is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Mijn zus, wonende in Amerika, introduceerde een paar jaar geleden de term ‘beach read’ bij mij: een boek dat lekker is om op het strand te lezen. Ze vroeg, toen mijn stiefmoeder op vakantie een nogal ingewikkeld boek zat te lezen, ik denk een bundel van Rainer Maria Rilke: ‘Is dat een goeie beach read?’
Sindsdien is het mijn doel om elke zomer een lekkere beach read te lezen, en nu was mijn oog gevallen op de roman Onder vrienden, het debuut van de Deense schrijver Linea Maja Ernst, vertaald door Femke Muller.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het uitgangspunt: vijf studievrienden komen met hun aanhang bij elkaar in een idyllisch zomerhuis in het Deense Jutland. Aan het eind van de week gaan twee van hen trouwen, dat blijkt een verrassing voor de andere vrienden te zijn, die dat trouwens niet per se allemaal leuk vinden.
Handig genoeg is er een transman in de vriendengroep, twee vrouwen vormen een lesbisch stel, en dan is er nog een heterostel mét en een heterostel zonder kinderen. Erdoorheen dartelen die kinderen die, erg on-kind-op-vakantie-achtig, amper tot geen aandacht opvragen, zodat alle tijd van de vriendengroep kan worden besteed aan het uitgebreid klaarmaken van maaltijden met fijngesneden venkel en peulvruchten én het bevragen van liefdesrelaties in de huidige tijd.
In de vorige alinea schreef ik al subtiel ‘handig genoeg’, want hoewel Onder vrienden best een prima beach read is, voelt het ook als een manifest van een schrijver die heeft bedacht dat ze alle kwesties rondom moderne liefde, gender en seksualiteit eens even lekker wil bevragen in een sappige roman.
De personages schuwen er niet voor om in hun gesprekken aan prachtige meren nogal lomp alle hangijzers te benoemen. Kvaede, de transman, zegt: ‘Man zijn in deze tijd is echt te laat komen op het feest. Het is zelfs geen opportunisme, het patriarchaat is een rokende puinhoop.’ Behalve dat dit een nogal letterlijke mening is, vind ik hem deels ook nog onbegrijpelijk. De lesbische Sylvia zegt in een ruzie tegen haar heterovrienden: ‘Ik ben jullie biologisch-vanilleachtige-heterobanaliteit zo fucking zat.’
Tegen de tijd dat Sylvia dat zegt, ben je het als lezer vooral zat dat deze mensen in elk gesprek en elke gedachtengang elkaars transheid/burgerlijkheid/cismannelijk/polygamie/monogamie zitten te bevragen. Ga het eens lekker met elkaar doen, wil je zeggen, dit is ook mijn beach read! (Dat gebeurt wel, maar sporadisch.)
Ik deed trouwens wel één goeie wijsheid op uit Onder vrienden, namelijk: ‘In elke relatie is er een roos en een tuinman.’ Sylvia heeft die zin uit een tv-serie. Ik denk dat hij me aansprak omdat hij waar is, en omdat hij niet zo in your face is als de rest wat de personages in het boek zeggen en denken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant