Martijn de Kuijper Techondernemer Martijn de Kuijper maakte zijn start-updroom waar. Het grote Twitter nam zijn bedrijf Revue over. Nadat Musk Twitter had gekocht, zag niemand hem meer staan. „Mijn baas dacht: wat moet ik met deze gozer uit Nederland?”
‘Houd de dief!’ Martijn de Kuijper (41) lacht hardop, als een oudere vrouw nietsvermoedend langs de poortjes zijn winkel binnenloopt en het alarm per ongeluk afgaat. De vrouw is een vaste klant van De Mode Stek, de kledingzaak van De Kuijper en zijn vrouw Daphne in het centrum van Schoonhoven.
Zo brengt hij zijn dagen nu door. Wat helpen in de winkel, waar hij de administratie doet en „wat technische dingetjes” regelt. Zijn twee kinderen (6 en 9 jaar) ophalen van school. Regelmatig een middag golfen, iets wat zijn vader hem dit jaar leerde.
Hij heeft de tijd. Voor de buitenwereld maakte Martijn de Kuijper met zijn start-up een droom waar. In 2015 begonnen hij en zakenpartner Mohamed El Maslouhi met Revue, een platform voor nieuwsbrieven. Revue sloeg aan, groeide en vond particuliere investeerders bereid geld in de onderneming te steken. De Kuijper bereikte in januari 2021 iets wat slechts een handvol Nederlandse ondernemers lukte. Zijn bedrijf werd overgenomen door een groot techbedrijf uit Silicon Valley, Twitter.
Maar De Kuijper kon niet aarden in de bedrijfscultuur van Twitter. Nadat oprichter Jack Dorsey was vertrokken en Elon Musk in oktober 2022 het sociale medium overnam en de helft van het personeel ontsloeg, ging het mis. De Kuijper werd genegeerd door zijn leidinggevende, zijn laptop werd opeens afgesloten en Revue werd gestopt. Twitter probeerde van hem af te komen, maar De Kuijper weigerde de regeling die hem werd aangeboden. Pas sinds juli dit jaar is hij officieel bij Twitter – dat inmiddels X heet – weg.
De afgelopen tweeënhalf jaar hadden NRC en De Kuijper regelmatig contact, meestal via WhatsApp en één keer tijdens een koffie-afspraak in Schoonhoven. Een interview hield De Kuijper al die tijd af. Maar vorige maand kwam het er toch van. Een afspraak van twee uur op het terras van Grand Café 925 in Schoonhoven.
Hij wil zijn verhaal graag één keer vertellen, zegt hij, omdat over start-ups altijd „het mooie verhaal wordt verteld en nooit de waarheid”. Want de grote droom van jonge techondernemers – groot groeien, overgenomen worden en naar Silicon Valley – klinkt mooi, maar is niet altijd zo geweldig als het lijkt.
„Ik was geabonneerd op de online nieuwsbrief van [de Amerikaanse techondernemer] Evan Williams. Ik dacht: waarom bestaat er eigenlijk geen goed platform om dit soort nieuwsbrieven te schrijven? In januari 2015 zette ik binnen vier weken een eerste versie van Revue in elkaar. Wie Revue wilde gebruiken, moest een abonnement nemen. Zo kwam er een beetje geld binnen.
„In mei 2015 – ik was een paar maanden bezig – kreeg ik een mailtje van Nalden [de bijnaam van techondernemer en investeerder Ronald Hans]. Die vrijdag hebben we koffie gedronken. En de vrijdag daarna weer. Hij besloot te investeren. Hij was de eerste.
„Weer twee, drie maanden later liep ik tegen technische beperkingen aan. Ik ben een matige programmeur en had Revue niet goed in elkaar gezet. Toen heb ik Mo [Mohamed El Maslouhi] gevraagd, een medewerker van mijn eerste start-up Yunoo. Die heeft drie maandjes gefreelancet. Met de afspraak: als het bevalt, betaal ik je in aandelen Revue. Zo is het begonnen. Gewoon: o, dit is leuk, gaan we bouwen.
„Na drie jaar hadden we best wat omzet. We konden onszelf een klein salaris betalen. Onder meer de NOS, De Telegraaf en het Amerikaanse Vox gebruikten Revue om hun nieuwsbrieven te schrijven en versturen. We dachten dat we lekker bezig waren, tot we kapitaal nodig hadden. Een bedrijf waar de groei niet zo geweldig is en waarvan de omzet nauwelijks toeneemt, vinden investeerders niet zo interessant.
