Opnieuw won de werkgever van José Mourinho van de club uit Nederland. In die zin is Mourinho nog steeds ‘the Special One’. Fenerbahçe versloeg Feyenoord met 5-2 in de derde voorronde van de Champions League, ruim voldoende na de nederlaag (2-1) in Rotterdam.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het scheelt vaak weinig, maar bijna altijd wint José Mourinho van Nederlandse tegenstanders, zoals hij vorige week in Rotterdam fijntjes benadrukte. Hij verwees alvast naar de ‘Hel van Istanbul’ waarin Feyenoord het likkende vuur aan de schenen zou voelen in het stadion in stadsdeel Kadiköy, aan de Aziatische kant van de Bosporus.
Mourinho kreeg gelijk. Of het nu in een enkel duel is, met Manchester United in de finale van de Europa League tegen Ajax in 2017, of met Roma tegen Feyenoord in 2022, in de eindstrijd van de Conference League. Of dat het gaat over twee duels, zoals met AS Roma tegen Vitesse of Feyenoord, of deze keer met Fenerbahçe tegen Feyenoord, in de derde voorronde van de Champions League; 2-1 verloren in Rotterdam, 5-2 gewonnen thuis. Fenerbahçe naar de play-offs, vermoedelijk tegen Benfica.
Feyenoord nam ook in Istanbul een voorsprong, maar verloor ruim, met de mooiste en in zekere zin beslissende treffer (3-1) van de Braziliaanse middenvelder Fred, na een schitterend geplaatst schot. Hij profiteerde van balverlies van Jordan Lotomba, verreweg de minste bij Feyenoord, drie keer betrokken bij een tegengoal. Het was niet genoeg voor het elftal van Robin van Persie, met aanvoerder Sem Steijn als anoniem dravende pion. Een van de invallers, Luciano Valente, gaf een geweldige bal op de Ayase Ueda, die de pass slecht aannam en weer de vrijwel onzichtbare spits was. De aanvallers op de vleugels speelden voor de verandering te weinig paraat en doelman Timon Wellenreuther is sowieso matig in het trappen van de bal.
Feyenoord speelt na twee seizoenen in de Champions League dus weer in Europa League, een klasse lager. Dat heeft ook zo zijn sportieve voordelen: Feyenoord kan normaliter beter mee op dat tweede niveau. Maar de nadelen zijn evident: de Champions League is de brandende ambitie van de club, en de verdiensten zijn grofweg drie keer zo hoog.
Mede dankzij de prestaties in het vorige seizoen, met gedenkwaardige wedstrijden tegen onder meer Benfica en AC Milan, verkocht Feyenoord deze zomer voor een recordbedrag aan spelers. Voor ruim honderd miljoen zijn Paixao, Hancko, Milambo en, iets eerder, Gimenez vertrokken. De Champions League is de helverlichte reclame van het voetbal. Het podium waarop iedere speler wil voetballen, waarop hij in waarde stijgt, waarna zijn werkgever hem voor meer geld kan verkopen aan een nog grotere club. In die biotoop is het heerlijk toeven. De Europa League is een aangenaam plekje in de schaduw.
Feyenoord gaf lang geen honderd miljoen uit deze zomer, en zal dat ook niet snel doen, maar trok wel weer de ene na de andere speler aan om de leemtes te vullen. Al met al is de selectie behoorlijk, al was het spel dinsdag te mager, tegen een verre van indrukwekkende tegenstander. Met de voorspelde ‘Hel van Istanbul’ viel het wel mee. Nee, het spel was een groter probleem voor Feyenoord dan de Hel.
Zelden was een goede aanval te aanschouwen. Alleen de voorsprong, uitgerekend verkregen in een betere fase van Fenerbahçe voor rust, was mooi meegenomen, als gevolg van een cadeautje. Doelman Egribayat raapte de bal op, in de veronderstelling dat hij een vrije trap mocht nemen. Dat was alleen niet zo. Inbeom Hwang, met zijn prachtige traptechniek, legde de bal perfect op het hoofd van de onlangs aangetrokken centrale verdediger Tsuyoshi Watanabe.
Gevoegd bij de 2-1 van vorige week, een geruststellende tussenstand. Een stand om rustiger te voetballen, om de bal meer in bezit te houden. Maar wat gebeurde, leek verdacht veel op vorige week, toen Fenerbahce ook extra toeren ging draaien na een achterstand. Het is een elftal van hele en halve vedetten, van talent en oudgedienden, aangevuurd door een trainer die soms een parodie op zichzelf is, die arbitrage probeert te beïnvloeden, die voortdurend een show opvoert. Maar dus wel wint van Nederlanders.
Althans, zijn mannen deden het, al kregen ze hulp van Feyenoord. Archie Brown kopte een hoekschop van oud-Feyenoorder Sebastian Szymanski in, spits Youssef En-Nesyri, een van de hoogst springende aanvallers, legde de bal even later heerlijk klaar voor de Colombiaan Jhon Duran, die binnendoor glipte bij Lotomba.
Alles was weer gelijk. Natuurlijk kreeg ook Feyenoord kansen na rust. Goncalo Borges, net ingevallen voor Leo Sauer, dribbelde alleen op het doel af maar zag de doelman redden. Een tijdje later verspeelde Lotomba de bal en scoorde Fred, waarna En-Nesyri 4-1 maakte na een fraaie tegenaanval. De Turken maakten theater en trokken tijd, en toch wist Feyenoord nog een keer te scoren, opnieuw Watanabe, met een strak schot van dichtbij. Die 4-2 was niet genoeg, zeker niet omdat Lotomba opnieuw in de fout ging: Talisca 5-2. Toch een afgang, eigenlijk.
Source: Volkskrant