Goedele Liekens kreeg vier jaar geleden de diagnose huidkanker en moet nog altijd voor controles komen, maar inmiddels gaat het goed met haar. Lange tijd was ze boos op haar eigen lichaam.
"Net als bij rouw ga je door stadia van ongeloof, boosheid en acceptatie", vertelt de 62-jarige seksuologe in gesprek met De Telegraaf. Het viel haar zwaar afhankelijk te zijn van anderen. "Überhaupt accepteren dat je bepaalde dingen zelf niet meer kan, en jezelf aan de zorg moeten overgeven, is wel een dingetje. Ik houd graag de controle, en die was ik toen even kwijt."
"Daar heb ik me uiteindelijk maar bij neergelegd, want ik kon niet anders, hopende dat het van tijdelijke aard was", aldus Liekens, die veel steun vond bij haar dochters. Haar relatie kwam tijdens de behandeling tot een einde. "Na verloop van tijd moest ik vaststellen dat hij er niet kon zijn op de momenten dat ik hem nodig had."
Haar dochters waren er wel de hele periode. "Merel studeerde in Madrid, maar kwam naar huis zodat haar zus Celeste (foto, red.) niet in haar eentje alle zorg op zich hoefde te nemen. Dat je de rollen van ouder en kind even kunt omdraaien, is heel dankbaar."
Liekens voelt zich nu goed. "Het cliché dat je, eenmaal beter, meer van de kleine dingen geniet, gaat bij mij niet per se op. Omdat de trein van het leven gewoon doordendert. Wel merk ik dat ik me minder druk maak om dingen."
Source: Nu.nl achterklap