„We groeiden te langzaam. Ik vond het allemaal veel te stroef gaan. Mo en ik hebben lang getwijfeld of we ermee door moesten gaan. We voelden dat we iets in handen hadden wat we groot konden maken. Alleen hadden we serieus geld nodig om dat te kunnen doen.”
„Een van onze eerste investeerders was Scott Belsky, head of product bij softwarebedrijf Adobe. Hij was vriendjes met iemand met dezelfde baan bij Twitter en deed daar een goed woordje voor ons. In juli 2019 hebben we voor het eerst met Twitter gebeld.
„Dat ging allemaal via Twitters M&A-team [verantwoordelijk voor fusies en overnames]. Dat zijn standaardgesprekjes. Eens in de zes maanden checken ze bij je in. Maar bij ons mailden ze na twee weken ineens weer. Of we nog eens konden bellen.
„Zo’n overname is een soort dans. Zij willen niet te snel aangeven dat ze ons willen. Wij willen niet te gretig zijn. Misschien kunnen we kijken wat we voor elkaar kunnen doen, werd er gezegd. En nog meer van die loze kreten. Ik moest vooral eens met die en die gaan praten.
„Andere investeerders vertelden me dat ik het tempo erin moest houden. Deals gaan dood als het niet snel genoeg gaat. En je hebt een sponsor nodig, iemand binnen het bedrijf die tegen zijn collega’s zegt dat ze dit echt moeten doen. Wij hadden dat, met Twitters head of product. Dankzij hem lukte het.
„Op 1 oktober 2020 tekenden we. En toen begon de shitshow. We kregen een lijst in Excel met 350 vragen over dingen die we allemaal moesten aanleveren. Bedrijven van die grootte hebben een draaiboek liggen, hè? En of ze jouw bedrijf nou voor 10 euro of voor 100 miljoen hebben overgenomen, dat draaiboek wordt toegepast.
„Van maandag tot vrijdag had ik telefoontjes van 5 uur ’s middags tot 10 uur ’s avonds. Veel calls deed ik in m’n eentje. Tegenover dertig man van Twitter, tien consultants en nog een paar advocaten. Het duurde maanden. ’s Ochtends had ik koffie nodig om wakker te worden. En ’s avonds nam ik een gin tonic om weer tot rust te komen. De onzekerheid dat het allemaal niet doorgaat – dat sloopt je.
„Uiteindelijk was het 21 januari 2021 echt helemaal rond. Met Twitter achter ons konden we van Revue ineens een wereldmerk maken. Iedereen van Revue ging mee naar Twitter. We waren fan van dat bedrijf. Hoe bijzonder is het dat je daar als Nederlander binnenkomt? Hun cultuur stond in de techwereld heel hoog aangeschreven. Toen nog wel.”
„In mijn eerste week bij Twitter moest ik door zo’n introductieprogramma heen, Twitter University heette dat. Met allerlei lessen over hoe Twitter in elkaar zit. Ik leefde nog in die enorme high van de overname, in dat gevoel van opluchting. En ik moest al direct de machine in.
„In maart 2021 was er een dag voor investeerders waar Jack Dorsey vijf minuten lang Revue pitchte. Alles ging geweldig voor ons. Wat wij deden, paste helemaal in de strategie van Twitter. Gebruikers werden creators en konden straks ook een Revue-nieuwsbrief sturen naar hun volgers, was het idee.
„Mijn nieuwe baan was product manager, waarbij ik verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van Revue binnen Twitter. Maar ik ben – dat durf ik wel te zeggen – geen goede product manager. Ik kan van alles een beetje. Ontwerpen, programmeren, leidinggeven. Maar je moet mij niet in een grote organisatie zetten. Ik ben niet van de politiek.
„Eind 2021 vertrok Jack Dorsey, omdat Twitter niet snel genoeg groeide. Dat was het begin van het einde. Er kwamen reorganisaties. Ook mijn manager, die Revue helemaal zag zitten, ging weg. Ineens kwamen de discussies: e-mail, dat is wel een beetje voorbij, toch?
„Begin 2022 zouden we Revue helemaal integreren in Twitter. Het idee was dat we de Revue-service aan Twitter gingen hangen. Maar hun ontwikkelaars wilden ineens alles opnieuw bouwen. En ik zat tijdens alle discussies daarover als enige in Nederland. Zij zaten daar met elkaar, en ik had blijkbaar niet de kwaliteiten om de discussie een andere kant op te sturen. Ik kreeg toen ook een matige beoordeling bij mijn functioneringsgesprek. Not on track, werd er gezegd.
