Pedis te organiseren', vertelt ze. 'Dit is eigenlijk pas een voorproefje, maar het bezoekersaantal komt nu al ver boven onze verwachting uit. We dachten een kleine intieme markt voor Den Haag te organiseren, maar de mensen komen overal vandaan', gaat de vrouw enthousiast verder.
'Den Haag is natuurlijk een stad met veel Indische invloeden. Er zijn zoveel witte mensen, als ik het zo mag noemen, die ontzettend veel liefde voelen voor de Indische en Molukse cultuur. Ze komen hiernaartoe om te proeven en het mee te maken.'
'De insteek is traditioneel Indonesische streetfood ervaren,' legt Pawirosemito uit. 'We willen iets neerzetten wat de jongeren met een Indonesische achtergrond én de oudere generatie weer in verbinding brengt met hun roots.'
Even verderop staan een vrouw en haar man die net een zwart t-shirt hebben gekocht. 'Jalan Pedis' staat erop met twee Aziatische tijgers. 'Mooi om op deze manier dit initiatief te steunen', zegt de vrouw.
Haar Indonesische achtergrond houdt de vrouw flink bezig. Haar vol Indonesische overgrootmoeder en haar ouders kan ze niets meer vragen daarover. 'Want zij zijn overleden', legt ze uit. 'Dus ik voel sterk dat ik mijn overgrootmoeder hier wil eren. ik probeer haar hier terug te vinden.'
En vindt ze haar oma terug tijdens Jalan Pedis? 'Ja, Ik zie haar overal in terug', antwoordt ze vol overtuiging.
Wat de vrouw ook opvalt, zijn de lange rijen voor de eetkraampjes. 'Ik vind het wel mooi dat mensen lang in de rij willen staan voor dit lekkere eten', voegt ze meteen toe. 'Er is genoeg animo voor meer eten, dus er mogen wat mij betreft zeker wat kraampjes bij.'
'We willen natuurlijk muziekbandjes horen en daar hoort gewoon een drankje en een hapje bij', legt ze uit. De geur van verbrande kruidnagel van de kretek-sigaretten vindt ze heerlijk. 'Helemaal thuis', lacht ze.
Een vrouw, haar zoon en een vriend staan in een andere eindeloos lange rij voor het eetkraampje Saté Rocks. Het is hun allereerste activiteit op de Jalan Pedis. 'Als er zoveel mensen wachten, zal het wel lekker zijn.'
'Daarnaast hebben wij gewoon zin in saté', zegt de vrouw met Indische, Molukse, Japanse en Nederlandse voorouders. 'Het is niet heel anders dan de Tong Tong Fair. Maar qua eten is het nog niet zo...', zegt ze zonder haar zin af te maken.
'Het ruikt wel ongelofelijk lekker', gaat haar zoon verder. 'Ik hoop dat dit een voorproefje is van wat het festival echt gaat worden in de toekomst.'
De vriend heeft geen Indische achtergrond, maar is daardoor absoluut niet minder enthousiast over het evenement. 'Ik ben gewoon voor spek en bonen mee', lacht hij en wijst naar de saté met bonen op het menu.
Onze verslaggever sluit uiteindelijk aan in de kortste rij. De keuze is Tempeh of Ajam. Een man en twee dames met Indisch bloed in de rij kiezen de Ajam. 'Het kost 12,50 euro', zegt de man zacht tegen de vrouw. 'Wat duur', fluistert ze terug. 'Maar het is wel de kortste rij', zegt de vrouw daarna.
Drie stukjes krokante kip liggen niet veel later in een kartonnen bakje naast een kledder sambal en wat zuur. 'Maar het is wel echt heerlijk', zegt de dochter als ze een hap heeft genomen. 'Er zit sambal op je kin', zegt de vrouw lachend en wrijft het van haar gezicht.
Source: Omroep West Den Haag