is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Duizenden doden in Gaza hebben helemaal geen gezicht. Figuurlijk dan. Ze zijn verworden tot een cijfer, tot slachtoffers van weer een bombardement. Van weer een beschieting door het Israëlische leger. Kort voor het weekeinde was dat eventjes anders, toen een dode met een naam viel te betreuren, een man met een grote reputatie.
Suleiman al-Obaid, ook gespeld als Obeid, is omgekomen bij een beschieting in Gaza terwijl hij wachtte op hulpgoederen, zo vermeldt het summiere bericht over zijn overlijden. Hij was de ‘Palestijnse Pelé’. Dat is nogal een bijnaam. Pelé was de koning van het voetbal, de Braziliaan die voor menigeen geldt als de beste voetballer aller tijden. Wie de Pelé van een land is, hoe klein dat land ook is, kan een behoorlijk partijtje voetballen. Dat is geen gewone burger, dat is iemand die een volk in vervoering kan brengen. Een icoon.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zelfs de Europese bond Uefa publiceerde een bericht, met de toelichting dat het hier een ‘talent betreft dat ontelbare kinderen hoop verschafte, zelfs in de donkerste tijden’.
Een in zekere zin apart bericht, zonder toelichting. Een talent was hij niet meer. Suleiman was 40 jaar en vader van vijf kinderen. Hij was al een tijdje gestopt met topvoetbal, na onder meer 24 interlands voor de staat die lang niet door iedereen als een land wordt erkend, voor Palestina dus, dat veel minder interlands speelt dan pakweg het Nederlands elftal. Hij scoorde vaker dan honderd keer in clubverband.
We zoeken op YouTube naar beelden van de Pelé van Palestina. Eén doelpunt beklijft, kort voor tijd van een interland, als hij een voorzet heerlijk, vallend, op de slof neemt en na een korte uitbarsting van vreugde naar het doel rent om snel de bal te pakken, want misschien zit er nog een 2-2 in.
Hoewel de Pelé van Palestina wereldwijd weinig bekendheid genoot, volgden er berichten na zijn dood met gevoelens die, zoals in het conflict tussen Israël en de Palestijnen gebruikelijk is, alle kanten opschieten qua voorkeur. Ook in de mondiale taal voetbal zijn de politieke implicaties nooit ver weg. Oud-voetballer Eric Cantona uit Frankrijk, beroemd om zijn dwarsheid en tegenwoordig een enigszins bekende chansonnier, was bikkelhard in zijn commentaar. Israël heeft hem gedood. Hoelang mag deze genocide duren, vraagt hij zich af, want ja, hij spreekt gewoon van genocide.
Suleiman was volgens de Palestijnen het 662ste slachtoffer met een sportachtergrond sinds de gruwelijke aanval van Hamas op Israëlische burgers op 7 oktober 2023. Ongeveer de helft van die 662 doden is afkomstig uit het voetbal. Een Palestijnse kennis schrijft mij, als antwoord op een paar vragen: ‘Suleiman was een voetballer die leefde van de aanval en van doelpunten, en is nu gestorven terwijl hij in het defensief was gedwongen.’
Subtiel is het bericht van Mohamed Salah, de ster van Liverpool, die aandacht vraagt voor de dood, door onder het bericht van de Uefa commentaar te leveren. ‘Kunnen jullie ons vertellen hoe hij is gestorven, waar en waarom?’
Aan wiens kant je ook staat in de oorlog, het is een goede vraag van Salah. Hoe, waar en vooral: waarom?
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.