„Tijdens dit alles draaide Revue gewoon door in Nederland, terwijl de aandacht van het management vooral naar Twitter ging. Het lukte niet meer om beide te combineren. Toen heb ik gezegd: moeten we niet helemaal stoppen met Revue? De draagkracht die je nodig hebt was er niet bij Twitter, dat liever zelf een nieuwsbriefservice wilde bouwen. We hadden geen prioriteit.
„Van mei tot augustus 2022 heb ik een plan geschreven hoe we met Revue konden stoppen. Daarna zou ik wel kijken wat ik ging doen binnen Twitter. Weggaan wilde ik niet. Mo en ik waren deels in aandelen Twitter betaald en die werden over vier jaar uitgekeerd. Als ik ontslag nam, raakte ik alles kwijt.”
„In oktober 2022 nam Elon Musk Twitter over. Op donderdag 3 november stuurde hij een e-mail naar alle werknemers. ‘Als je morgen een bericht hebt op je werkmail, mag je blijven. Is het op je privémail, dan lig je eruit.’ Alle Revue-mensen merkten die ochtend al dat ze hun laptop niet meer konden opstarten. Iedereen wist: kut, ik lig eruit.
„Ik kon nog wel inloggen. Ik opende chatkanalen waar normaal zestig man in zitten en was daar ineens de enige. Bij Revue mochten alleen Mo en ik blijven. Dat was, vermoedden we, omdat we nog recht hadden op aandelen Twitter, die Musk ons anders contant had moeten uitbetalen.
„Iedereen die ik kende, iedereen met wie ik werkte, was ontslagen. Mijn manager lag eruit. Mijn managers manager lag eruit. Mijn collega’s, hun manager. Dat was niet normaal. Echt een bloedbad.
„Ik kreeg een nieuwe manager in San Francisco. Die dacht: wat moet ik met deze gozer uit Nederland? Ze zei: ‘Ik heb eigenlijk niet echt wat voor je nu, ga maar met collega’s praten om te kijken of zij wat voor je hebben.’ Dus dat deed ik maar.
„Iedereen zat weer op kantoor in San Francisco. Dat moest van Musk. Ik zat thuis, logde in voor een vergadering, en zag hoe iedereen al pratend kwam binnenlopen. Ik was de enige die op het scherm meekeek. Een half uur later was de vergadering klaar en liepen ze zonder wat te zeggen weg.
„Ik ben maar doorgegaan met het uitvoeren van mijn plan om Revue te ontmantelen. En ondertussen vroeg ik allerlei mensen binnen Twitter of ze werk voor me hadden. Op 4 januari 2023 stuurde ik een lang Slack-bericht naar mijn manager. Ik vroeg of we een bepaald onderdeel van Revue waar iedereen altijd heel enthousiast over was, niet ook in Twitter konden bouwen. Een maand later, op 4 februari, heb ik gevraagd of ze mijn berichtje gelezen had. Er kwam geen reactie.
„Ik zocht naar werk en kwam in contact met de designafdeling. Daar werkten nog maar drie man. Ik ben een matige designer, maar kan het wel een beetje. Dus ik zei: ‘Joh, heb je niet nog wat kutwerk voor me om te doen?’ Uiteindelijk durfden ze mij niet toe te laten tot hun chatkanaal. Ze kenden me niet, vertrouwden me niet. Iedereen was in die tijd ongelofelijk paranoïde voor lekken naar de pers en bang voor z’n baan.
„Na een paar maanden proberen dacht ik: prima, ik heb mijn best gedaan. Toen ben ik andere dingen gaan doen. Ik kocht een andere laptop en liet mijn Twitter-laptop aan staan. Af en toe stuurde ik daarop een berichtje, uit angst dat ze anders een reden hadden om me te ontslaan.
„Niemand merkte dat ik niks deed. Dat klinkt misschien mooi, maar zo voelde het niet. Ik werd betaald, maar had niks te doen. Het voelde als valsspelen.”
Foto Dieuwertje Bravenboer
„In februari 2023 merkte ik dat ik ineens niet meer bij mijn werkmail kon. Ik ging rondvragen en begreep dat Musk 80 procent van de product managers eruit had gegooid. Op 26 februari plaatste ik een tweet: ‘Bij het wakker worden ontdekken dat ik niet meer in mijn mail kan. Het lijkt erop dat ik ben ontslagen.’
„De dagen erna hoorde ik niks. In de maanden daarna heb ik denk ik wel tien berichten gestuurd. Eerst aan mijn manager, tot ik begreep dat die er ook uit lag. Toen naar personeelszaken. Niemand reageerde.
„Ergens was het een opluchting. Er werd niks meer van me verwacht. En tegelijkertijd was het spannend: gaan ze mijn salaris nog betalen? Wat gaan ze met mijn aandelen doen? Maar het salaris werd die maand gewoon gestort. En de maand erna weer.
„Eind mei kreeg ik een bericht: of ik even kon bellen met personeelszaken. Ze vonden dat ik niet goed had gepresteerd. Not on track, weet je nog? Ze deden me een bod: de helft van mijn aandelen waar ik recht op had zou worden uitbetaald. Ik vroeg ze mijn personeelsdossier op te sturen, zodat ik met een advocaat kon beoordelen of dit een goede deal was.
„Drie maanden later kreeg ik pas reactie: dat dit een goede deal was en het hierbij bleef. Ik zei nogmaals dat ik meer informatie nodig had. Dat was het laatste contact dat ik met ze gehad heb. Elke maand daarna kreeg ik keurig mijn salaris. En elk kwartaal mijn aandelen die vrijkwamen. Ik hoefde er niks voor te doen.
„Mijn vrouw werkte op dat moment zo’n zes jaar bij Stekelenburg Mode, een kledingzaak in Schoonhoven. Toen ik mijn aandelen kon verkopen, ben ik met een adviseur gaan kijken: wat kan ik doen met dat geld? We hebben besloten die zaak te kopen. Een deal gebaseerd op vertrouwen. Heel anders dan Twitter.
„Ik ben van alles gaan doen in de winkel. Internet aanleggen. Administratie regelen. Een systeem bouwen voor voorraadbeheer. Mijn vrouw heeft de winkel omgebouwd tot De Mode Stek, een moderne kledingzaak voor vrouwen tussen de 35 en 65 jaar. Het loopt als een trein.
„Ik ben bij Twitter allerlei fases doorgegaan. De eerste maanden – dat ik wel kon werken, maar niet wist wat ik moest doen. De opluchting daarna, toen het voorbij was. En de laatste periode, dat ik dacht: als jullie zo met me omgaan, vind ik het wel goed zo.
„Laatst zei iemand: ‘Je hebt gewoon tweeënhalf jaar niks gedaan, voelt dat niet slecht?’ Ja misschien wel, maar is dat mijn fout? Twitter is geen klein bedrijf waar mijn salaris als een enorme last op de begroting drukt. Voor Elon Musk ben ik niet eens een fucking cijfer achter de komma. Moet ik me daar druk om maken?
„Ik ben er uiteindelijk supergoed vanaf gekomen. Maar toch, laptop op zwart. Maanden niks van je laten horen. Is het echt nodig mensen zo te behandelen? Als Twitter gelijk had gezegd: ‘Je krijgt je aandelen en we verscheuren je contract’, had ik dat geaccepteerd. Maar ik ga me niet laten afschepen. Waarom zou ik?
„Dit is blijkbaar de cultuur die we gecreëerd hebben met z’n allen. Enerzijds snap ik het wel. Het is een groot Amerikaans bedrijf. Daar gaat het er hard aan toe. Anderzijds denk ik: wees gewoon menselijk. Ga het gesprek aan. Ik ben niet de meest onredelijke. Echt niet.”
Het interview is bijna afgelopen, het is iets voor twaalven. Martijn De Kuijper schrikt van de tijd. Hij moet weg, zijn kinderen van school halen. „Loop anders even mee. Dan praten we nog wat”, zegt hij.
Wat wil hij gaan doen, nu hij klaar is bij Twitter? Een bekende uit Schoonhoven heeft hem gevraagd te helpen met een nieuw idee, vertelt hij. Een nieuw techbedrijf, dat evenementen helpt digitale plattegronden te tekenen. „Gewoon een interessant probleem. Ik ben daar nu iets voor aan het bouwen.”
Hij hoopt dat het klein blijft. „Natuurlijk zou ik het tof vinden als het gaat groeien en er wat omzet uit komt”, zegt hij. „Maar dat hele idee van investeren, groeien en hopen dat de hele wereld het gaat gebruiken; waarop het uiteindelijk de nek wordt omgedraaid. En dat alleen maar omdat mijn bedrijf een ander in de weg zit? Nee, sorry, dat hoeft voor mij niet meer.”
X (voorheen Twitter) reageerde niet op een verzoek om commentaar.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen